ทะลุมิติไปเป็นอนุในตำหนักบูรพา

ตอนที่ 1 ทะลุมิติมาเป็นอนุภรรยาแห่งตำหนักบูรพา

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

จี้โหยวหรานตายแล้ว หัวใจหยุดเต้นกะทันหันในอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ขนาด 38 ตารางเมตรของตัวเอง แต่จี้โหยวหรานกลับมีชีวิตอีกครั้ง กลายเป็นอนุภรรยาขั้นเฟิ่งอี๋ชั้นเก้าขั้นเอกของตำหนักบูรพาแห่งราชวงศ์ต้าอวี่ แม้จะมีตำแหน่ง แต่ก็เป็นตำแหน่งเล็กกระจ้อยร่อย

ตอนลืมตาขึ้นมาในร่างนี้ครั้งแรก จี้โหยวหรานกังวลอยู่พักหนึ่ง ไม่มีอะไรมาก แค่ไม่คุ้นเคย! ราชวงศ์แปลกหน้า สภาพแวดล้อมแปลกหน้า การชิงดีชิงเด่นในวังหลังน่ะหรือ เธอทำไม่เป็น!

แต่ในเมื่อมาแล้วก็กลับไปไม่ได้ ฉันก็ต้องปลอบใจตัวเองสิ คิดเสียว่าองค์รัชทายาทเป็นเจ้านาย พระชายารัชทายาทเป็นหัวหน้า ส่วนเจ้านายคนอื่น ๆ ก็เป็นผู้บังคับบัญชาระดับกลาง บ่าวไพร่ทั้งหลายก็เป็นลูกน้อง พอคิดแบบนี้แล้วก็ดูเหมือนไม่ต่างกันเท่าไร

ทางที่ดีที่สุดคือเจอเจ้านายปีละไม่กี่ครั้ง พอให้คุ้นหน้า เชื่อฟังหัวหน้าไว้บ้าง ส่วนเพื่อนร่วมงานกับลูกน้องก็รักษาระยะห่างและแสดงให้เห็นว่าฉันไม่ใช่คนอ่อนแอ พอคิดแบบนี้ ที่นี่ก็กลายเป็นสภาพแวดล้อมการเอาตัวรอดที่ฉันคุ้นเคย ดูเหมือนจะอยู่รอดได้เหมือนกัน?

แต่ก็ต้องระวังสิ่งที่ต่างกัน ที่นี่ลาออกไม่ได้ แถมยังตบโต๊ะใส่เจ้านายกับหัวหน้าไม่ได้ด้วย เพราะอาจถึงตาย ข้อดีก็คือที่นี่มีข้าวปลาอาหารและที่พักให้ ไม่ต้องกลัวตกงาน

เมื่อคิดตก จี้โหยวหรานก็เลิกดิ้นรน ชาติก่อนถูกปากท้องบีบคั้นจนหายใจแทบไม่ออก ตอนตายกะทันหันกลับรู้สึกโล่งใจขึ้นมาอย่างประหลาด ชีวิตนี้ได้มาโดยบังเอิญ ฉันต้องใช้ชีวิตให้ดี ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ไม่ทำให้พรที่โชคชะตามอบให้ต้องสูญเปล่า

เจ้าของร่างเดิมก็ชื่อจี้โหยวหราน เป็นบุตรีภรรยาเอกของนายอำเภอแห่งอำเภอห่างไกลแห่งหนึ่ง ทว่ามารดาแท้ ๆ เสียชีวิตตั้งแต่ยังเล็ก ในบ้านมีแม่เลี้ยงเป็นผู้ตัดสินใจ เดิมทีเจ้าของร่างไม่จำเป็นต้องเข้าวัง คำสั่งเบื้องบนให้ซื้อเด็กเล็กจำนวนหนึ่งเข้าวังไปเป็นบ่าวไพร่ แต่แม่เลี้ยงกลับคิดไม่ซื่อ ติดสินบนขันทีผู้คัดเลือก จึงส่งเจ้าของร่างเข้ามาได้

เจ้าของร่างนับว่างดงามในอำเภอเล็ก ๆ แห่งนั้น แต่เมื่อมาถึงในวังจริง ๆ ก็อยู่ในระดับกลาง ๆ ยังดีที่มีฐานะเป็นบุตรีขุนนางและหน้าตาพอใช้ได้ ฮองเฮาจึงรวบเอานางกับหญิงสาวอีกหลายคนส่งเข้าตำหนักบูรพาไปพร้อมกัน

องค์รัชทายาทโปรดปรานหญิงทุกคนอย่างทั่วถึง ทยอยร่วมหลับนอนกับพวกนางทีละคน เจ้าของร่างเดิมขี้ขลาดและหวาดกลัว จึงทำให้ความงามที่มีอยู่ห้าส่วนถูกกดลงเหลือเพียงสามส่วน องค์รัชทายาทไม่ใคร่สนใจนางนัก นับตั้งแต่เข้าตำหนักบูรพาในช่วงแรกก็พบองค์รัชทายาทเพียงสองครั้ง หลังจากนั้นกว่าครึ่งปีก็ไม่เสด็จมาอีกเลย คาดว่าคงลืมไปแล้วว่ามีคนเช่นนางอยู่ในตำหนักหลัง

บ่าวไพร่ข้างกายเจ้าของร่างเดิมพากันถอนใจ เล่าเรื่องจุดจบของสนมในวังหลังที่ไร้โอรสและไร้ความโปรดปรานให้นางฟัง จนเจ้าของร่างหวาดกลัว ไม่อาจข่มตาหลับทั้งคืน แม้ป่วยก็ไม่กล้าบอก สุดท้ายไข้หวัดเพียงครั้งเดียวก็คร่าชีวิตนางไป

“ชุ่ยจือ ไปกราบทูลพระชายารัชทายาท ขอหมอหญิงมาดูอาการ ข้าป่วยแล้ว” จี้โหยวหรานปลอบตัวเองจนสงบได้หลังคิดอยู่ครึ่งค่อนคืน พอผ่อนคลายลงก็รู้สึกว่าโลกหมุนคว้าง ตามสัญชาตญาณนางอยากลงจากเตียงไปหายากินเอง ทว่าพอมือแตะม่านข้างเตียงก็พลันนึกขึ้นได้

“นายหญิง” นางกำนัลด้านนอกลังเลอยู่ครู่หนึ่ง น้ำเสียงไม่ค่อยนอบน้อมนัก “ไม่สู้บ่าวไปหยิบยาเม็ดมาให้ท่านสักหน่อยหรือเจ้าคะ สถานการณ์ของพวกเราในยามนี้ อย่าไปหาเรื่องใส่ตัวจะดีกว่า”

จี้โหยวหรานยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย สบตากับนางกำนัลที่เปิดม่านออกแล้ว ก่อนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ข้าป่วยแล้วขอหมอหญิงมาดูอาการ เรียกว่าหาเรื่องใส่ตัวหรือ?”

“นายหญิง บ่าวมิได้หมายความเช่นนั้น บ่าวก็ทำเพื่อท่านทั้งนั้นเจ้าค่ะ” ชุ่ยจือผ่านการฝึกฝนในวังมา ในชั่วพริบตาจึงคุกเข่าลงทันที

“ในเมื่อข้าสั่งเจ้าไม่ได้ ก็เปลี่ยนคนที่ข้าสั่งได้มาแทน” จี้โหยวหรานพยุงกายลุกขึ้น หอบหายใจเบา ๆ ก่อนขึ้นเสียงว่า “มีใครอยู่ข้างนอกหรือไม่?”

“นายหญิง?”

“เข้ามา” ไม่ว่าใคร ขอแค่เข้ามาสักคนก็พอ จี้โหยวหรานหลับตาลง รอให้ความมืดที่พร่าอยู่ตรงหน้าค่อย ๆ จางไป

ร่างเตี้ยล่ำกำยำร่างหนึ่งเดินเข้ามา สวมชุดนางกำนัลงานหนัก

“เข้ามาพยุงข้าล้างหน้าแต่งตัว ข้าจะไปกราบทูลพระชายารัชทายาทด้วยตนเอง” จี้โหยวหรานยื่นมือไปทางนางกำนัลที่ประตู

ชุ่ยจือร้อนใจแทบแย่ แต่ไม่กล้าลุกขึ้น แม้นางจะหาทางหนีทีไล่ให้ตนเองไว้แล้ว ทว่าตราบใดที่ยังไม่พ้นจากตำแหน่งเฟิ่งอี๋จี้ นางก็ยังต้องรับใช้จี้เฟิ่งอี๋ หากอีกฝ่ายกล่าวเพียงคำเดียวว่าปรนนิบัติไม่ดี อนาคตของนางก็จบสิ้น

“นายหญิง ชุ่ยจือผิดไปแล้ว บ่าวคิดผิดไปชั่วขณะ บ่าวจะไปกราบทูลพระชายารัชทายาทเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”

“คุกเข่าอยู่เช่นนั้นเถิด คุณหนูชุ่ยจือได้ปีนป่ายไปหากิ่งไม้สูงแล้ว ข้าคงใช้เจ้าไม่ไหว” จี้โหยวหรานไม่รู้ว่านางถูกซื้อไว้แล้วหรือไม่ แต่ท่าทีดูแคลนเจ้าของร่างเดิมของนางกำนัลผู้นี้ก็มีส่วนทำให้เจ้าของร่างถึงแก่ความตาย

สีหน้าของชุ่ยจือพลันหม่นหมองลง ที่นี่คือตำหนักบูรพา องค์รัชทายาทไม่เห็นชีวิตบ่าวไพร่มีค่า หากกริ้วขึ้นมา เพียงเอ่ยปากก็สั่งลงโทษเอาชีวิตคนได้ทันที พระชายารัชทายาทวางตัวเที่ยงตรงและเคร่งครัดในกฎระเบียบ ไม่ยอมให้บ่าวไพร่ข่มเจ้านาย

จี้โหยวหรานไม่ได้เข้าไปถึงโถงหลักของพระชายารัชทายาท นางรู้จักกาลเทศะ จึงหยุดอยู่ด้านนอก บ่าวหญิงในเรือนชั้นในเข้าไปกราบทูล

“อนุผู้นี้ป่วยหนัก ขอพระชายารัชทายาทโปรดประทานหมอหญิงมาดูอาการ อีกเรื่องหนึ่ง นางกำนัลชุ่ยจือล่วงเกินเจ้านาย ขอพระชายารัชทายาทโปรดเปลี่ยนคนมาคอยปรนนิบัติข้างกายอนุผู้นี้ด้วย” จี้โหยวหรานเอนพิงบ่าวหญิงงานหนัก หอบหายใจพลางเอ่ยกับแม่นมข้างกายพระชายารัชทายาท “แม่นมโปรดยืนให้ห่างสักหน่อย ท่านยังต้องเข้าไปปรนนิบัติเจ้านาย เกรงว่าจะติดไข้เอาได้”

“จี้เฟิ่งอี๋ ท่านป่วยหนักถึงเพียงนี้ ยืนตากลมอยู่ตรงนี้ย่อมไม่ดี ท่านกลับไปก่อนเถิด บ่าวจะไปกราบทูลพระชายารัชทายาททันที” แม่นมหวังเป็นแม่นมติดตามสินเดิมของพระชายารัชทายาท เรื่องขอหมอหญิงให้อนุภรรยาเช่นนี้ แท้จริงแล้วนางตัดสินใจได้เอง เพียงรายงานให้ทราบก็เป็นพิธีเท่านั้น

“ขอบคุณแม่นม”

