ทะลุมิติไปเป็นอนุในตำหนักบูรพา

ตอนที่ 2 ทะลุมิติมาเป็นอนุชายาแห่งตำหนักบูรพา

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ในฐานะคนสนิทของพระชายาเอกองค์รัชทายาท แม่นมหวังกลัวจะติดไอเจ็บป่วย จึงไม่ได้เข้าไปในห้อง แต่จัดการบ่าวไพร่ในลานเรือนแทน เมื่อเห็นหมอหลวงมาถึงแล้ว ก็สั่งนางกำนัลชั้นสองกับขันทีน้อยในลานเรือนให้คอยดูแลทุกอย่างไปก่อน จากนั้นจึงพูดคุยกับจี้เฟิ่งอี๋อยู่ด้านนอกสองสามคำ

“จี้เฟิ่งอี๋ บ่าวขอตัวกลับก่อน ท่านโปรดพักรักษาตัวให้สบายใจ อีกไม่นานสำนักในจะส่งแม่นมกับนางกำนัลมาเพิ่ม”

“ขอบคุณ...แม่นม” จี้โหยวหรานอ่อนแรงยิ่งนัก เพียงพูดสามคำก็หอบหายใจ การออกไปข้างนอกเมื่อเช้าครั้งนั้นสูบเรี่ยวแรงของนางไปจนหมดสิ้นแล้ว

แม่นมหวังคุกเข่าคารวะหน้าต่างห้องชั้นในอย่างเรียบร้อย ก่อนหมุนกายจากเรือนหลานซีไป

เมื่อกลับมา จี้โหยวหรานก็นอนหงายอยู่บนเตียง หลับตา หายใจหอบถี่ ข้างเตียงมีนางกำนัลใช้แรงงานหยาบยืนทำอะไรไม่ถูก นางมีรูปร่างอุ้ยอ้าย ทำแต่งานใช้แรงมาตลอด ไม่เคยแม้แต่จะเข้าใกล้ระเบียงทางเดิน เมื่อมายืนอยู่ในห้องที่ประณีตงดงามไปทุกอณูแห่งนี้ มือเท้าก็ไม่รู้จะวางอย่างไร

“เจ้าชื่ออะไรหรือ” จี้โหยวหรานพักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลืมตาขึ้นเล็กน้อยแล้วถามเสียงเบา

“บ่าว...บ่าวชื่อเถาจื่อเจ้าค่ะ”

“เถาจื่อหรือ เจ้าไปเทน้ำมาให้ข้าสักถ้วย”

“เอ๊ะ? ได้...เจ้าค่ะ” เถาจื่อตื่นเต้นจนเดินวนข้างเตียงครึ่งรอบ ก่อนหยิบกาน้ำชาบนโต๊ะใต้หน้าต่างขึ้นมา มือของนางนิ่งมากขณะรินน้ำใส่ถ้วย แต่ก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “นายหญิง น้ำเย็นแล้วเจ้าค่ะ”

“ไม่เป็นไร ยกมาให้ข้าก่อน”

เถาจื่อไม่ถนัดงานละเอียดเช่นนี้ คิดว่าตนเองก็ดื่มชาที่เย็นแล้วอยู่บ่อยครั้ง จึงยกถ้วยไปให้ จี้โหยวหรานยื่นมือให้นางช่วยประคองขึ้นเล็กน้อย ดื่มชาไปสองอึกแล้วก็นอนลงอีกครั้ง

ไม่นานหมอหลวงก็เข้ามา ตรวจชีพจรให้นางผ่านม่าน หลังจากแม่นมหวังจัดการบ่าวไพร่ด้านนอกเสร็จและจากไป จี้โหยวหรานก็วางใจลงได้กว่าครึ่ง ร่างกายเริ่มง่วงซึม ระหว่างนั้นหมอหญิงฝังเข็มให้นางครั้งหนึ่ง และป้อนยาให้อีกครั้ง แต่นางแทบไม่ได้สติ

ยามที่เริ่มรู้สึกตัวอย่างแท้จริงคือรุ่งเช้าวันถัดมา

“นายหญิงเฟิ่งอี๋ ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ?”

จี้โหยวหรานไร้เรี่ยวแรงไปทั้งร่าง นางหันมองข้างเตียง เห็นสตรีหน้าตาใจดีคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น

“บ่าวแซ่หยาง เป็นคนที่สำนักในส่งมาดูแลนายหญิงเฟิ่งอี๋เจ้าค่ะ”

“แม่นมหยาง” จี้โหยวหรานเอ่ยเสียงแผ่วแทบไร้เสียง สตรีที่เป็นอนุชายาขององค์รัชทายาทเช่นนาง ย่อมต้องมีแม่นมหรือหญิงสูงวัยที่รู้ธรรมเนียมอยู่ข้างกาย จะมีแต่นางกำนัลสาวทั้งหมดไม่ได้

“นายหญิงเฟิ่งอี๋อย่าเพิ่งร้อนใจ ท่านยังป่วยอยู่ ให้บ่าวป้อนน้ำสักคำดีหรือไม่เจ้าคะ?”

จี้โหยวหรานพยักหน้า

แม่นมหยางเดินเข้ามาประคองจี้โหยวหรานขึ้นอย่างนุ่มนวล นางกำนัลตัวเล็กที่ไม่คุ้นหน้าคนหนึ่งก็รีบสอดหมอนนุ่มไว้ด้านหลัง และขณะชักมือกลับก็ช่วยดึงผ้าห่มให้จี้โหยวหรานด้วย

สาวใช้ตัวเล็กอีกคนยกน้ำสะอาดมาหนึ่งถ้วย ใช้ช้อนเล็กป้อนจี้โหยวหรานทีละคำ

ทุกอย่างดำเนินไปอย่างคล่องแคล่วและเป็นธรรมชาติ ทั้งอ่อนโยนและใส่ใจ ละเอียดลออเป็นมืออาชีพกว่านังเถาจื่อตัวน้อยเมื่อวานมาก เมื่อวานนางแค่ช่วยประคองจี้โหยวหรานขึ้นมา ส่วนถ้วยน้ำจี้โหยวหรานต้องยืดคอไปเอื้อมหยิบเอง ในฐานะคนยุคใหม่ที่มาอยู่ในร่างนี้ เมื่อวานนางยังไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ

วันนี้ได้สัมผัสการปรนนิบัติอย่างมืออาชีพเช่นนี้ จี้โหยวหรานก็ดีใจ ในที่สุดก็ได้ลิ้มรสการมีคนคอยหยิบเสื้อผ้าให้และป้อนข้าวป้อนน้ำ นางเป็นหมูป่าที่ไม่เคยกินข้าวละเอียด พอได้กินแล้ว อืม...ก็หอมอร่อยดีนี่นา!

“นายหญิง หมอหลวงกล่าวว่าควรรับประทานอาหารรสอ่อน มีโจ๊กใสอยู่สองอย่าง ท่านรับสักชามเถิดเจ้าค่ะ” แม่นมหยางเอ่ยถามเสียงเบา

“ยกมาเถิด” จี้โหยวหรานไม่ค่อยอยากอาหาร แต่นางคิดว่าหากยังกินข้าวได้ อาการป่วยก็จะหายเร็วขึ้น

แม่นมหยางประคองนางไว้จากด้านหลังครึ่งหนึ่ง ให้นางกำนัลตัวเล็กคอยป้อนโจ๊กทีละช้อนอยู่ข้าง ๆ มืออีกข้างถือผ้าเช็ดหน้าคอยซับมุมปากให้จี้โหยวหรานเป็นระยะ

เจ้าของร่างเดิมไม่ได้กินข้าวดี ๆ มานานแล้ว ประกอบกับป่วยหนักจึงเจริญอาหารไม่ดี จี้โหยวหรานฝืนดื่มโจ๊กข้าวขาวไปครึ่งชามก็ทานต่อไม่ไหว

