“มะ...ไม่ทราบเจ้าค่ะ” จี้โหยวหรานพยายามแสดงท่าทางหวาดกลัว ทว่าคำพูดกลับหนักแน่น “ที่นี่คือตำหนักบูรพา มีมังกรแท้คุ้มครอง แล้ว...แล้วจะมีเรื่องผิดปกติได้อย่างไรเจ้าคะ?”
“เมื่อวันก่อน ได้ยินว่าขันทีน้อยคนหนึ่งของอู๋เหลียงตี้เสียสติ ร้องตะโกนกลางดึกว่า ‘มีแค้นให้ชำระ มีเจ้าหนี้ให้ทวง’ อู๋เหลียงตี้ยังเชิญหมอหลวงมาจัดยาให้สงบใจ แต่สองวันนี้ทุกคนต่างเล่าลือกันว่า การตายของเนี่ยหงเอ๋อร์เป็นฝีมืออู๋เหลียงตี้ ขันทีน้อยเป็นคนลงมือ บัดนี้วิญญาณเนี่ยหงเอ๋อร์จึงตามหลอกหลอนเขา”
จี้โหยวหราน “...”
บัดนี้นางไม่ปฏิเสธแล้วว่าโลกนี้มีวิญญาณหรือสิ่งทำนองนั้นอยู่จริง อย่างไรเสียตัวนางเองก็เป็นตัวอย่างที่มีชีวิตชัดเจน ทว่านางไม่เชื่อว่าวิญญาณจะทำอะไรให้ผู้คนหวาดกลัวได้เป็นรูปธรรม
ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่มีประสบการณ์ ฉันเคยเป็นผีมาก่อนนี่นา!
“พี่สาว อย่าพูดต่อเลย ข้า...ข้ากลัว!” จี้โหยวหรานหดตัวถอยหลัง น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย
“อย่ากลัว อย่ากลัว ที่นี่ของเจ้าไม่มีเรื่องผิดปกติมิใช่หรือ?”
“เรื่องผิดปกติอะไรเจ้าคะ?” จี้โหยวหรานก้มหน้าซุกอยู่บนเก้าอี้ เอ่ยถามเสียงเบา
“ก็ลมเย็นวูบหนึ่ง หรือเสียงบานประตูครืดคราดกลางดึกอะไรทำนองนั้น”
จี้โหยวหรานแน่ใจแล้ว สตรีผู้นี้ตั้งใจมาขู่ให้นางกลัว
“มะ...ไม่มีเจ้าค่ะ”
“น้องสาวอย่ากลัวเลย พี่สาวปากมากไปเอง” สตรีสกุลหลินปลอบโยนเสียงอ่อน
“ข้าไม่กลัว ไม่กลัวเสียหน่อย มิใช่ข้าที่ทำให้นางตาย หาก...หากนางแยกแยะดีชั่วไม่ออก ข้าก็ด่านางเสียเลย”