เรื่องใหญ่ที่สุดในตำหนักบูรพายามนี้มิใช่เทศกาลไหว้พระจันทร์ หากเป็นข่าวลือเรื่องวิญญาณกลับมาแก้แค้น ผู้คนทั่วทั้งตำหนักบูรพาต่างหวาดผวา ทว่าสตรีที่มาร่วมงานในวันนี้ล้วนเป็นผู้ที่เอาตัวรอดในสถานการณ์เช่นนี้ได้ แต่ละคนล้วนยิ้มแย้ม เครื่องประดับแพรวพราวระยิบระยับ
งานเลี้ยงที่อู๋เหลียงตี้จัดขึ้นอยู่ ณ ศาลากลางสวน ศาลาตั้งอยู่บนที่สูง มีบันไดกว้างหลายสิบขั้น สร้างขึ้นเพื่อจัดงานเลี้ยงโดยเฉพาะ แต่ละขั้นสามารถวางโต๊ะเก้าอี้ได้หนึ่งชุด
โต๊ะเก้าอี้ของเหลียงตี้และเหลียงหยวนหลายคนนำไปจัดไว้ในศาลา ส่วนโต๊ะเก้าอี้ของบรรดาคนที่เหลือจัดเรียงแยกสองฝั่งไปตามแนวบันได วันนี้จี้โหยวหรานมิใช่ผู้มีลำดับต่ำที่สุดอีกต่อไปแล้ว เพราะอู๋เหลียงตี้เชิญบรรดาอนุชายามมาร่วมงานด้วย
“เฟิ่งอี๋จี้” สตรีนางหนึ่งเอ่ยทักทายพลางคำนับ ก่อนนั่งลง ณ ที่นั่งถัดลงไปหนึ่งขั้น
จี้โหยวหรานพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม ท่าทางอ่อนโยนยิ่ง
ในใจกลับคิดว่า อนุชายามมีตั้งสิบกว่าคน องค์รัชทายาทจำได้หมดหรือ
จำไม่ได้หรอก ต่อให้เป็นคนที่มีลำดับขั้น ก็ยังจำได้ไม่ครบ ทว่าโจวจิ่วอันมีบัญชีรายชื่ออยู่เล่มหนึ่ง บางครั้งองค์รัชทายาทก็หยิบบัญชีนั้นมา แล้วเลือกใครสักคนตามใจ
เมื่อทุกคนนั่งประจำที่แล้ว อู๋เหลียงตี้ก็ลุกขึ้นกล่าวถ้อยคำตามมารยาทอยู่สองสามประโยคถึงการชมจันทร์และชื่นชมดอกเบญจมาศ จากนั้นจึงสั่งให้บรรเลงดนตรีและยกอาหารขึ้นโต๊ะ
จี้โหยวหรานมองลงไปด้านล่าง คาดว่าอนุชายามที่นั่งอยู่ท้ายแถวคงฟังไม่ชัดว่าคนข้างบนพูดอะไร
ทว่านักดนตรีบรรเลงเพลงอยู่ใต้ศาลา คลอไปกับสายลมเย็นและแสงจันทร์นวลตา สุราเลิศรสกับอาหารชั้นดี นับเป็นความรื่นรมย์ที่หาได้ยาก