จิงซื่อในเดือนกันยายนพ้นจากความร้อนระอุไปแล้ว กลิ่นอายของฤดูใบไม้ร่วงค่อย ๆ เยื้องกรายเข้ามา
เที่ยงวันตรง
เสิ่นอันหรานมาถึงสถานที่นัดหมายตรงเวลา นั่นคือคาเฟ่กาลครั้งเก่า
เพื่อแสดงความเคารพ เธอรื้อเสื้อผ้าแบรนด์เนมชุดเดียวที่มีอยู่ในตู้เสื้อผ้าออกมา
ท่อนบนสวมเสื้อแขนสั้นทับด้วยเสื้อคลุมบาง ๆ ส่วนท่อนล่างเป็นกางเกงลำลอง คู่กับรองเท้าผ้าใบสีขาว
เมื่อเดินเข้าไปในคาเฟ่ เธอก็กวาดตามองไปรอบ ๆ ไม่รู้ว่าคนไหนคือคุณลู่เฉิงอวี่
อย่างไรเสีย ระหว่างพวกเขาก็มีเพียงข้อความสองข้อความเท่านั้น
จังหวะนั้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้น หมายเลขคุ้นตาอยู่บ้าง เสิ่นอันหรานจึงกดรับสาย
“สวัสดีครับ ผมมาถึงแล้ว นั่งอยู่ที่โต๊ะหมายเลข 3 ริมหน้าต่างครับ”
เสียงจากปลายสายฟังดูทุ้มมีเสน่ห์
เสิ่นอันหรานวางสายแล้วเดินไปยังที่นั่งริมหน้าต่าง
ลู่เฉิงอวี่นั่งอยู่ตรงนั้น เสิ่นอันหรานไม่รู้ว่าเขาสูงเท่าไร แต่ดูจากรูปร่างแล้วน่าจะสูงไม่น้อย
ลู่เฉิงอวี่สวมกางเกงสแล็กสีดำ เสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมสองเม็ด แขนเสื้อพับขึ้นถึงข้อศอก
ผมสั้นตัดเรียบร้อย ใบหน้าคมคายได้รูป โครงหน้าค่อนข้างแข็งกร้าวแบบชายชาตรี
ลู่เฉิงอวี่เงยหน้ามองหญิงสาวที่นั่งลงตรงข้าม แววตาฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง เขาไม่คิดว่าจะเป็นเธอ
เสิ่นอันหรานไม่ถึงกับเป็นสาวงาม จะพูดว่าเป็นคนหน้าตาธรรมดาก็ได้ ผมถูกรวบเป็นหางม้าอย่างเรียบง่าย ใบหน้าสะอาดสะอ้าน ไม่แต่งหน้าและไม่มีเครื่องประดับเกินจำเป็น
“ดื่มอะไรหน่อยไหมครับ” ลู่เฉิงอวี่ถาม
“คุณลู่ ขอโทษที่ทำให้เสียเวลานะคะ ที่จริงวันนี้ฉันมาเพื่อพูดให้ชัดเจนว่า ตอนนี้ฉันยังไม่มีความคิดจะคบหาใคร แค่ไม่อยากทำให้น้ำใจของคุณป้าหลี่เสียเปล่าค่ะ”
เสิ่นอันหรานมองลู่เฉิงอวี่ “เพราะฉะนั้นพอกลับไปแล้ว เราก็บอกว่าเข้ากันไม่ได้ คุณคิดว่าได้ไหมคะ?”
ลู่เฉิงอวี่ไม่คิดว่าเธอจะพูดตรงขนาดนี้ ทั้งคู่ยังไม่ทันเริ่มแนะนำสถานการณ์ของตัวเองให้อีกฝ่ายรู้จักด้วยซ้ำ
แต่เธอกลับสรุปตอนจบให้เรียบร้อยแล้ว
“คุณเสิ่น ไหน ๆ ก็มาแล้ว ดื่มอะไรสักหน่อยค่อยกลับก็ได้ไม่ใช่หรือครับ?”
