เซี่ยหลีพอเห็น "เพื่อนซี้ที่ร่าเริงแจ่มใส" กำลังพูดคุยเรื่องความเป็นความตายกันอยู่ตรงหน้าอย่างจริงจัง ก็รู้สึกขึ้นมาว่ามันไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไร
แต่ด้วยความอยากรู้ รวมถึงความอดทนที่ไร้ขีดจำกัดที่มีต่อเพื่อนสนิทที่เหยียบย่ำจุดอ่อนของลู่ติ้งหยวนเป็นประจำ เธอก็ยังเอ่ยปากถามขึ้นอย่ามีอารมณ์ว่า "พูดมาแบบละเอียดหน่อยสิ"
หลี่ชิ่งหนานเห็นว่าท่าจะมีหวังขึ้นมา รอยยิ้มก็แทบจะเอื้อมไปถึงติ่งหูจนเห็นเหงือก
คว้าแขนชี่หลีเอาไว้ แล้วยิ้มพลางก็พาเพื่อนสนิทเดินไปที่แปลงดอกไม้ข้าง ๆ พลางพูด "มานี่ ๆ เรื่องนี้เราสองคนต้องคุยกันละเอียด"
เขามองซ้ายมองขวาให้แน่ใจว่าไม่มีใคร เห็นแล้วก็ถึงจะค่อย ๆ ลดเสียงลง แล้วก็เล่าอย่างลึกลับให้เซี่ยหลีฟังว่า "เห็นไหมล่ะ นายคงไม่ได้มาประจำที่เขตทหารภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเราแน่นอน ต่อไปนอกจากจะมาฝึกหน้าหนาวเดือนนึงแล้วก็คงไม่ได้แวะมาอีก