จี้โหยวหรานแทบยืนไม่ไหวอยู่แล้ว จึงไม่ได้เอ่ยคำเกรงใจมากนัก อาศัยบ่าวหญิงพยุงแล้วหมุนกายกลับไป

เมื่อพระชายารัชทายาทฟังรายงานจบก็เอ่ยเสียงเรียบ “นางจี้ผู้นั้นขี้ขลาด คิดว่าคงถูกกลั่นแกล้งจนเหลือทนแล้วถึงได้มาเอ่ยปาก แม่นม เจ้าไปเปลี่ยนบ่าวไพร่ในเรือนนางเสียให้หมด แล้วไปเชิญหมอหลวงจากสำนักหมอหลวงมาดูอาการนางด้วย”

พระชายารัชทายาทมีวิธีจัดการเด็ดขาดและนิสัยแข็งกร้าว แท้จริงแล้วนางดูแคลนความขลาดเขลาของจี้โหยวหรานอยู่มาก เป็นเจ้านายแท้ ๆ กลับควบคุมบ่าวไพร่เพียงไม่กี่คนไม่ได้ แต่เมื่อคำนึงว่าจี้โหยวหรานมีตำแหน่งเฟิ่งอี๋ อีกทั้งยังเป็นครั้งแรกที่มาขอความช่วยเหลือจากนาง จึงไม่อาจเพิกเฉยได้จริง ๆ ทว่าการเปลี่ยนบ่าวหญิงให้ก็มีเพียงครั้งนี้ครั้งเดียว

แม่นมหวังเข้าใจนิสัยเจ้านายดี จึงมุ่งหน้าไปเรือนหลานซีอย่างเอาเรื่อง หมอหลวงเข้าไปตรวจชีพจรให้จี้โหยวหราน ส่วนนางยืนอยู่ด้านนอกเพื่อจัดการบ่าวไพร่

“นางอวี๋ ในฐานะแม่นมคนสนิทของเจ้านาย เหตุใดจึงไม่เฝ้าอยู่ข้างกายเจ้านาย?”

แม่นมอวี๋คุกเข่าอย่างเป็นระเบียบ พยายามข่มเสียงไม่ให้สั่น “เรียนแม่นม ข้าเพียงไปดูอาหารเช้าของเจ้านายที่ห้องครัวเจ้าค่ะ”

“ยังกล้าโกหกอีกหรือ? มีขันทีน้อยยกอาหารเช้าไปให้ หากไม่เช่นนั้นก็มีนางกำนัลสองคนไปด้วยกัน ต้องให้แม่นมอย่างเจ้าไปคนเดียวด้วยหรือ? อย่างไร คิดว่าด้านนอกกว้างขวางนักหรือ?”

“บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ”

“ข้าว่าเจ้ากล้าดีนัก” แม่นมหวังคร้านจะพูดกับนางให้มากความ “นางอวี๋ หลานเฉ่าละทิ้งหน้าที่ ไม่รักษากฎวัง ส่งกลับไปยังสำนักในเพื่อเรียนรู้กฎระเบียบใหม่ ส่วนชุ่ยจือล่วงเกินเจ้านาย โทษหนักขึ้นอีกขั้น ส่งไปยังเรือนในเพื่อรับการอบรม”

ต่อหน้าจี้โหยวหราน ชุ่ยจือยังกล้าพูดได้สองสามคำ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าแม่นมคนสนิทของพระชายารัชทายาท นางกลับไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียว สีหน้าหม่นหมอง ร่างทรุดลงไป แม้การถูกเจ้านายส่งกลับสำนักในจะน่าเวทนา แต่อย่างน้อยก็ยังมีทางรอด ส่วนเรือนในแม้สังกัดสำนักในเช่นกัน ทว่าที่นั่นเป็นสถานที่ดัดนิสัยบ่าวไพร่ที่ทำผิด แทบไม่มีใครได้กลับออกมาอีก

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป