ลู่ติ้งหยวนเพิ่งเลิกประชุมมอบรางวัล กำลังคิดแผนฝึกซ้อมสำหรับสองสามวันข้างหน้า เตรียมกลับไปขบคิดวางแผนให้ละเอียด จู่ๆ ก็มีใครบางคนดึงแขนเขาไว้
หันไปมองเด็กสาวที่ดึงแขนเขาไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความดุร้าย ลู่ติ้งหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย ความสงสัยผุดขึ้นในหัว
วันนี้หล่อนเพิ่งจะทำกระจกโรงครัวของพวกเขาแตก เขายังไม่ได้ไปคิดบัญชีกับหล่อนเลย เห็นสีหน้าแบบนี้ ทำไมเหมือนจะมาเอาคืนเขากลับมาล่ะ?
ด้วยหลักการที่ว่า ลงมือก่อนได้เปรียบ ซึ่งเพิ่งได้รับแรงบันดาลใจมาจากเมื่อไม่กี่วันก่อน เขาจึงพูดอย่างสุขุมมากว่า "มาสำนวนโทษกับฉันเรื่องตอนบ่ายหรือไง?"
เซี่ยหลี: ...
เซี่ยหลีสำลักคำพูด ไฟโกรธที่เดือดพล่านในใจพลันมอดลงไปครึ่งหนึ่ง
ไอ้หมอนี่แต่ก่อนนอกจากจะพูดพร่ำเพ้อตอนสั่งให้เธอทำงานแล้ว ปกติก็เงียบจนแทบไม่มีปากมีเสียง ตอนนี้ทำไมดุดันขึ้นมาได้ขนาดนี้?
เธอทำหน้าตายเย็นชาพูดว่า "คนที่ควรทำโทษน่ะคือเธอไม่ใช่เหรอ?"
ลู่ติ้งหยวน: ...?
เซี่ยหลีไม่รอให้ลู่ติ้งหยวนทันตั้งตัว ก็ลากเขาไปทางที่หลี่ชิ่งหนานและขุยเหล่าหลิวจากไป
ทั้งคู่เดินเร็ว ไม่นานก็ตามทันหลี่ชิ่งหนานกับขุยเหล่าหลิวที่เดินช้าๆ ได้
พอเข้าใกล้ ลู่ติ้งหยวนก็ได้ยินเสียงขุยเหล่าหลิวสรรเสริญหลี่ชิ่งหนานสารพัด จนรู้สึกได้ถึงบางอย่าง มุมปากพลันกระตุกเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว