เช้าวันนี้ก็เป็นอีกวันที่วุ่นวาย ในเมืองจิงซื่อดูเหมือนทุกคนจะเร่งรีบกันไปหมด
การนั่งรถไฟใต้ดินทุกวันราวกับต้องผ่านด่านเคราะห์
เพิ่งมาถึงบริษัท หัวหน้าทีมโครงการก็แจ้งในห้องทำงานว่า
สิบโมงทุกคนไปรวมตัวกันที่ห้องประชุม
คงเป็นการประชุมวิเคราะห์โครงการใหม่ที่ร่วมงานกันเมื่อไม่กี่วันก่อน
เสี่ยวจาง เพื่อนร่วมงานที่ค่อนข้างช่างพูด เดินเข้ามาหาอย่างกระตือรือร้น
“เจ้าของบริษัทนี้หล่อมากเลยนะ พวกเราจะได้มองให้เต็มตาอีกแล้ว”
สิบโมงตรง
เพื่อนร่วมงานฝ่ายส่งเสริมผลิตภัณฑ์ทยอยนั่งประจำที่ รวมแล้วประมาณเจ็ดถึงแปดคน เสิ่นอันหรานนั่งอยู่ตรงมุมด้านข้าง
แต่ละคนรับผิดชอบงานต่างกัน บางคนดูแลงานส่งเสริมการขายภาคสนามและโฆษณาทางโทรทัศน์ บางคนดูแลสื่อออนไลน์ บัญชีวิดีโอ และอื่น ๆ
ทุกคนนั่งรออย่างเงียบ ๆ
ไม่นานนัก ประตูห้องประชุมก็เปิดออก
คนที่นั่งอยู่ต่างพากันลุกขึ้น
คนแรกที่เดินเข้ามาคือประธานซาง เจ้าของบริษัท เขาเดินไปพลางผายมือเชื้อเชิญ
ชายสองคนเดินตามเข้ามาติด ๆ
คนที่เดินนำสวมชุดสูทลำลองสีขาว ผิวค่อนข้างขาว ดวงตาทรงดอกท้อฉายแววเจ้าชู้มีเสน่ห์
หล่อจริงอย่างที่เสี่ยวจางว่าไว้!
ส่วนคนที่อยู่ด้านหลังสวมกางเกงขายาวสีดำกับเสื้อเชิ้ตสีดำ ผิวสีน้ำผึ้ง ดูแข็งแกร่งกว่าเล็กน้อย แววตาลุ่มลึก
ประธานซางแนะนำทั้งสองคนให้ทุกคนรู้จัก
“ขอแนะนำให้ทุกท่านรู้จักครับ ท่านนี้คือประธานซ่งแห่งบริษัทจื้อซินเทคโนโลยี ส่วนท่านนี้คือผู้จัดการโครงการลู่ ขอเสียงปรบมือต้อนรับด้วยครับ”
เพื่อนร่วมงานต่างปรบมือ เสิ่นอันหรานยืนอยู่ตรงมุมแล้วเงยหน้าขึ้นพอดี สายตาสบเข้ากับคนที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เธอชะงักงัน
ตั้งแต่ลู่เฉิงอวี่ก้าวเข้าห้องประชุมและเห็นร่างที่คุ้นเคยตรงมุม เขาก็เริ่มสงสัยแล้ว พอเสิ่นอันหรานมองมา เขาก็มั่นใจอย่างไม่มีข้อกังขาว่าเป็นเธอ
บริษัทจื้อซินเทคโนโลยีเป็นบริษัทที่ลู่เฉิงอวี่กับเพื่อนอย่างซ่งมู่เหย่ร่วมกันก่อตั้งขึ้น ผลิตภัณฑ์หลักคือนาฬิกาอัจฉริยะ เครื่องช่วยเรียนอัจฉริยะ และสินค้าอื่น ๆ สำหรับเด็กเล็กกับวัยรุ่น
ซ่งมู่เหย่ถือหุ้นมากกว่า เพราะเป็นคนลงทุนเงินทุนส่วนใหญ่ ตอนเริ่มต้นธุรกิจ ลู่เฉิงอวี่เคยล้มเหลวและสับสนอยู่พักหนึ่ง
ต่อมาเขาอยากทำผลิตภัณฑ์อัจฉริยะ แต่ไม่มีเงินทุน จึงไปหาซ่งมู่เหย่ อีกฝ่ายไม่พูดมาก ลงทุนให้ทันที เพราะสิ่งที่ซ่งมู่เหย่มีมากที่สุดก็คือเงิน
คิดจะทำก็ลงมือทำ
ลู่เฉิงอวี่ไม่คิดเลยว่าจะได้พบกับคนที่เคยคบหากันแต่ไปไม่ถึงปลายทางอีกครั้งในที่ทำงาน
ไม่รู้ควรพูดว่าโลกนี้ช่างแคบ หรือว่าวาสนาของพวกเขายังไม่สิ้นสุดกันแน่
เสิ่นอันหรานมองลู่เฉิงอวี่ที่ยังคงสวมเสื้อเชิ้ตสีดำอยู่ฝั่งตรงข้าม พลางอดทอดถอนใจไม่ได้ว่าช่างบังเอิญเหลือเกิน แต่ตอนนี้สถานะของทั้งคู่เปลี่ยนไปแล้ว
จากคู่ดูตัวกลายเป็นผู้จัดการโครงการของฝั่งลูกค้า
ประธานซางแนะนำเพื่อนร่วมงานฝ่ายปฏิบัติการผลิตภัณฑ์ให้ประธานซ่งแห่งจื้อซินเทคโนโลยีกับลู่เฉิงอวี่รู้จักอย่างคร่าว ๆ อีกครั้ง
ประธานซางนั่งตรงกลางโต๊ะประชุม การประชุมจึงเริ่มขึ้น
ซ่งมู่เหย่ ประธานแห่งจื้อซินเทคโนโลยี กล่าวถึงผลลัพธ์ที่ต้องการจากการส่งเสริมผลิตภัณฑ์
ลู่เฉิงอวี่อธิบายผลิตภัณฑ์ที่ต้องการส่งเสริมอย่างละเอียด ทั้งนาฬิกาอัจฉริยะ ฟังก์ชันต่าง ๆ กลุ่มเป้าหมาย และแนวทางการดำเนินงาน
ลู่เฉิงอวี่พูดจาฉะฉาน สุขุม มีเหตุมีผล คำอธิบายผลิตภัณฑ์เข้าใจง่าย น้ำเสียงทุ้มกังวานทรงพลัง ทุกด้านเผยให้เห็นความมั่นใจในตัวเองอย่างเต็มเปี่ยม
ขณะฟังลู่เฉิงอวี่พูด เสิ่นอันหรานก็ตระหนักชัดเจนในใจว่า ระยะห่างระหว่างพวกเขาช่างมากมายเพียงใด!
ดูท่าแล้วพวกเขาคงไม่เหมาะกันจริง ๆ!
หลังหารือกัน ทุกคนก็ตกลงแนวทางการดำเนินงาน จากนั้นส่งแผนงานที่จัดทำเสร็จแล้วไปยังอีเมลของลู่เฉิงอวี่โดยตรงเพื่อประสานงาน แล้วเขาจะส่งความเห็นสำหรับแก้ไขกลับมา
เมื่อการประชุมเลิกก็ถึงเวลาอาหารกลางวันพอดี
ประธานซางอยากกระชับความสัมพันธ์กับลูกค้า จึงตั้งใจเลี้ยงซ่งมู่เหย่กับลู่เฉิงอวี่ แต่ลู่เฉิงอวี่ปฏิเสธอย่างสุภาพ เพราะช่วงบ่ายมีนัดแล้ว
ลู่เฉิงอวี่เห็นพนักงานคนอื่นเดินออกจากห้องทำงานไปกินข้าวกลางวันกันหมด มีเพียงเสิ่นอันหรานที่กลับไปนั่งโต๊ะทำงานอีกครั้ง
หรือเธอไม่ต้องกินข้าวกลางวันกันนะ?
ซ่งมู่เหย่เดินนำไปพลางเรียกเขา “พี่อวี่ มองอะไรอยู่ ไปกันเถอะ!”
ลู่เฉิงอวี่ได้สติกลับมา “มาแล้ว”
ตลอดช่วงบ่าย เสิ่นอันหรานนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน คิดหาวิธีดูแลบัญชีสาธารณะของจื้อซินเทคโนโลยี
จะเพิ่มผู้ติดตามอย่างไร จะดึงดูดความสนใจอย่างไร ควรมีฟังก์ชันอะไรบ้าง ก่อนเลิกงานต้องจัดทำแผนส่งให้ประธานซางกับลูกค้า
จุดประสงค์สุดท้ายของบัญชีสาธารณะคือการส่งเสริมผลิตภัณฑ์ แต่จะเริ่มต้นด้วยการแนะนำสินค้าอย่างไร้ทิศทางไม่ได้ เพราะคงไม่มีใครอยากอ่าน
เสิ่นอันหรานคิดว่า ในช่วงแรกควรดึงดูดผู้ติดตามให้ได้มากก่อน พอมีคนติดตามมากขึ้นแล้วค่อย ๆ สอดแทรกข้อมูลผลิตภัณฑ์เข้าไป
ใกล้เวลาเลิกงาน
ในที่สุดเสิ่นอันหรานก็เขียนแผนงานเสร็จ แล้วส่งให้หัวหน้าทีมโครงการทางแชตวีแชตก่อน
“หัวหน้าหวัง ช่วยดูแผนนี้ให้หน่อยได้ไหมคะ แบบนี้ใช้ได้หรือเปล่า มีตรงไหนต้องแก้ไหมคะ?”
หัวหน้าทีมโครงการเป็นผู้หญิงอายุ 26 ปี อายุน้อยกว่าเสิ่นอันหราน ทุกวันแต่งตัวเนี้ยบประณีตและมีความสามารถโดดเด่น
“นี่กี่โมงแล้ว? ใช้เวลาครึ่งวันทำแผนแค่ฉบับเดียว ประสิทธิภาพการทำงานของเธอต่ำเกินไปแล้ว!” หัวหน้าหวังตอบกลับทางแชตวีแชต
“ส่งอีเมลให้ประธานซางโดยตรงเลย แล้วสำเนาส่งให้ผู้จัดการลู่จากจื้อซินด้วย”
เสิ่นอันหรานอ่านข้อความในแชตแล้วรู้สึกหดหู่นิดหน่อย
เธอไม่ค่อยฉลาดจริง ๆ งานที่คนอื่นใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงทำเสร็จ เธอกลับต้องใช้เวลามากกว่าหนึ่งชั่วโมง เธอกลัวทำผิดอยู่เสมอและคิดมากเกินไป
ห้าโมงเย็น
ลู่เฉิงอวี่หิ้วคอมพิวเตอร์ไปที่ห้องทำงานของซ่งมู่เหย่ก่อน
“ฉันไปก่อนนะ ต้องไปรับลู่เนี่ยน”
ซ่งมู่เหย่รู้สถานการณ์ของลู่เฉิงอวี่ดี จึงรีบบอกว่า “รีบไปเถอะ”
ที่จริงการตัดสินใจหลายอย่างของบริษัทล้วนมาจากลู่เฉิงอวี่ แน่นอนว่าทุกครั้งเขาจะปรึกษาซ่งมู่เหย่ด้วย
เพราะลู่เฉิงอวี่มีความคิด กล้าหาญ กล้าคิดกล้าทำ พูดให้ฟังไม่น่าฟังนัก ซ่งมู่เหย่ก็เป็นแค่คนที่มีชื่อเป็นนิติบุคคลเท่านั้น
ยามดึกสงัด
ลู่เนี่ยนหลับสนิทไปแล้ว ไฟในห้องหนังสือสว่างขึ้น
ลู่เฉิงอวี่เปิดคอมพิวเตอร์เริ่มจัดการงานที่ยังทำไม่เสร็จ เพราะลู่เนี่ยน เขาจึงพยายามไม่ทำงานล่วงเวลา หากมีงานก็ต้องหอบกลับมาทำที่บ้าน
เขาเปิดอ่านอีเมลที่พนักงานบริษัทสื่อใหม่ซิงหมางส่งมา แล้วตอบกลับทีละฉบับ
ก่อนจะเห็นชื่อที่คุ้นเคยชื่อหนึ่ง: เสิ่นอันหราน
เขาใช้เวลากับอีเมลฉบับนี้นานกว่าฉบับอื่นอยู่บ้าง และเนื้อหาที่ตอบกลับก็ยาวกว่าฉบับอื่นเล็กน้อย
ลู่เฉิงอวี่เพิ่งรู้ว่าเสิ่นอันหรานเป็นผู้ดูแลบัญชีสาธารณะของบริษัทพวกเขา ในแผนงานที่เธอเขียนมีบางจุดที่เขาเห็นด้วย และมีบางประเด็นที่คิดต่าง เขาเขียนความเห็นทั้งหมดไว้ในอีเมลตอบกลับอย่างชัดเจน
แสงไฟนอกหน้าต่างพร่างพราย ลู่เฉิงอวี่พลันนึกถึงครั้งแรกที่ได้พบเธอ ที่จริงการนัดดูตัวในร้านกาแฟไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาเจอกัน บางทีเสิ่นอันหรานอาจลืมไปแล้ว หรือจำเขาไม่ได้
จู่ ๆ เขาก็อยากสูบบุหรี่สักมวน แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเลิกสูบมานานแล้ว เพราะลูกสาวทนกลิ่นบุหรี่ไม่ได้ แม้บางครั้งจะแอบสูบสักมวนตอนทำงาน แต่กลิ่นก็ยังติดตัวอยู่บ้าง
เช้าวันถัดมา หลังเข้างาน เสิ่นอันหรานก็เห็นอีเมลตอบกลับ
ปัญหาที่ระบุไว้นั้นเรียกได้ว่าตรงจุดอย่างยิ่ง ในอีเมลยังให้แนวทางการพัฒนาในช่วงแรกแก่เสิ่นอันหรานด้วย
เสิ่นอันหรานอ่านแล้วพลันเข้าใจขึ้นมาทันที มิน่าล่ะถึงได้เป็นผู้จัดการโครงการ ต้องมีหัวคิดที่เฉียบคมแบบนี้นี่เอง
เสิ่นอันหรานสังเกตเห็นอีกว่าอีเมลตอบกลับส่งมาตอนสี่ทุ่มกว่า ดึกขนาดนั้นแล้วยังทำงานอยู่อีก ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงประสบความสำเร็จ
เมื่อมีเป้าหมายและทิศทางชัดเจน งานก็คล่องมือขึ้นมาก
เธอโพสต์บทความประชาสัมพันธ์ แล้วให้ผู้ติดตามแชร์โพสต์เพื่อลุ้นรับสิทธิ์ทดลองใช้ฟรี
งานตลอดหนึ่งสัปดาห์จบลงอย่างราบรื่น วันเสาร์กับวันอาทิตย์จึงได้ทำงานพิเศษอย่างสบายใจ