แต่โจ๊กข้าวขาวครึ่งชามนี้ก็ทำให้นางมีเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้าง เมื่อเห็นนางยังไม่มีท่าทีจะเอนกายลง แม่นมหยางจึงสอดหมอนอีกใบไว้ตรงแผ่นหลัง แล้วแนะนำว่า “นายหญิงเฟิ่งอี๋ ทั้งสองคนนี้คือนางกำนัลที่สำนักในส่งมาพร้อมกับบ่าว ขอให้นายหญิงประทานชื่อให้พวกนางด้วยเจ้าค่ะ”

“เดิมชื่ออะไรกันหรือ?”

“บ่าวชื่อชุนหมิงเจ้าค่ะ” นางกำนัลที่ผอมกว่าค้อมกายคำนับ

“บ่าวชื่อชุนอวี่เจ้าค่ะ” นางกำนัลที่มีรูปร่างอวบกว่าตอบ

“ชื่อดีอยู่แล้ว ไม่ต้องเปลี่ยน เรียกอย่างเดิมเถิด แล้วเถาจื่อล่ะ?”

มือที่แม่นมหยางกำลังจัดชายผ้าห่มชะงักไปชั่วขณะ “สาวน้อยผู้นั้นยังทำงานของตนอยู่เจ้าค่ะ”

จี้โหยวหรานไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของนาง “เลื่อนนางขึ้นมาเป็นนางกำนัลชั้นสองก่อน”

ตามลำดับของนาง บ่าวไพร่ที่ควรมีคือแม่นมหนึ่งคน นางกำนัลชั้นหนึ่งสองคน ชั้นสองสองคน คนทำความสะอาดกับบ่าวใช้แรงงานสองคน และขันทีน้อยสองคน รวมเก้าคนคอยปรนนิบัตินางคนเดียว ฮึ ๆ สบายจริง!

แต่เจ้าของร่างเดิมนิสัยอ่อนแอ จึงขาดนางกำนัลชั้นสองอยู่หนึ่งคนมาโดยตลอด ไม่มีใครส่งมาเพิ่ม นางเองก็ไม่เคยร้องขอ คราวนี้แม้พระชายาเอกองค์รัชทายาทจะส่งแม่นมหวังมาจัดการคนรับใช้ในเรือนที่ปรนนิบัติไม่ดี ทว่าสำนักในกลับส่งคนมาเท่ากับจำนวนที่ส่งกลับไป และทำเป็นมองไม่เห็นตำแหน่งที่ว่าง

ยังต้องหาทางทำให้เป็นที่โปรดปรานกว่านี้สินะ!

จี้โหยวหรานเข้าใจต้นตอของเรื่องแล้ว ทางพระชายาเอกองค์รัชทายาท นางร้องขอเรื่องบ่าวไพร่ไปครั้งหนึ่งก็ถือว่าสุดกำลังแล้ว แม้จะเป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรง แต่ก็เป็นสตรีที่แย่งสามีกับนางด้วย ในสายตาจี้โหยวหราน อีกฝ่ายไม่ฉวยโอกาสลงมือก็ถือว่าใจกว้างและมีคุณธรรมมากแล้ว

แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นที่โปรดปรานมากเป็นพิเศษ นางเพียงอยากใช้ชีวิตใหม่ที่ได้มาอย่างสะดวกสบายและมีเกียรติ ไม่อยากถูกจับตามองจนเป็นจุดสนใจ การเอาใจเจ้านายเหนื่อยจะตาย นางเองก็ไม่ได้มีความทะเยอทะยานอยากเลื่อนขั้นสูงส่งอะไร

ร่างนี้เดิมทีก็ไม่ได้ป่วยเป็นโรคร้าย เพียงหวาดผวาจนติดหวัด ครั้นวิญญาณข้างในเปลี่ยนไป ได้รับการดูแลอย่างประณีต กินยาตรงเวลาและกินข้าวตรงเวลา อาการก็หายดีอย่างรวดเร็ว

