ซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่
เสิ่นอันหรานสวมรองเท้ากีฬาและกางเกงวอร์ม เสื้อแขนสั้นที่ใส่อยู่มีโลโก้แบรนด์อยู่บนอก มือหนึ่งถือถาดกลมที่วางถ้วยเล็ก ๆ หลายใบ ในนั้นเต็มไปด้วยโยเกิร์ต
“โยเกิร์ตค่ะ ซื้อ 3 แถม 1 เชิญชิมได้นะคะ”
วันเสาร์คนแน่นซูเปอร์มาร์เก็ต หลังจากตะโกนเรียกลูกค้าอย่างขยันขันแข็ง โยเกิร์ตก็ขายออกไปได้ไม่น้อย
อย่างไรเสีย ยิ่งขายได้มาก ค่าคอมมิชชันก็ยิ่งมากตามไปด้วย
“เสิ่นอันหราน?”
เสิ่นอันหรานถือถาดหันกลับไป เป็นหวังหัวหน้าทีม หัวหน้าโครงการและเพื่อนร่วมงานในบริษัท
อีกฝ่ายสวมชุดกระโปรงสวยงาม แต่งหน้าอย่างประณีต
“เธอขัดสนเงินถึงขนาดต้องมาทำงานพิเศษในซูเปอร์มาร์เก็ตเลยเหรอ?”
เสิ่นอันหรานตอบอย่างไม่ถ่อมตนและไม่เย่อหยิ่ง “หัวหน้าทีมคะ บริษัทไม่ได้ห้ามทำงานพิเศษนี่คะ?”
อีกอย่าง เสิ่นอันหรานคิดว่างานไม่มีสูงต่ำ ขอเพียงเป็นเงินที่หามาได้ด้วยแรงงานของตัวเอง ก็ไม่มีอะไรน่าอับอาย
เธอมีหนี้สินติดตัวมากมาย ไม่รู้ว่าต้องใช้เงินเดือนอย่างเดียวอีกนานแค่ไหนถึงจะใช้คืนหมด
หัวหน้าหวังเข็นรถเข็นสินค้า พลางยกมือปัดผม กลิ่นน้ำหอมฟุ้งมาแรงจนเสิ่นอันหรานอดไอออกมาไม่ได้
“งานประจำยังทำได้ไม่ดี ยังจะมาทำงานพิเศษอีก เรื่องของเธอฉันจะรายงานคุณซางตามตรง” พูดจบหัวหน้าหวังก็เข็นรถเข็นจากไป
โลกกว้างใหญ่ มีคนแปลก ๆ อยู่ทุกแบบ เราอาจพบเจอผู้คนสารพัดประเภท สิ่งเดียวที่เราทำได้คือทำตัวเองให้ดี เพราะเราไม่มีสิทธิ์กำหนดว่าคนอื่นจะทำอย่างไร
ลู่เฉิงอวี่พาลูกสาวมาทำงานล่วงเวลาที่บริษัทด้วย ผลิตภัณฑ์เพิ่งวางตลาด ยังมีเรื่องให้ตัดสินใจและจัดการอีกมากมาย
ตอนแรกลู่เนี่ยนนั่งเรียบร้อยอยู่บนโซฟาในห้องทำงานของลู่เฉิงอวี่ เล่นของเล่นที่เอามาจากบ้าน
ไม่นานนักก็ขยับก้นเดินมาหาลู่เฉิงอวี่
มือเล็ก ๆ ดึงแขนเขาไว้
“พ่อ หนูอยากกินขนม หนูอยากกินขนม”
ลู่เฉิงอวี่กำลังดูข้อมูลผลิตภัณฑ์บนคอมพิวเตอร์ “เดี๋ยวพ่อพาหนูไปซื้อดีไหม?”
“พ่อ พ่อ ไป ไป”
ลู่เนี่ยนรบเร้าจนลู่เฉิงอวี่ทำอะไรไม่ถูก เขาจึงปิดคอมพิวเตอร์ จูงมือลูกสาวเดินออกจากห้องทำงาน
ลู่เฉิงอวี่ยกลู่เนี่ยนขึ้นนั่งในรถเข็น แล้วเข็นตรงไปยังโซนขนม
เขาเลือกขนมที่ลู่เนี่ยนชอบกินมาสองสามอย่าง ตั้งใจจะพาลูกกลับไปทำงานล่วงเวลาที่บริษัทต่อ
ลู่เฉิงอวี่กวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วก็เห็นร่างคุ้นตาร่างหนึ่ง
พอเดินเข้าไปใกล้ ก็เห็นเสิ่นอันหรานถือถาดร้องเรียกลูกค้าขายโยเกิร์ตลดราคา
เท่าที่ลู่เฉิงอวี่รู้ เงินเดือนของบริษัทซิงหมางมีเดียใหม่น่าจะไม่ได้ต่ำเกินไป เธออยู่คนเดียว เงินเดือนก็น่าจะพอใช้ ไม่รู้ทำไมยังต้องมาทำงานพิเศษอีก
เสิ่นอันหรานเห็นคนที่เดินเข้ามาใกล้ กำลังจะเอ่ยเรียกลูกค้า “คุณผู้ชายคะ โยเกิร์ต ซื้อ 3 แถม 1...”
“ผู้จัดการลู่ มาซื้อของเหรอคะ?”
ลู่เฉิงอวี่พยักหน้าเป็นคำตอบ เสิ่นอันหรานเห็นเด็กหญิงตัวเล็กน่ารักน่าเอ็นดูนั่งอยู่ในรถเข็น สวมกระโปรงเจ้าหญิงฟูฟ่อง รองเท้าหนังเล็ก ๆ ผมถักเปียสองข้าง ใบหน้าขาวสะอาด ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความสงสัยกำลังมองเธออยู่
น่ารักเหลือเกิน เธออดมองอีกหลายครั้งไม่ได้
เสิ่นอันหรานชอบเด็กมาก ตอนเพิ่งแต่งงานเธอตั้งครรภ์ แต่ไม่รู้เพราะอะไรจึงแท้งค้างตอนอายุครรภ์ 3 เดือน ต้องขูดมดลูก หลังจากนั้นก็ไม่เคยตั้งครรภ์อีกเลย
ตอนนั้นลู่เนี่ยนยื่นมือเล็ก ๆ มาดึงชายเสื้อเสิ่นอันหราน “คุณน้า!”
เสียงเรียกคุณน้าหวานใสแบบเด็กน้อยทำให้หัวใจเสิ่นอันหรานอ่อนยวบ
เธอก้มตัวลงเล็กน้อย จับมือลู่เนี่ยนไว้แล้วทักทายด้วยรอยยิ้ม “สวัสดีจ้ะ หนูน้อย” น้ำเสียงของเธอจงใจเบาลง แววตาอ่อนโยน
ที่จริงลู่เนี่ยนค่อนข้างกลัวคนแปลกหน้า ปกติไม่ค่อยมีโอกาสพาเธอออกไปข้างนอก นิสัยก็ออกจะเก็บตัว ลู่เฉิงอวี่ไม่คิดเลยว่าเธอจะเป็นฝ่ายเรียกเสิ่นอันหรานก่อน
เมื่อเห็นสีหน้าอ่อนโยนของเสิ่นอันหรานยามอยู่กับลู่เนี่ยน จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าเธอเหมือนมีสองบุคลิก
ดูออกว่าเธอคงไม่ได้รังเกียจเด็ก เขาอยากถามเหมือนกันว่าเธอไม่มีลูก หรือสิทธิ์เลี้ยงดูลูกตกเป็นของฝ่ายชาย?
