ทะลุมิติไปเป็นอนุในตำหนักบูรพา

ตอนที่ 9 เรียนรู้ตัวอักษร

7 นาที· 1.6K คำ

อันที่จริงก็ไม่ได้นับว่าสาย พระชายารัชทายาทยังไม่ออกมา เพียงแต่ช้ากว่าเวลาที่จี้โหยวหรานมาถึงตามปกติอยู่บ้าง

“ขอบคุณเถาเฉิงฮุยที่เตือน หม่อมฉันจะมาให้เช้ากว่านี้ในวันพรุ่ง” จี้โหยวหรานก้มหน้า มิได้อธิบายสิ่งใด

“วันนี้เหตุใดจึงมาสาย?” เถาเฉิงฮุยยังคงไล่ต้อน

จี้โหยวหรานหลุบตาลง “เวลาถวายคำนับมิใช่ต้นยามเฉินหรือ? น่าจะยังไม่สายกระมัง?”

นางไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว แต่ก็ใช่ว่าจะยอมให้ใครรังแกตามอำเภอใจ!

“บังอาจ! เจ้ากล้าเถียงข้าหรือ?”

“เถาเฉิงฮุย หม่อมฉันเพียงตอบคำถามของท่าน เช่นนี้ก็นับว่าบังอาจหรือ?”

“อย่าคิดว่าองค์รัชทายาทโปรดปรานเจ้าเพียงสองหน แล้วเจ้าจะกำเริบเสิบสานได้”

จี้โหยวหรานพลันเงยหน้า แววตาสงบนิ่ง เอ่ยขัดนางอย่างเย็นชา “เถาเฉิงฮุย โปรดระวังคำพูด!”

แม้แต่พระชายารัชทายาทก็ยังไม่ตรัสวาจาเช่นนี้ มิใช่เพราะไม่กล้า แต่เพราะการพูดออกมาย่อมทำให้เสียฐานะ หากพระชายารัชทายาทคิดจะจัดการพวกนาง ย่อมมีวิธีมากมาย ทว่าเฉิงฮุยตัวเล็ก ๆ กลับพูดเช่นนี้ นับเป็นการล่วงเกินเกินฐานะ!

เถาสะดุ้งรู้ตัวขึ้นมา สีหน้าซีดเผือด พลางหันไปมองเหลียงตี้และเหลียงหยวนหลายคนที่นั่งอยู่เบื้องบน

อู๋เหลียงตี้วางถ้วยชาลงเสียงหนัก “เถาเฉิงฮุย หัดระวังคำพูดเสียบ้าง ส่วนจี้เฟิ่งอี๋ก็สำรวมตัวหน่อย”

เถากัดริมฝีปาก ลุกจากที่นั่งแล้วคำนับ น้ำเสียงเจือความน้อยใจอยู่เล็กน้อย “หม่อมฉันพลั้งปากไปแล้ว”

จี้โหยวหรานตอบ “เพคะ”

นางไม่ใส่ใจ เพราะตนมีตำแหน่งขั้นอยู่แล้ว สตรีเหล่านี้ไม่อาจลงมือกับนางตามอำเภอใจ อย่างมากก็เพียงกลั่นแกล้งกันบ้าง แต่ตราบใดที่องค์รัชทายาทยังทรงใส่ใจนางอยู่บ้าง นอกจากพระชายารัชทายาทแล้ว คนอื่นก็ไม่กล้าลงมือโดยง่าย

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป