กานสุ่ยไม่รู้ว่าชายชราที่ดูเหมือนคนตาบอดใช้สายตาสำรวจคนอย่างไร แต่เธอสัมผัสได้จริง ๆ ว่ากำลังถูกจับจ้อง
แปลกจริง ราวกับยอดฝีมือไร้เทียมทานในนิยายกำลังภายใน ดูท่าน้องสาวคงไม่ได้พูดเหลวไหล ในยุคนี้ยังมีคนที่มีวิทยายุทธ์สูงส่งขนาดนั้นอยู่จริง ๆ คราวนี้ถือว่าไม่ได้มาเสียเที่ยว
สายตาของเธอเหลือบไปหยุดตรงรอยแผลเป็นบนดวงตาชายชราอีกครั้ง เมื่อรู้สึกซาบซึ้งที่เขาช่วยชีวิตเธอไว้ กานสุ่ยก็อดบ่นแทนเขาอยู่ในใจไม่ได้ ไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ และมีความแค้นอะไรกับเขา ถึงได้ลงมือกับคนชราเช่นนี้
หลังจากคิดฟุ้งซ่านไปเมื่อครู่ ความหวาดกลัวในใจกานสุ่ยก็จางลงไปมาก ถึงขั้นมีอารมณ์นับดูว่าตะขอประหลาดอันนั้นมีเงี่ยงทั้งหมดเก้าอัน ถูกฝนจนขึ้นเงาวาววับ สะท้อนประกายเย็นเยียบ
ถ้าเมื่อครู่ตะขอนั่นเกี่ยวโดนเนื้อฉัน คงได้เนื้อฉีกเลือดสาดแน่
กานสุ่ยสั่นสะท้านอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเพราะตกใจหรือหนาวกันแน่ เธอถามว่า “คุณตาคะ มาที่นี่คนเดียวทำไม ไม่มีเพื่อนมาด้วยเหรอคะ” หรือจะเป็นพวกขโมยสุสานจริง ๆ เขาไม่มีพรรคพวกเหรอ ซ่อนอยู่แถวนี้หรือเปล่า ฉันควรตะโกนเรียกคนไหม ถ้าตะโกนออกไปจะโดนฆ่าปิดปากหรือเปล่า
ชายชราไม่ตอบเธอ ยังคงย่อตัวอยู่ที่เดิมและจ้องมองเธออย่างพินิจพิเคราะห์ กานสุ่ยเพิ่งสังเกตเห็นว่าบรรยากาศชวนกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง เธอกำลังจะหาเรื่องพูดต่อ ก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อเธอ
ฟังดูเหมือนเพื่อนร่วมชั้นที่มาด้วยกัน อีกทั้งยังมีรุ่นพี่ที่ได้ยินเสียงจึงตามมาหาพวกเธอ กานสุ่ยรีบขานรับอย่างตื่นเต้น “รุ่นพี่ เสี่ยวเซียว ฉันอยู่นี่ค่ะ”
รุ่นพี่กับคนอื่น ๆ ได้ยินเสียงตอบรับก็รีบตามมาทันที กานสุ่ยมองเห็นเงาของพวกเธอแล้ว
“เพื่อนฉันกำลังตามหาฉันอยู่ คุณตาจะไปกับพวกเราไหมคะ หรือว่า...” กานสุ่ยรู้ดีว่าความสามารถในการเอาตัวรอดของชายชราที่ใช้โซ่เส้นเดียวกระชากเธอขึ้นมา ย่อมเหนือกว่าทุกคนในทีมของพวกเธอรวมกันเสียอีก แต่ด้วยความคิดที่ให้เกียรติผู้สูงวัยและเพราะเขาช่วยชีวิตเธอไว้ เธอจึงยังหันกลับไปถาม ทว่าใครจะคิดว่าเบื้องหน้ากลับมีเพียงผืนหิมะสีขาวที่เงียบสงบและราบเรียบ
“ตกใจแทบแย่ เสี่ยวสุ่ย! ฉันได้ยินเสี่ยวเซียวกับคนอื่นบอกว่าเธอเหยียบพลาดตกลงไป เลยพาคนมาหา แต่เรียกเท่าไรก็ไม่มีเสียงตอบ จนนึกว่าโดนแมวสีทองคาบไปแล้ว” รุ่นพี่พาคนในชมรมมาด้วยหมด ขอบตาแดงก่ำ
กานสุ่ยอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่เมื่อมองผืนหิมะราบเรียบไร้ร่องรอยด้านหลัง เธอก็พูดไม่ออก
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ไปกันเถอะ อาจารย์หัวหน้าทีมบอกว่าพักแถวนี้ตอนกลางคืนไม่ปลอดภัย พวกเราต้องเดินต่อไปอีกหน่อย พรุ่งนี้พอออกจากเขตไร้ผู้คนแล้วค่อยพักให้เต็มที่”
หัวหน้าทีมเห็นทุกคนกลับมาอย่างปลอดภัยก็โล่งใจ รีบพาพวกเธอมุ่งหน้าไปยังจุดตั้งค่ายถัดไป ไม่ได้พูดอะไรต่อ
ที่ค่ายพักยังมีคนอีกหลายคนที่ถูกลมพัดจนหิมะเข้าตา มีแค่กานสุ่ยที่โชคร้ายกว่าใคร แต่ในที่สุดทุกคนก็ปลอดภัยดี เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นอุบัติเหตุที่เกิดจากสภาพอากาศไม่เป็นใจ ทำเอาหัวหน้าทีมตกใจจนเหงื่อเย็นผุดเต็มตัว
พอตกกลางคืนและไปถึงจุดตั้งค่ายที่ปลอดภัย หัวหน้าทีมก็พาผู้รับผิดชอบอีกคนที่ร่วมเดินทางมากับคณะไปหารุ่นพี่ เรียกพวกเธอไปพร้อมกัน และกล่าวปลอบขวัญคนที่ประสบเคราะห์ร้ายด้วย
“มีคุณตาคนหนึ่งดึงฉันไว้ค่ะ” เมื่ออยู่ในที่ปลอดภัยแล้ว กานสุ่ยจึงเล่าเหตุการณ์ตอนนั้นด้วยความหวาดหวั่นไม่หาย
ผู้รับผิดชอบฟังแล้วมีสีหน้าประหลาดใจ ก่อนจะครุ่นคิดแล้วกล่าวว่า “อาจเป็นพรานเก็บโสมก็ได้ ก่อนหน้านี้ไกด์ท้องถิ่นเคยบอกว่า ถ้าเจอใครเข้าอย่าตกใจ นี่เป็นธรรมเนียมอย่างหนึ่งของที่นี่ ช่วงฤดูหนาวจะขึ้นเขามาเก็บโสมกัน ทุกคนแจ้งทางการไว้แล้ว คนที่กล้าเข้าร่วมมีฝีมือติดตัวก็เป็นเรื่องปกติ แต่...คนที่ช่วยคนจากตรงขอบเขตหิมะถล่มกลับมาได้ ฝีมือแบบนี้หาได้ยากจริง ๆ”
คำอธิบายของผู้รับผิดชอบช่วยคลายข้อสงสัยของกานสุ่ยไปได้ชั่วคราว
เมื่อรุ่นพี่กับเพื่อนร่วมชั้นตั้งสติได้แล้ว ก็เริ่มมีอารมณ์หยอกล้อกานสุ่ย พากันถอนใจว่าเสี่ยวสุ่ยโชคดีจริง ๆ ถึงกับได้เจอยอดฝีมือในยุทธภพเข้าให้
กานสุ่ยฝืนยิ้ม แต่ความรู้สึกแปลกประหลาดในใจยังไม่จางหายไปทั้งหมด
หลังเรียนจบ จากประสบการณ์ที่ได้รับในมหาวิทยาลัย กานสุ่ยโชคดีได้เข้าร่วมทีมสำรวจทางวิทยาศาสตร์ทีมหนึ่ง
ครั้งนี้กานสุ่ยเพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจสำรวจที่กินเวลานาน จึงอาศัยช่วงวันหยุดกลับไปบ้านเกิดของคุณยายที่มณฑลอันเพื่อกวาดสุสาน หลังไหว้สุสานเสร็จ ระหว่างทางกลับเมืองเอสก็พอดีเจอแพ็กเกจทัวร์ราคาครึ่งหนึ่ง เพราะเป็นช่วงวันหยุดและตั๋วเต็มหมด เธอจึงรีบจอง แล้วระหว่างทางก็เปลี่ยนไปนั่งเรือ
ใครจะคิดว่าเมื่อเรือแล่นถึงกลางแม่น้ำ วงแสงสีรุ้งประหลาดจะปรากฏขึ้นอีกครั้ง แล้วแรงดูดมหาศาลก็ฉุดเธอให้จมลงไปในสายน้ำเชี่ยวกราก
ครั้งนี้คงไม่มียอดฝีมือไร้เทียมทานมาช่วยฉันขึ้นไปแล้วสินะ กานสุ่ยคิดพลางตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ แต่ยังมีแก่ใจคิดเรื่องโน้นเรื่องนี้
กานสุ่ยเติบโตมากับคุณยายตั้งแต่เล็ก หลังคุณยายเสียชีวิต แม่ก็มารับเธอไปอยู่ด้วย แต่แม่มีชีวิตและหน้าที่การงานของตัวเอง ประกอบกับการแยกจากกันมาหลายปี ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกจึงห่างเหิน ไม่สนิทสนมกันนัก
กานสุ่ยไม่ได้รู้สึกอะไรกับเรื่องนี้ เธอคิดว่าตัวเองไม่ใช่เด็กตัวเล็ก ๆ ที่ต้องให้แม่กอดปลอบอยู่ตลอดเวลาอีกแล้ว ตอนยังเล็กและโหยหาแม่ก็มีคุณยายคอยอยู่เป็นเพื่อน ส่วนตอนที่ถูกพากลับไปอยู่กับแม่ ก็เป็นช่วงวัยรุ่นหัวขบถพอดี
อาการต่อต้านในช่วงวัยรุ่นของกานสุ่ยไม่ได้รุนแรงนัก แค่ทำให้เธอไม่ค่อยสนิทกับญาติที่ไม่ค่อยได้พบกัน โชคดีที่มีน้องสาวต่างแม่คอยช่วยประสานความสัมพันธ์ แม่ลูกจึงใช้ชีวิตร่วมกันอย่างสงบเรื่อยมาปีแล้วปีเล่า
ตอนที่กานสุ่ยถูกสายน้ำเย็นเฉียบกลืนกิน ระหว่างนึกย้อนถึงชีวิตยี่สิบปีที่ผ่านมา เธอกลับคิดขึ้นมาว่า ถึงตอนนี้เธอกับแม่จะยังสนิทกันไม่ได้เท่าน้องสาว ๆ ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยแม่จะได้ไม่เสียใจเพราะเธอมากเกินไป อีกทั้งยังมีน้องสาว ๆ คอยอยู่เป็นเพื่อน แม่คงทำใจจากการสูญเสียเธอได้ในไม่ช้า
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะดวงวิญญาณของคุณยายบนสวรรค์คอยคุ้มครองอยู่หรือเปล่า กานสุ่ยยังไม่ทันได้เศร้าโศกถึงอดีตนานนัก คลื่นลูกหนึ่งก็ซัดเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว พาเธอไปกระแทกบริเวณน้ำตื้น
กานสุ่ยคุกเข่าหมอบอย่างหมดสภาพ ใช้ข้อศอกยันโคลนเลนกับก้อนกรวดตรงตื้นริมฝั่ง น้ำท่วมมาถึงโคนขา เธอปรับลมหายใจ ก่อนจะสำลักและคายน้ำที่กลืนเข้าไปออกมา
“ฉันรอดแล้วจริง ๆ เคราะห์ดีที่ยังมีชีวิต ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าคุณยายไม่เคยหลอกฉัน” กานสุ่ยพักหายใจครู่หนึ่ง แล้วใช้มือเท้าคลานขึ้นฝั่งทั้งสี่แขนขา เธอเดินต่อไปจนห่างจากริมแม่น้ำราว 5-6 เมตรจึงหยุด
เธอถอดเป้กันน้ำที่สะพายติดตัวมา ซึ่งแม้ในสถานการณ์คับขันก็ยังไม่ยอมทิ้ง วางลงข้างตัว แล้วนอนหงายหอบหายใจฉลองการได้ชีวิตใหม่ริมฝั่ง
ไม่สิ จุดที่ฉันตกน้ำอยู่กลางแม่น้ำ ต่อให้เขื่อนแม่น้ำแยงซีแตก ก็ไม่น่าจะมีคลื่นลูกเดียวซัดฉันมาถึงเขตน้ำตื้นได้ แล้วน้ำแถวนี้ก็ดูไม่เหมือนน้ำในแม่น้ำแยงซีด้วย
เมื่อเริ่มหายเหนื่อย กานสุ่ยก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ตอนปีนขึ้นฝั่ง เธอไม่ได้ไม่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของร่างกายและสภาพแวดล้อมรอบตัว เพียงแต่ตอนนั้นมัวคิดจะย้ายไปอยู่ในที่ปลอดภัยก่อน จึงมองข้ามความรู้สึกแปลก ๆ เหล่านั้นไปหมด
กานสุ่ยยกมือขึ้นมองมือที่เล็กลง ก่อนจะวางมือลงแล้วกัดหลังมือแรง ๆ “ซี้ด เจ็บจัง! ไม่ใช่ความฝัน”
บนหลังมือของเธอมีแผลเป็นแนวตั้งยาวประมาณ 3 เซนติเมตร เป็นรอยที่ได้มาตอนอายุ 10 ขวบ เพราะซุกซนจนทำตัวเองเจ็บ ตอนนั้นเธอร้องไห้แทบขาดใจ แถมยังตรงกับช่วงเทศกาล คุณยายจึงปลอบเธออยู่นาน ทั้งสัญญาว่าจะซื้อขนมขยะที่ปกติไม่ค่อยได้กินมาให้กินอย่างจุใจ ทั้งกอดปลอบเธอไม่ห่าง
แต่ตอนนี้แผลเป็นบนหลังมือกลับหายไปแล้ว นี่เธอย้อนกลับมาก่อนอายุ 10 ขวบจริง ๆ เหรอ!
กานสุ่ยตกใจจนลืมความเหนื่อยล้า เธอจำได้ว่าตอนอายุ 9 ขวบ ตัวเองสูงขึ้นจากตอน 8 ขวบหลายเซนติเมตรในเวลาไม่นาน จึงลองกะส่วนสูงของตัวเองดู แม้จะไม่แม่นยำนัก แต่ก็พอให้ยืนยันได้ว่าร่างกายหดกลับมาเป็นเด็กอายุ 9 ขวบ
กานสุ่ยรู้สึกสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองจนคิดอะไรไม่ออก เธอกวาดตามองบรรยากาศริมแม่น้ำที่ไม่คุ้นตา แล้วบ่นอย่างจนใจว่า ฉันคงทะลุมิติมาแล้วจริง ๆ สินะ
เธอไม่อยากเชื่อเรื่องเหลวไหลแบบนี้ แต่ข้อเท็จจริงอยู่ตรงหน้า จะไม่เชื่อก็ไม่ได้
นั่งรอความตายอยู่กับที่ไม่ใช่ความคิดที่ดี เธอปีนขึ้นฝั่งมาพักอยู่ที่นี่ตั้งนานแล้ว แต่ยังไม่เห็นวี่แววว่าจะกลับไปได้อีกครั้ง ดวงอาทิตย์ก็เริ่มคล้อยต่ำลงทีละน้อย การอยู่ริมแม่น้ำร้างผู้คนในตอนกลางคืนยิ่งไม่ใช่ความคิดที่ดี
กานสุ่ยสูดหายใจเข้าลึก ๆ ยกเป้ใบใหญ่ที่หนักเกินตัวขึ้นมา แล้วเดินไปตามทางเล็ก ๆ ริมแม่น้ำ ก้าวหนึ่งลึกก้าวหนึ่งตื้น มุ่งหน้าไปข้างหน้า
ไม่ว่าตอนนี้จะเป็นปีไหน ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน สิ่งสำคัญคือต้องมีชีวิตรอดก่อน แล้วค่อยคิดเรื่องอื่นทีหลัง