ขณะนั้นมีลูกค้าเข้ามาถามเสิ่นอันหรานว่าโยเกิร์ตมีแบบไม่ใส่น้ำตาลไหม เธอรีบตอบว่ามี แล้วหยิบโยเกิร์ตไม่ใส่น้ำตาลให้ลูกค้า 3 แพ็ก
ลู่เฉิงอวี่ใส่โยเกิร์ตลงในรถเข็นไปแล้วกว่าสิบแพ็ก และกำลังจะหยิบเพิ่ม เสิ่นอันหรานรีบเข้ามาห้าม
“ผู้จัดการลู่ ซื้อไปลองน้อย ๆ ก่อนก็ได้ค่ะ ถ้าชอบค่อยกลับมาซื้อเพิ่ม”
ลู่เฉิงอวี่ไม่เข้าใจว่าโปรโมชันไม่ใช่ยิ่งขายได้มากยิ่งดีหรือ? เขาอุตส่าห์หวังดีช่วยเพิ่มยอดให้เธอ สุดท้ายกลับไม่ได้รับความหวังดีตอบแทน
“ผมไปก่อนนะ” ลู่เฉิงอวี่เข็นรถเข็นจากไป
ลู่เนี่ยนยังคงหันกลับมามองเสิ่นอันหรานในรถเข็น ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย
เมื่อหมดวันทำงานพิเศษ เสิ่นอันหรานก็ได้รับค่าจ้างของวันนั้น
เธอกลับไปยังห้องเช่า
พรุ่งนี้เป็นวันครบกำหนดชำระบัตรเครดิต เงินที่เก็บจากการทำงานพิเศษในที่สุดก็พอจ่ายขั้นต่ำแล้ว
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นหมายเลขแปลกจากหนานเฉิง เสิ่นอันหรานไม่ได้รับสาย พอสายตัดไปเอง โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
คนปลายสายโทรมาไม่ยอมเลิกรา ในที่สุดเสิ่นอันหรานก็รับสาย แต่ไม่ได้พูดอะไร
“อันหราน ในที่สุดก็หาเธอเจอแล้ว เธอไปอยู่ไหนมา?” คนที่โทรมาคือเฉินเหล่ย อดีตสามีของเสิ่นอันหราน
“มีธุระอะไร?” เสิ่นอันหรานถามเสียงเรียบ
“อันหราน ฉันรู้แล้วว่าผิด ฉันรู้จริง ๆ ว่าผิด กลับมาเถอะนะ ได้ไหม ต่อไปฉันจะฟังเธอทุกอย่าง กลับมาเถอะ!” เฉินเหล่ยอ้อนวอนอยู่ปลายสาย ฟังจากเสียงแล้วน่าจะดื่มเหล้ามา
“เมื่อไหร่จะคืนเงินฉัน?” เสิ่นอันหรานถามอย่างใจเย็น
ตอนนี้เสิ่นอันหรานไม่เหลือความไว้วางใจให้ผู้ชายคนนี้แม้แต่น้อย เธอไม่ใช่ไม่เคยให้โอกาสเขา แต่การหลอกลวงและทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้เธอตัดใจจากเขาได้อย่างสิ้นเชิง
“ตอนนี้ฉันไม่มีเงิน แต่หางานที่ไซต์ก่อสร้างได้แล้ว พอเงินเดือนออก ฉันจะคืนให้เธอ”
เสิ่นอันหรานกับเฉินเหล่ยแต่งงานกันมา 5 ปี ที่จริงพวกเขาก็เคยมีช่วงเวลาแห่งความสุขอยู่ปีกว่า ๆ ต่อมาเฉินเหล่ยถูกคนอื่นชักนำจนติดการพนัน
ตอนแรกเขาปิดบังเสิ่นอันหรานไว้ เธอก็โง่เขลา เชื่อใจเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข ต่อมาเขาบอกว่าจะร่วมทุนเปิดร้านขายเครื่องมือกับคนอื่น เธอจึงเอาเงินเก็บทั้งหมดออกมา แถมเขายังใช้ชื่อของเสิ่นอันหรานทำบัตรเครดิตไว้หลายใบ