ลู่เฉิงอวี่ตัดสินใจสั่งกาแฟสองแก้วเอง
“ปีนี้ผมอายุ 35 ปี ตอนนี้เริ่มทำธุรกิจกับเพื่อน มีลูกสาวอายุเกือบ 3 ขวบหนึ่งคน สิทธิ์เลี้ยงดูอยู่กับผม แล้วคุณล่ะครับ?” ลู่เฉิงอวี่เริ่มแนะนำตัว
เสิ่นอันหรานดูเหมือนไม่ค่อยมีสมาธิ เธอฟังชายตรงข้ามเล่าเรื่องของตัวเอง
“คุณลู่ ขอโทษนะคะ บ่ายนี้ฉันยังต้องไปทำงาน ขอตัวก่อนค่ะ” เสิ่นอันหรานไม่อยากเล่าเรื่องของตัวเองให้คนแปลกหน้าฟังมากนัก
เธอลุกขึ้นเดินจากไป
ลู่เฉิงอวี่นั่งอยู่ที่เดิม จู่ ๆ ก็รู้สึกขบขันขึ้นมา เขาดูเหมือนสัตว์ร้ายที่ไหนกัน?
กาแฟตรงหน้าเธอยังไม่ได้แตะสักอึก นอกจากรู้ชื่อเธอว่าเสิ่นอันหรานแล้ว เขาก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธออีกเลย
ช่างเถอะ ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้คิดจะคบหาใคร ก็ปล่อยไปแบบนี้ก่อนแล้วกัน ค่อยว่ากันอีกที
ตอนจ่ายเงิน พนักงานที่รับออร์เดอร์บอกว่าเมื่อครู่มีผู้หญิงคนหนึ่งจ่ายไปแล้ว ลู่เฉิงอวี่ชะงักไป ก่อนจะหันหลังเดินออกจากคาเฟ่
ลู่เฉิงอวี่ขับรถออกจากที่จอดรถ ผ่านกระจกมองหลังเห็นหญิงสาวที่แม้แต่ชื่อก็ยังไม่ได้แนะนำตัวให้เขารู้จัก กำลังยืนรอสัญญาณไฟแดงอยู่ตรงทางข้ามถนน
ไฟเขียวสว่างขึ้น
เสิ่นอันหรานเดินเลี้ยวซ้ายตรงทางแยก ส่วนลู่เฉิงอวี่ขับรถเลี้ยวขวา
เลี้ยวซ้ายหรือเลี้ยวขวา ชีวิตมีทางแยกมากมาย
บางคน เมื่อคลาดกันไปแล้ว บางทีหลังจากนี้อาจไม่ได้พบกันอีกเลย
งานพิเศษช่วงบ่ายของเธอคือไปโปรโมตโยเกิร์ตที่ซูเปอร์มาร์เก็ต
เสิ่นอันหรานยืนอยู่ตรงโซนโยเกิร์ตของซูเปอร์มาร์เก็ต สวมเสื้อแขนสั้นเครื่องแบบของแบรนด์โยเกิร์ตที่ด้านบน
“โยเกิร์ต ซื้อ 3 แถม 1 เชิญชิมฟรีค่ะ”
งานพิเศษแบบนี้มักหาเป็นครั้งคราว ทำเสร็จก็รับเงิน เสิ่นอันหรานมีกลุ่มงานพิเศษในวีแชต ซึ่งมักลงประกาศงานอยู่บ่อย ๆ
บริษัททำงานตามเวลาปกติ เก้าโมงเช้าถึงห้าโมงเย็น หากไม่มีโครงการพิเศษก็ไม่ต้องทำงานล่วงเวลา เวลาว่างตอนกลางคืนกับวันเสาร์อาทิตย์ เธอใช้ไปกับงานพิเศษทั้งหมด
เธอต้องหาเงิน หาเงินให้ได้มากขึ้น เพราะยังมีหนี้สินติดตัวอยู่ มันกดทับเธอราวกับภูเขาลูกใหญ่ จึงอยากรีบใช้หนี้ให้หมดโดยเร็ว
ลู่เฉิงอวี่เพิ่งมาถึงหน้าบ้าน ประตูห้องฝั่งตรงข้ามก็เปิดออก
พี่หลินจูงลู่เนี่ยนเดินออกมา
“พ่อ!” ลู่เนี่ยนตัวน้อยก้าวขาสั้น ๆ ก้นน้อย ๆ โยกไปมา เดินตรงเข้าหาลู่เฉิงอวี่
ลู่เฉิงอวี่ย่อตัวลงอุ้มลู่เนี่ยนขึ้นมา ใช้มือจัดผมยุ่ง ๆ ให้เบา ๆ
พี่หลินเพื่อนบ้านรู้ว่าวันนี้เขาไปดูตัว ด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงรีบถาม “คุยกันเป็นยังไงบ้าง?”
ลู่เฉิงอวี่คิดในใจ จะคุยอะไรกันล่ะ อีกฝ่ายยังไม่ทันพูดด้วยซ้ำก็เดินไปแล้ว
“เรารู้สึกว่าเข้ากันไม่ได้ทั้งคู่ครับ” เขายังคงตอบตามคำพูดของเสิ่นอันหราน
“เพิ่งเจอกันครั้งแรกก็เข้ากันไม่ได้แล้วเหรอ? ไม่ลองทำความรู้จักกันอีกหน่อยล่ะ?” พี่หลินก็หวังให้ลู่เนี่ยนตัวน้อยมีแม่คอยรักเอ็นดู
ไม่ใช่ว่าลู่เฉิงอวี่ไม่อยากทำความรู้จัก แต่เธอไม่เปิดโอกาสให้เขาต่างหาก
ลู่เนี่ยนตัวน้อยฟังไม่เข้าใจว่าผู้ใหญ่พูดอะไรกัน มือเล็ก ๆ จับหูลู่เฉิงอวี่ไว้
“พ่อ กลับบ้าน”
“ไว้ค่อยว่ากันครับ พี่หลิน พวกเราเข้าบ้านก่อนนะครับ” พูดจบ ลู่เฉิงอวี่ก็อุ้มลู่เนี่ยนเข้าบ้านไป
หลังเสร็จงานพิเศษโปรโมตสินค้า ก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว เธอซื้อขนมปังกับนมจากซูเปอร์มาร์เก็ต กลับถึงบ้านก็กินรองท้องไปไม่กี่คำ
เสิ่นอันหรานพักอยู่ห้องนอนเล็ก ก่อนหน้านี้เธอเคยบอกป้าหลี่ว่าห้องนอนใหญ่ปล่อยเช่าได้เหมือนกัน แต่ป้าหลี่กลัวว่าคนอื่นจะอยู่ไม่สะอาด อีกทั้งคิดว่าพอหลานชายโตขึ้น ตัวเองอาจกลับมาอยู่ จึงปล่อยห้องว่างไว้เรื่อยมา
เสิ่นอันหรานนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียง เพราะงานที่ทำต้องใช้ทักษะการเขียนและสำนวน จึงต้องพัฒนาความสามารถด้านนี้ อ่านหนังสือให้หลากหลายเข้าไว้ สักวันย่อมได้ใช้
สวีอิ่ง เพื่อนสนิทของเธอ โทรวิดีโอเข้ามา
“นี่ ฉันบอกเธอนะ วันนี้เฉินเหล่ยมาขอเบอร์โทรศัพท์เธอจากฉัน แต่ฉันไม่ให้ แล้วเขายังถามด้วยว่าฉันรู้ไหมว่าเธอไปไหน” เพื่อนสนิทที่อยู่ปลายสายกำลังพอกหน้าอยู่
“ขอบใจนะอิ่งอิ่ง”
ตอนที่เสิ่นอันหรานกำลังจะหย่า เธอเคยลังเลเหมือนกันว่าจะอดทนประคองชีวิตคู่ต่อไปดีไหม แต่เพื่อนสนิทเป็นคนเกลี้ยกล่อมเธอว่า
“เป็นแบบนี้แล้วยังไม่หย่าอีก เธอเอาแต่คิดถึงคนอื่น แล้วใครจะคิดถึงเธอบ้าง!”
“หย่าเร็วก็หลุดพ้นเร็ว! ชีวิตครึ่งหลังยังอีกยาวไกล!”
เมื่อนึกถึงคำพูดเหล่านั้น เสิ่นอันหรานก็รู้สึกโชคดีที่ตอนนั้นเลือกถูกแล้ว
ระหว่างคุยกัน เสิ่นอันหรานเล่าเรื่องที่ไปดูตัววันนี้ให้ฟัง และบอกด้วยว่าตอนนี้ตัวเองยังไม่อยากหาใคร
สวีอิ่งทางนั้นด่าเธอว่าโง่ โอกาสวางอยู่ตรงหน้าแล้วยังไม่รู้จักคว้าไว้
จากนั้นก็หัวเราะพลางบอกว่า ถ้ามีเวลาจะมาหาเสิ่นอันหรานที่จิงซื่อ ไม่รู้ว่ากว่าจะได้เจอกันอีกครั้งจะต้องรอถึงเมื่อไร
หลังแต่งงาน เสิ่นอันหรานค่อย ๆ ขาดการติดต่อกับเพื่อนร่วมชั้นและเพื่อนฝูงที่ยังพอคุยกันอยู่ก่อนหน้านี้ เธอทุ่มเททั้งใจให้ครอบครัว เหลือเพียงสวีอิ่งที่ยังติดต่อกันเสมอ
หลังวางสายวิดีโอ เธอนอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียงจนหลับไม่ลง
เมื่อนึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอก็ถอนหายใจออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนยกมือเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างไม่รู้ตัว
วันเวลาผ่านไปทีละวัน เสิ่นอันหรานลืมเรื่องการพบกันครั้งนั้นไปนานแล้ว
ช่วงนี้บริษัทรับโครงการใหม่เข้ามา
เป็นผลิตภัณฑ์อัจฉริยะสำหรับทารกและเด็กเล็ก บริษัทของเธอร่วมมือกับทางนั้น โดยรับผิดชอบการประชาสัมพันธ์ผลิตภัณฑ์ทุกช่องทาง ทั้งออนไลน์และออฟไลน์
งานที่เสิ่นอันหรานได้รับมอบหมายคือดูแลบัญชีทางการของบริษัทคู่ค้า หากผลตอบรับดี ก็จะพิจารณามอบหมายให้บริษัทของเธอดูแลต่อในระยะยาว
ผลิตภัณฑ์เป็นนาฬิกาอัจฉริยะ มีสองรุ่นสำหรับเด็กเล็กและวัยรุ่น ฟังก์ชันครบครัน
รุ่นสำหรับเด็กเล็กสอนร้องเพลงเด็กและเล่านิทานได้
รุ่นสำหรับวัยรุ่นใช้ท่องศัพท์และตรวจการบ้านได้
นาฬิกายังมีฟังก์ชันขอความช่วยเหลือฉุกเฉินและโทรหาผู้ติดต่อฉุกเฉินด้วย
ก่อนหน้านี้เสิ่นอันหรานไม่ค่อยรู้เรื่องด้านนี้ จึงต้องใช้คอมพิวเตอร์ค้นข้อมูล
จู่ ๆ เสี่ยวจาง เพื่อนร่วมงานโต๊ะข้าง ๆ ก็หมุนเก้าอี้มาหาเสิ่นอันหราน “พี่เสิ่น พี่เสิ่น ฉันเพิ่งค้นเจอว่าบอสของบริษัทที่ร่วมมือกับเรายังโสด แถมหล่อมากด้วย!”
เสิ่นอันหรานเหลือบมองคอมพิวเตอร์ของเสี่ยวจาง บนหน้าจอมีรูปถ่ายอยู่รูปหนึ่ง
เห็นเพียงสูทที่สวมได้พอดีตัว กับใบหน้าที่ได้รูปกำลังดี
“อืม หล่อใช้ได้เลย” เสิ่นอันหรานเออออตามไปอย่างขอไปที