คำชี้แจงก่อนอ่าน: นอกจากชื่อสถานที่และคำศัพท์บางส่วนที่กล่าวถึงในต้นฉบับแล้ว รายละเอียดอื่น ๆ ในเรื่องล้วนเป็นเรื่องแต่ง เส้นเวลาของเนื้อเรื่องอ้างอิงจากเก้าสำนักเป็นหลัก ตัวละครเป็นของผู้เขียนต้นฉบับ หนานไพซานซู ส่วนตัวละครหลุดคาแรกเตอร์เป็นความรับผิดชอบของฉัน
คำเตือนสำคัญ: เรื่องนี้ห้ามเนื้อหาชายรักชายและตัวละครปลอม ผู้ที่ไม่ชอบโปรดอย่าเข้ามาอ่าน
เพื่อให้ทุกคนอ่านได้อย่างสบายใจ ขอแนะนำให้ฝากสมองไว้ตรงนี้ก่อน อ่านจบแล้วค่อยมารับคืน ขอให้ทุกคนอ่านอย่างมีความสุข
—————เนื้อเรื่องเริ่มจากนี้—————
ตอนกานสุ่ยเพิ่งเข้าเรียนปีหนึ่ง เธอบังเอิญเข้าไปอยู่ในชมรมกิจกรรมกลางแจ้งของมหาวิทยาลัย สมาชิกหลายคนในชมรมก็ถูกชักชวนมาช่วยเพิ่มจำนวนแบบงง ๆ เหมือนเธอ
แม้จะเรียกว่าชมรมกิจกรรมกลางแจ้งสุดขั้ว แต่ความเป็นจริงกลับต่างจากคำโฆษณาตอนรับสมาชิกใหม่โดยสิ้นเชิง
กิจกรรมชมรมประจำสัปดาห์คือพาพวกเธอไปเดินเล่นตามสถานที่ท่องเที่ยวรอบเมืองที่อยู่ใกล้มหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นที่ที่ขาประจำเดินกันจนทั่วแล้ว หากเทียบกับชื่อกิจกรรมสุดขั้วที่ทั้งน่าตื่นเต้นและเร้าใจอย่าง “พิชิตธรรมชาติ” ซึ่งรุ่นพี่ชายหญิงคุยโวไว้แต่แรก ก็เรียกได้ว่าเป็นคนละเรื่อง
นักศึกษาใหม่หลายคนที่ตอนแรกเข้ามาเพราะอยากลองอะไรแปลกใหม่ พอได้เข้าร่วมเดินเล่นสองสามครั้งในภาคเรียนแรกของปีหนึ่ง ก็ทยอยถอนตัวไปโดยอ้างว่าไม่มีเรี่ยวแรงจะร่วมกิจกรรม ก่อนจะทันได้รู้เสียอีกว่าชมรมไม่ได้สมชื่อเลย
ต่อมาเมื่อนักศึกษาที่เป็นลูกคุณหนูและเข้ามาเพราะอยากเล่นกีฬาสุดขั้วจริง ๆ อยู่ไปได้หนึ่งปีแล้วพบว่ากิจกรรมไม่ใกล้เคียงกับที่จินตนาการไว้แม้แต่น้อย พวกเขาก็ถอนตัวตามไปด้วย จำนวนสมาชิกในชมรมจึงเหลือไม่กี่คน เมื่อเทียบกับชมรมอื่น ๆ ในมหาวิทยาลัยที่คึกคักมีชีวิตชีวาแล้ว ชมรมนี้ก็ยิ่งดูเหมือนกำลังจะไปไม่รอด
ถ้าไม่มีสมาชิกเหลืออยู่ไม่กี่คน ชมรมก็คงถูกยุบไปแล้ว
ตอนคุยโทรศัพท์กับน้องสาว กานสุ่ยก็เคยบ่นเรื่องนี้เหมือนกัน แต่เธอคิดเสียว่าเป็นวิธีฆ่าเวลาว่างที่มีมากเกินไปในมหาวิทยาลัย อีกทั้งยังได้เที่ยวแบบกึ่งออกเงินเองโดยไม่ต้องหาเพื่อนหรือไปเข้ากลุ่มที่ไหน แถมยังได้ออกกำลังกายไปด้วย เธอจึงอยู่ในชมรมต่อเรื่อยมา
ประธานชมรมคนใหม่ตอนเธออยู่ปีสองเป็นรุ่นพี่ปีสามที่ร่าเริงสดใส ชอบออกกำลังกาย ผิวสีน้ำผึ้ง รูปร่างสูงมาก เวลายิ้มยังเห็นเขี้ยวแหลม ๆ ด้วย
ช่วงปิดเทอมฤดูหนาวก่อนรุ่นพี่จะเรียนจบ ซึ่งตรงกับปีสามของกานสุ่ย ในที่สุดรุ่นพี่ก็จัดกิจกรรมที่พอจะเรียกว่าเป็นกีฬาสุดขั้ว “ระดับเริ่มต้น” ได้สักครั้ง
เพื่อความปลอดภัยของนักศึกษามือใหม่ร่างกายเปราะบางอย่างพวกเธอ รุ่นพี่ไม่รู้ไปหาข้อมูลมาจากไหน จึงพาสมาชิกที่เหลือของชมรมไปรวมกับคณะสำรวจวิจัย พวกเธอร่วมเดินทางไปในฐานะอาสาสมัคร เพื่อเดินป่าบนภูเขาฉางไป๋ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีน
ในทีมมีผู้เชี่ยวชาญจากหลายสาขาร่วมเดินทางไปด้วย การเดินป่าครั้งนี้จึงไม่น่าจะมีปัญหาอะไร
เย็นวันนั้น คณะเดินทางเข้าไปในเขตไร้ผู้คนบนภูเขา สภาพเส้นทางไม่ดีนัก อีกทั้งยังต้องปกป้องสภาพแวดล้อมในเขตอนุรักษ์ ทุกคนจึงเริ่มเดินเท้าผ่านเข้าไป
เดินไปได้สักพัก สภาพอากาศก็เปลี่ยนไป และยังเหลือระยะทางอีกช่วงหนึ่งกว่าจะถึงจุดหมายถัดไป เพื่อความปลอดภัย หัวหน้าทีมตัดสินใจอย่างฉับไว รีบหาสถานที่ปลอดภัยให้ทุกคนพักชั่วคราว
หลังหัวหน้าทีมพูดจบ สมาชิกในทีมก็แยกย้ายกันไป กานสุ่ยไปกับเพื่อนนักศึกษาอีกสองคนที่อยากไปทำธุระส่วนตัว พวกเธอช่วยกันดูต้นทางไปด้วย ไม่กล้าเดินออกไปไกล จึงอยู่แค่บริเวณขอบเขตที่หัวหน้าทีมขีดไว้ให้เมื่อครู่
“ว้าว พวกเธอดูนั่นเร็ว! วงแหวนแสงสีรุ้ง สวยจังเลย!” เสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึงของเพื่อน ๆ ดังมาจากบริเวณที่พัก
กานสุ่ยกำลังย่อตัวอยู่ตรงจุดหลบลมและคอยดูต้นทางให้เพื่อน ๆ อยู่ไม่ไกลนัก พอได้ยินเสียงร้อง เธอก็มองตามเสียงไป ทันใดนั้นก็มีลมประหลาดพัดกรูเข้ามา บดบังทัศนวิสัยของพวกเธอ
กานสุ่ยเพิ่งลุกขึ้นยืนเพื่อชะโงกดู หิมะที่ถูกลมพัดมาก็ปะทะเข้าหน้า ขณะเดียวกันหิมะใต้เท้าก็ยุบตัวลงทันที เธอรู้สึกว่าร่างกายเบาหวิว ก่อนจะกลิ้งลงไปตามทางลาดที่ยุบตัว
เพื่อนที่อยู่ใกล้ ๆ ถูกลมประหลาดพัดจนแทบเอาตัวเองไม่รอด จึงยังไม่ทันรู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการยื่นมือมาช่วยเธอ
ใต้ร่างคือก้นเหวที่ถูกหิมะหนาปกคลุมจนมองไม่เห็นว่าลึกแค่ไหน กานสุ่ยใจหายวาบ เมื่อเห็นว่าตัวเองกำลังจะถูกฝังอยู่ใต้หิมะเย็นเยียบที่ก้นเหว เสียงแหวกอากาศ “ฟิ้ว” ก็ดังขึ้นข้างหู
โซ่เส้นยาวที่ปลายผูกตะขอประหลาดพุ่งเข้ามาอย่างคล่องแคล่ว พันรอบเอวของกานสุ่ยไว้แน่น จากนั้นแรงมหาศาลก็ฉุดเธอขึ้นมา เหวี่ยงร่างทั้งร่างไปยังที่ปลอดภัย
หิมะหนากับเสื้อผ้าช่วยรองรับแรงกระแทกไว้ เธอจึงไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากนักแม้จะตกลงมา
กานสุ่ยเงยหน้าที่กระแทกลงไปในหิมะขึ้นมา โดยไม่ทันสนใจจัดการกับสภาพอันน่าเวทนาของตัวเอง หรือสงสัยว่าอะไรเป็นสิ่งที่คว้าตัวเธอไว้และช่วยชีวิตเธอ เธอทรุดนั่งลงบนกองหิมะหนาด้วยความรู้สึกเหมือนรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด
เธอสูดอากาศเย็นที่ปนเกล็ดหิมะเข้าไปเต็มปอด ขาทั้งสองข้างยังอ่อนแรงจนลุกไม่ขึ้น สายตายังพร่าเลือนอยู่บ้าง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา เธอจึงหรี่ตามองไป
แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดลงบนร่างของผู้มาเยือน แต่งแต้มเส้นผมของเขาด้วยประกายสีทอง ทำให้กานสุ่ยมองเห็นไม่ชัดยิ่งกว่าเดิม
เมื่ออีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ กานสุ่ยถึงเห็นชัดว่าคนที่ช่วยเธอเป็นชายชราร่างสูงผอม ผมขาวโพลน ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยย่นยับราวกับเปลือกส้มแห้ง ทำให้พอมองเห็นได้ราง ๆ ว่าเมื่อยังหนุ่มเขาคงเป็นคนหน้าตาสะอาดสะอ้าน
เขาสวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายแบบถังชุดใหม่สีเขียวคล้ำทึบ ด้านนอกสวมเสื้อกันลมสีเทาขาวที่รูดซิปเปิดไว้ เมื่อตั้งใจมองดี ๆ ก็เห็นลายงูเหลือมปักอย่างประณีตบนเสื้อคลุม เปลือกตาของเขาห้อยปรือลงมาครึ่งหนึ่ง และที่เอวก็ห้อยโซ่เส้นเล็กที่มีตะขอประหลาด ซึ่งใช้ช่วยชีวิตเธอเมื่อครู่
“ขอบคุณนะคะ คุณลุง” กานสุ่ยกลืนน้ำลายลงคอ เขตไร้ผู้คนกลางภูเขาที่แทบไม่มีใครผ่านไปมา จู่ ๆ ก็มีชายชราที่ดูแปลกแยกจากที่นี่ปรากฏตัวขึ้น แม้เขาจะช่วยดึงเธอไว้ แต่ความตึงเครียดในใจก็ไม่ได้ลดลงมากนัก
กานสุ่ยนึกถึงกลุ่มนักท่องเที่ยวที่เจอตอนอยู่เชิงเขาขึ้นมา เส้นทางขึ้นเขาบางช่วงซ้อนทับกัน พวกเธอจึงได้นั่งรถทัวร์คันเดียวกันพอดี
มีผู้หญิงสองคนนั่งอยู่ตรงหน้าเธอ พวกเธอคุยกันอย่างตื่นเต้น แถมยังพูดถึงยอดฝีมือขุดสุสานที่ซ่อนตัวอยู่ในภูเขา แม้จะรู้ว่าอาจเป็นเพียงคำโฆษณาของแหล่งท่องเที่ยวบนเขา แต่พอนึกย้อนกลับไปตอนนี้ กานสุ่ยก็อดหนาววาบไปทั้งตัวไม่ได้
หรือว่าจะมีคนขุดสุสานอยู่จริง ๆ นะ? บนเขารกทึบแบบนี้ หิมะก็หนาจนฝังคนได้ แถมยังมีสัตว์ป่าดุร้ายอีกไม่น้อย ข้างหน้ายังมีเจ้าหน้าที่ลาดตระเวน ตลอดเส้นทางรอบ ๆ ก็มีเครื่องตรวจจับอินฟราเรดที่พวกเธอเพิ่งติดตั้งใหม่ ยุคนี้แล้ว ใครจะคิดสั้นเสี่ยงอันตรายขนาดนี้เพื่อมาหาสุสาน แถมยังมาคนเดียวอีก
ระหว่างที่กานสุ่ยกำลังคิดฟุ้งซ่าน ชายชราก็เดินเข้ามาใกล้กว่าเดิม เขาไม่พูดอะไร เพียงย่อตัวลงตรงหน้า ลมหายใจของเขาแผ่วเบาจนกานสุ่ยแทบไม่รู้สึกว่ามีคนย่อตัวอยู่ตรงหน้า
เมื่อเขาเข้ามาใกล้ขึ้น กานสุ่ยก็เห็นรอยแผลเป็นเส้นหนึ่งพาดอยู่บนเปลือกตาของชายชรา ตัดผ่านดวงตาทั้งสองข้าง รอยแผลยาวบนดวงตาดูน่ากลัวและน่าสยดสยอง ทำให้กานสุ่ยอดสงสัยไม่ได้ว่า หากแผลลึกกว่านี้อีกนิด ลูกตาที่อยู่ใต้เปลือกตาจะถูกกรีดแยกเป็นสองซีกหรือเปล่า
ขณะที่กานสุ่ยกำลังสังเกตเขา อีกฝ่ายก็กำลังพินิจมองเธอเช่นกัน