จี้โหยวหรานให้คนยกเก้าอี้เอนออกไปไว้ใต้ระเบียง หาตำแหน่งที่เหมาะเจาะ ให้ศีรษะกับใบหน้าอยู่ในร่ม ส่วนร่างกายอยู่กลางแดด แล้วเอนกายอาบแดดอย่างสบายใจ

นางทะนุถนอมใบหน้าของตนในยามนี้ยิ่งนัก เพราะงดงามกว่าใบหน้าในชาติก่อนมาก ชาติก่อนนางมีหน้าตาธรรมดาจนไม่อาจธรรมดาไปกว่านั้น ไม่ถึงกับทำให้ทัศนียภาพเสียหาย แต่คนอื่นเรียกว่าสาวงามก็เป็นเพียงคำเอาใจเท่านั้น ทว่าใบหน้ายามนี้ไม่เหมือนกัน นางมีใบหน้ากลมดุจจานเงิน หน้าผากอิ่มเต็ม ดวงตาหงส์ จมูกงาม มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ เจือรอยยิ้มที่ติดมาแต่กำเนิด หากอธิบายด้วยคำพูดสมัยใหม่ก็คือสาวงามที่ดูสงบสุขและเปี่ยมวาสนา

เมื่ออยู่ในวังหลังที่มีทั้งสาวงามรูปร่างอวบอิ่มและผอมเพรียวมากมาย ใบหน้าของนางอาจไม่โดดเด่นนัก แต่นางชอบมากนี่นา ทุกครั้งที่แต่งหน้าแต่งตัวก็ต้องมองชื่นชมตนเองในกระจกอยู่นาน

ตอนนี้ฉันสวยจริง ๆ!

“นายหญิง พรุ่งนี้จะไปคารวะพระชายาเอกหรือไม่เจ้าคะ?”

“ไปเถิด หายดีแล้ว จะเอาแต่นอนเกียจคร้านต่อไปไม่ได้” ประชุมเช้าก็ต้องไปเข้าร่วม จะไม่ไปตลอดไม่ได้

“พรุ่งนี้สวมชุดสีเขียวทะเลสาบดีหรือไม่เจ้าคะ? อากาศร้อนขึ้นทุกวัน สีเขียวทะเลสาบก็เข้ากับฤดูกาล” แม่นมหยางเสนอ

“สวมชุดสีฟ้าสลับขาวที่ข้าลองเมื่อวานเถิด”

“นี่...” แม่นมหยางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นายบ่าวเพิ่งอยู่ด้วยกันได้ไม่นาน ยังไม่รู้ใจกันมากนัก ก่อนพูดจาจึงต้องไตร่ตรองหลายรอบ “ดูจะหลวมไปบ้างหรือไม่เจ้าคะ?”

“อืม เดิมทีข้าก็ผอมลง ชุดหลวมสักหน่อยจึงเป็นเรื่องปกติ” เจ้าของร่างเดิมไม่ได้เป็นที่โปรดปราน พระชายาเอกองค์รัชทายาทเป็นคนยุติธรรม ของประทานตามเทศกาลทั้งสี่ฤดูกาลไม่เคยขาด แต่ตอนส่งไปตัดเย็บที่หออาภรณ์หลวง คนรับใช้จะใส่ใจหรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เสื้อผ้าที่ส่งกลับมาจึงมักมีขนาดไม่พอดีตัว

อย่างชุดสีเขียวทะเลสาบที่แม่นมหยางเสนอ หากเจ้าของร่างเดิมมีรูปร่างตามปกติ สวมแล้วคงคับอยู่บ้าง ที่พอดีก็เพราะยามนี้ผอมลงมาก ส่วนชุดสีฟ้าสลับขาวนั้นมีขนาดพอดี หากยังไม่ผอมลงก็สวมได้พอดี

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป