สายโทรศัพท์สายนั้นดึงความคิดของเสิ่นอันหรานกลับไปสู่อดีตอีกครั้ง
ใคร ๆ ก็บอกว่าเวลาเป็นยารักษาแผลใจ แต่ดูเหมือนเวลาจะไม่ได้พาความทรงจำเลวร้ายเหล่านั้นจากไปเลย
ไม่ว่าจะอย่างไร ระหว่างเธอกับเฉินเหล่ยก็ไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว
มีข้อความส่งเข้ามาทางวีแชต เป็นข้อความจากป้าหลี่เจ้าของบ้านเช่า เตือนเสิ่นอันหรานว่าอย่าลืมรดน้ำดอกไม้
เสิ่นอันหรานรีบหยิบโทรศัพท์เดินไปที่ระเบียง รดน้ำต้นที่ควรรด แล้วก็พรวนดินต้นที่ควรพรวน
เธอตอบข้อความในวีแชตว่า “รดน้ำแล้วค่ะ วางใจได้เลยนะคะ ป้าหลี่”
จากนั้นป้าหลี่ก็ส่งข้อความเสียงมา “ก่อนหน้านี้ป้าลืมถามไปเลยว่า เจอคนนั้นแล้วเป็นยังไงบ้าง?”
เสิ่นอันหรานไม่คิดว่าป้าหลี่จะยังนึกถึงเรื่องนี้อยู่ จึงได้แต่ยกข้ออ้างที่คิดไว้ตั้งแต่แรกมาใช้
“เรารู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะกันค่ะ”
“ยังไม่ลองคบกันดูเลย จะรู้ได้ยังไงว่าไม่เหมาะ ป้าได้ยินจากเพื่อนคนนั้นมาว่าเขาหน้าตาดูดีมีสง่าราศี มีลูกติดมาด้วยก็ไม่เห็นเป็นไร ผู้หญิงอย่างเรายังไงก็ต้องมีที่พึ่งสักคน”
เสิ่นอันหรานเองก็รู้ว่าผู้หญิงควรมีที่พึ่ง แต่เมื่อก่อนเธอเคยพึ่งพาคนอื่นมาแล้ว สุดท้ายก็พบว่ายังไงก็ต้องพึ่งตัวเอง
เธอไม่มีทางบอกป้าหลี่ได้ว่าระหว่างเธอกับลู่เฉิงอวี่มีช่องว่างกันมากเกินไป ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ลู่เฉิงอวี่ยังเป็นลูกค้าของบริษัทเธออีกด้วย
เสิ่นอันหรานตอบกลับทางวีแชตว่า “ฉันรู้ค่ะว่าป้าหวังดีกับฉัน ขอบคุณนะคะป้าหลี่”
“ไม่เป็นไร ไม่ต้องเกรงใจ เธอก็ลำบากไม่น้อย ถ้าคนนี้ไม่ได้ ต่อไปถ้ามีคนเหมาะ ๆ ป้าจะแนะนำให้อีกนะ”
พอเสิ่นอันหรานได้ยิน ก็อดรู้สึกจนใจไม่ได้ ความกระตือรือร้นของป้าหลี่ทำให้เธอรับมือไม่ค่อยไหว
เธอทำได้เพียงส่งข้อความไปว่า “ขอบคุณค่ะ”
วันจันทร์ พอไปถึงบริษัทและลงเวลาเข้างาน เสิ่นอันหรานเพิ่งเดินมาถึงโต๊ะทำงาน ผู้จัดการแผนกก็เข้ามาหยุดอยู่ข้างโต๊ะของเธอ
“เสิ่นอันหราน คุณซางเรียกให้ไปพบที่ห้องทำงานหน่อย”
เสิ่นอันหรานรีบวางกระเป๋า จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยเล็กน้อย ก่อนเดินเข้าไปในห้องทำงานของเจ้านาย
“คุณซาง เรียกฉันหรือคะ”
“นั่งสิ” ซางฉือ เจ้าของบริษัท เป็นคนหนุ่มอนาคตไกล มีวิสัยทัศน์ อีกทั้งครอบครัวก็มีภูมิหลังและเส้นสายทางสังคม เขาก่อตั้งบริษัทสื่อใหม่ซิงหมางแห่งนี้ตั้งแต่อายุ 25 ปี และบริษัทก็เติบโตอย่างรวดเร็ว
เสิ่นอันหรานนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของคุณซาง มือวางเกร็ง ๆ อยู่บนตัก
ซางฉือหยุดงานที่กำลังทำอยู่ แว่นกรอบทองบนใบหน้าสะท้อนแสงวูบ เขามองมาทางเสิ่นอันหราน
“ได้ยินเสี่ยวหวังบอกว่าคุณทำงานพิเศษอยู่หรือ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำของซางฉือดังขึ้น
“ใช่ค่ะ คุณซาง มีปัญหาอะไรหรือคะ?” ที่แท้หัวหน้าหวังก็รายงานเรื่องนี้ให้คุณซางฟังจริง ๆ
“ทำแค่วันเสาร์กับวันอาทิตย์ หรือหลังเลิกงานก็ทำด้วย?” คุณซางถามอีกครั้ง
“ทำทั้งสองช่วงค่ะ” เสิ่นอันหรานตอบ
ซางฉือนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อว่า “มีปัญหาอะไรหรือเปล่า? ถ้าลำบาก บริษัทเบิกเงินเดือนล่วงหน้าส่วนหนึ่งให้คุณได้นะ”
เสิ่นอันหรานชะงักไปเล็กน้อย แต่เธอไม่อยากเป็นคนที่ได้รับการดูแลเป็นพิเศษ
“คุณซาง ฉันจัดการเองได้ค่ะ”
“ได้ งั้นก็รักษาสุขภาพด้วยนะ ต่อจากนี้ความร่วมมือระหว่างเรากับจื้อซินเทคโนโลยีจะขยายเต็มรูปแบบ ต้องประสานงานกับกิจกรรมประชาสัมพันธ์ของอีกฝ่าย และทำตามตารางเวลาของพวกเขา อาจต้องทำงานล่วงเวลาโดยไม่มีกำหนดเวลาแน่นอน หวังว่าคุณจะจัดสรรเวลาได้ดี” ซางฉือบอกจุดประสงค์ที่เรียกเสิ่นอันหรานมาพบได้อย่างตรงประเด็น
“แน่นอนว่าการทำงานล่วงเวลาจะมีค่าตอบแทนเพิ่มเติมให้ตามสมควร”
งานนี้ได้มาไม่ง่าย เสิ่นอันหรานจึงทะนุถนอมโอกาสนี้มาก เธอย่อมรู้ว่าอะไรสำคัญกว่ากัน
“ได้ค่ะคุณซาง วางใจได้เลย ฉันจะจัดเวลาให้ดีค่ะ”
“ดี ไปทำงานเถอะ”
เสิ่นอันหรานเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน ระหว่างผ่านโต๊ะของหัวหน้าโครงการ หัวหน้าหวังกำลังจะไปห้องชงชาเพื่อตักน้ำ
“เสิ่นอันหราน บทความที่คุณเขียนให้บัญชีสาธารณะของบริษัทท่องเที่ยวฉ่างโหยวเมื่อวันศุกร์ เขียนอะไรของคุณน่ะ กลับไปดูเองแล้วเขียนใหม่ ส่งไปให้ทางนั้นด้วย”
“งานแค่นี้ยังทำให้ดีไม่ได้ ยังจะไปทำงานพิเศษอีก ระวังคุณซางไล่คุณออกล่ะ”
เสิ่นอันหรานอยากโต้กลับ บทความนั้นเธอเขียนเสร็จแล้วส่งให้หัวหน้าหวังดู อีกฝ่ายก็ตอบว่าใช้ได้ ทั้งยังไม่ได้เสนอให้แก้ตรงไหนเลย
แต่เธอก็อดกลั้นเอาไว้ เรื่องน้อยดีกว่าเรื่องมาก
“ได้ค่ะ หัวหน้าหวัง”
ตลอดช่วงเช้า เธอเขียนบทความใหม่ถึงสองรอบ ในที่สุดก็ผ่านการพิจารณาของหัวหน้าหวัง แล้วรีบหันไปทุ่มเทกับบัญชีสาธารณะของจื้อซินเทคโนโลยีต่อ
เนื่องจากผลิตภัณฑ์นาฬิกาอัจฉริยะครั้งนี้มุ่งเป้าไปที่เด็กทารก เด็กเล็ก และวัยรุ่นเป็นหลัก กลุ่มคุณแม่จึงเป็นผู้บริโภคกลุ่มสำคัญ เสิ่นอันหรานอยากเขียนบทความแนะนำผลิตภัณฑ์ที่สอดแทรกเรื่องการเลี้ยงลูก
ลู่เฉิงอวี่นั่งอ่านอีเมลอยู่ในห้องทำงานกว้างขวาง
บทความในบัญชีสาธารณะชิ้นนี้เขียนได้น่าสนใจ ไม่ได้เอาแต่ยัดเยียดข้อมูลสินค้า แต่ใช้ประสบการณ์เลี้ยงลูกดึงดูดความสนใจและเรียกให้คุณแม่เข้ามาติดตาม
ไม่เลวเลย
ลู่เฉิงอวี่ไม่ได้ตอบอีเมล แต่กลับค้นหาวีแชตของพี่หลินเพื่อนบ้าน ในข้อมูลมีหมายเลขโทรศัพท์บันทึกไว้อย่างชัดเจน
ลู่เฉิงอวี่เพิ่มเสิ่นอันหรานเป็นเพื่อนในวีแชต
ตอนที่กดเพิ่มเสร็จแล้วรอให้อีกฝ่ายตอบรับ ลู่เฉิงอวี่ถึงเพิ่งรู้สึกตัว เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมในชั่วขณะนั้นถึงตัดสินใจเพิ่มเธอเป็นเพื่อน
เสิ่นอันหรานเห็นคำขอเพิ่มเพื่อนในวีแชต พร้อมข้อความกำกับว่า ลู่เฉิงอวี่
เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหน้านี้ทั้งคู่ติดต่อกันทางอีเมลมาตลอด เสิ่นอันหรานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็กลัวว่าจะกระทบกับงาน จึงกดตอบรับเบา ๆ
จากนั้นอีกฝ่ายก็ส่งข้อความมา มีเพียงสี่คำสั้น ๆ ว่า “เขียนได้ดี”
เมื่อได้รับคำชมเรื่องงาน ในที่สุดใบหน้าของเสิ่นอันหรานก็มีรอยยิ้มขึ้นมาบ้าง เธอรีบตอบกลับว่า “คุณลู่ชมเกินไปแล้วค่ะ”
อีกฝ่ายถามต่อทันทีว่า “เป็นประสบการณ์ตรงของคุณหรือ?”
เสิ่นอันหรานเงียบไป
น่าขันนัก บทความเรื่องประสบการณ์เลี้ยงลูกชิ้นนี้ เธอค้นข้อมูลจากอินเทอร์เน็ตมามากมาย แถมยังถามสวีอิ่งเพื่อนสนิทอีกด้วย
สวีอิ่งมีลูกชายอายุ 5 ขวบ ก่อนหน้านี้พวกเธอมักคุยกันเรื่องลูกทางวีแชตอยู่บ่อย ๆ
“ไม่ใช่ค่ะ เป็นประสบการณ์ของเพื่อนฉัน มีปัญหาอะไรหรือคะ คุณลู่?”
ลู่เฉิงอวี่มองข้อความตอบกลับบนวีแชตด้วยความอยากรู้เกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้เต็มหัวใจ
จากข้อความนี้ เธอน่าจะไม่มีลูก แล้วทำไมถึงหย่าล่ะ? ทำไมถึงมาอยู่จิงซื่อคนเดียว?
จู่ ๆ ลู่เฉิงอวี่ก็อยากรู้คำตอบขึ้นมาอย่างมาก
“ไม่มีอะไร”
“อ้อ เรื่องฟังก์ชันเมนูของบัญชีสาธารณะต้องปรับหน่อย เดี๋ยวผมส่งไฟล์ไปให้ทางอีเมล” ลู่เฉิงอวี่กดความสงสัยในใจเอาไว้
“ได้ค่ะ คุณลู่”
เธอปรับแถบเมนูของบัญชีสาธารณะตามที่ได้รับแจ้ง แล้วใส่ลิงก์ร้านค้าออนไลน์ที่บริษัทซิงหมางจัดทำไว้ลงในเมนู ลูกค้าสามารถซื้อผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ เช่น นาฬิกาอัจฉริยะได้ทางออนไลน์
เพราะต้องติดต่อเรื่องงาน ข้อความในวีแชตระหว่างเสิ่นอันหรานกับลู่เฉิงอวี่จึงค่อย ๆ เพิ่มมากขึ้น
เมื่อลู่เฉิงอวี่มีเรื่องสงสัย เขาก็แทบไม่ส่งอีเมลหาเสิ่นอันหรานอีก แต่เปลี่ยนมาคุยกันทางวีแชตแทน
นานเข้า บทสนทนานอกเรื่องงานก็เพิ่มขึ้นมาบ้างเป็นครั้งคราว
ลู่เฉิงอวี่ส่งข้อความว่า “อรุณสวัสดิ์” เสิ่นอันหรานก็ตอบกลับว่า “อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณลู่”
ตอนกลางคืน ลู่เฉิงอวี่ส่งมาว่า “รีบพักผ่อนนะ” เสิ่นอันหรานตอบว่า “คุณก็เช่นกันค่ะ คุณลู่”
พริบตาเดียว เวลาก็ล่วงมาถึงวันหยุดยาววันชาติจีน
นาฬิกาอัจฉริยะของจื้อซินเทคโนโลยีออกสู่ตลาดในช่วงวันหยุดยาววันชาติ
พวกเขาเลือกห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง เช่าร้านไว้ร้านหนึ่ง นอกจากนาฬิกาอัจฉริยะและสายรัดข้อมืออัจฉริยะแล้ว ยังมีเครื่องช่วยเรียนรู้และปากกาอ่านหนังสืออีกด้วย
ไม่คิดเลยว่าเรื่องทำงานล่วงเวลาที่คุณซางพูดถึงก่อนหน้านี้จะมาถึงเร็วขนาดนี้
เนื่องจากเป็นวันหยุดยาววันชาติ หากมีธุระจำเป็นก็สามารถขอลาได้ ส่วนสามวันแรกที่ทำงานล่วงเวลาจะได้รับค่าจ้างสามเท่า
พนักงานของซิงหมางต้องช่วยจื้อซินเทคโนโลยีจัดกิจกรรมประชาสัมพันธ์ในห้างครั้งนี้ พนักงานฝ่ายปฏิบัติการหลายคนกลับบ้านเกิดในช่วงวันหยุดวันชาติ ที่เหลือจึงต้องทำงานหนักราวกับคนหนึ่งมีสองมือ
เสิ่นอันหรานเองก็อยู่ในกลุ่มที่ต้องทำงานล่วงเวลาเช่นกัน