สุดท้ายเรื่องก็แดงขึ้นมา เขาเสียพนันมากเกินกว่าจะปิดบังได้ เฉินเหล่ยถึงยอมสารภาพ
ตอนนั้นเสิ่นอันหรานร้องไห้ทุกวัน เฉินเหล่ยขอให้เธอช่วยใช้หนี้ รับรองว่าจะไม่เล่นพนันอีก เสิ่นอันหรานใจอ่อน เอาเงินที่หาได้ทั้งหมดออกมาใช้ แถมยังรูดบัตรเครดิตทุกใบจนเต็มวงเงิน
แต่เรื่องแบบนี้ เมื่อมีครั้งแรก ก็ย่อมมีครั้งที่สอง
ตอนหย่ากันแรก ๆ ตกลงกันไว้ดิบดีว่าหนี้บัตรเครดิตของเสิ่นอันหรานทั้งหมดเฉินเหล่ยจะเป็นคนใช้คืน แต่เขาจ่ายให้เพียงครั้งเดียว หลังจากนั้นก็ไม่เคยให้เงินอีกเลย
พอนึกถึงเรื่องพวกนี้ เสิ่นอันหรานก็รู้สึกเกลียดชังอย่างยิ่ง ความโกรธอัดแน่นอยู่ในอก
“เฉินเหล่ย ตอนนั้นเราทำข้อตกลงกันแล้ว คุณให้เงินฉันมาแค่ครั้งเดียว คุณก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าฉันติดหนี้บัตรเครดิตทั้งหมดเท่าไหร่?”
“อันหราน ฉันรู้จริง ๆ ว่าผิด ครั้งนี้ฉันเลิกแล้วจริง ๆ รีบกลับมาเถอะ!”
เสิ่นอันหรานไม่อยากเสียเวลาพูดกับเขาอีก และไม่อยากโกรธเพราะเขาอีกต่อไป เธอวางสายแล้วบล็อกหมายเลขนี้ทันที
เธอรู้ว่าเฉินเหล่ยไม่ได้สำนึกผิดจากใจจริง เพียงแต่ไม่มีพี่เลี้ยงฟรีคอยปรนนิบัติ เขาจึงรู้สึกไม่สบายใจ
หลังวางสาย เสิ่นอันหรานก็โทรหาแม่
“แม่ แม่เป็นคนให้เบอร์โทรหนูกับเฉินเหล่ยใช่ไหม?”
“แม่เป็นคนให้เอง ทำไมเหรอ? เขามาหาพ่อกับแม่ที่บ้าน แล้วยังเอาของมาให้ตั้งเยอะ บอกว่ามีธุระอยากคุยกับลูก แม่ก็เลยให้ไป”
“แม่ หนูกับเขาหย่ากันแล้ว เราไม่เกี่ยวข้องกันอีก” เสิ่นอันหรานนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก จู่ ๆ ก็รู้สึกหมดแรงขึ้นมา
“คนที่อยากแต่งงานก็คือลูก คนที่อยากหย่าก็ลูกเหมือนกัน ใครใช้ให้ตอนนั้นไม่ฟังคำเตือนกันล่ะ เอาเถอะ ต่อไปเรื่องของลูกแม่ไม่ยุ่งแล้ว ลูกอยากทำอะไรก็ทำ!” แม่วางสายไปทันที
เสิ่นอันหรานคิดว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด ตอนนั้นเธอไม่ฟังคำเตือนของพ่อแม่จริง ๆ เพราะครอบครัวของเฉินเหล่ยไม่ได้ร่ำรวย บ้านเป็นบ้านชั้นเดียวที่สร้างในหมู่บ้าน ไม่มีเงินทองอะไร พ่อแม่จึงเตือนเธอว่าอย่าไปลำบากด้วยเลย
แต่ตอนนั้นเสิ่นอันหรานถูกความรักทำให้หน้ามืดตามัว ในวัยสาว เธอคิดว่าความรักจะเอาชนะทุกอุปสรรคได้