“องุ่นสุกแล้วหรือ?” หลังองค์รัชทายาทตื่นบรรทม สิ่งแรกที่ตรัสถามก็คือเรื่องนี้
จี้โหยวหรานอดสงสัยไม่ได้ว่าเขามาเพราะองุ่นของนาง
“ทูลองค์รัชทายาท องุ่นสุกแล้วเพคะ วันนี้หม่อมฉันเพิ่งให้คนเก็บมา 2 พวง ทรงลองชิมดูไหมเพคะ?”
“อืม”
อาหารค่ำไม่มีสิ่งใดโดดเด่น ช่วงนี้จี้โหยวหรานไม่ค่อยคิดดัดแปลงอาหารแล้ว ห้องเครื่องจัดสิ่งใดมาก็รับประทานสิ่งนั้น
หลังอาหารค่ำ องค์รัชทายาทเสวยองุ่นไปสองสามเม็ด แล้วทรงสนพระทัยโต๊ะหนังสือของนาง หยิบตัวอักษรอันย่ำแย่ของนางขึ้นมาดูแวบหนึ่ง ก่อนวางลง
“เจ้ากำลังฝึกคัดอักษรหรือ?”
“ทูลองค์รัชทายาท เพคะ”
“เหตุใดจู่ ๆ จึงคิดฝึกคัดอักษร? ตอนอยู่บ้านไม่เคยเรียนหรือ?” ทรงจำได้ว่านางก็มาจากครอบครัวขุนนาง
“ครอบครัวของหม่อมฉันไม่ให้สตรีรู้หนังสือ แต่หม่อมฉันอยากเรียน จึงแอบฟังอยู่ด้านนอกห้องหนังสือของน้องชายทั้งหลายมาตลอด คัมภีร์พันอักษรท่องได้ แต่จำตัวอักษรไม่ได้ ต่อมาแม่เลี้ยงก็ไม่อนุญาตให้หม่อมฉันเข้าใกล้ห้องหนังสืออีก” จี้โหยวหรานกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ ความจริงแล้วเรื่องราวร้ายแรงกว่านั้น เจ้าของร่างเดิมถูกตีจนเจ็บ ถูกให้อดอาหารสองวัน แล้วส่งไปอยู่ที่คฤหาสน์ชนบทนานถึงสองปี
องค์รัชทายาทมิใช่บุรุษที่จะใส่ใจสตรีในเรือนหลัง นางจึงทำได้เพียงเล่าเรื่องเก่าให้ฟังอย่างเรียบง่าย และดีที่สุดคืออย่าเจืออารมณ์ใด ๆ ลงไป
“อย่างนั้นหรือ” องค์รัชทายาทมิได้ใส่พระทัยนัก “ฝึกคัดอักษรไม่ควรลอกตามตำราเล่มนี้ ตัวอักษรพวกนี้พิมพ์ขึ้นมา ดูแข็งทื่อเกินไป ไว้เราจะหาตำราฝึกคัดที่เหมาะกับสตรีมาให้เจ้า”
“ขอบพระทัยองค์รัชทายาท” น้ำเสียงของจี้โหยวหรานสูงขึ้น เห็นได้ชัดว่านางดีใจจริง ๆ
ภายในม่านมุ้งยามค่ำ องค์รัชทายาทเสร็จกิจเพียงครั้งเดียวก็ผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว จี้โหยวหรานกลับรู้สึกว่าเรื่องนี้สมควรเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว ในความมืด นางขบขันกับความคิดของตัวเอง แต่ไม่กล้ารบกวนคนข้างกาย จึงได้แต่ยิ้มเงียบ ๆ