แม่นมหยางมิได้กล่าวสิ่งใดต่อ หากเปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่นแทน “วันนี้เป็นวันที่สิบห้า องค์รัชทายาทย่อมประทับอยู่ที่เรือนหลักของพระชายารัชทายาท พรุ่งนี้ไม่แน่ว่าอาจได้พบพระองค์”
น้ำเสียงแฝงความคาดหวังอยู่บ้าง นายมีความโปรดปราน บ่าวไพร่จึงจะมีชีวิตที่ดี ก่อนมาที่นี่นางรู้แล้วว่าจี้เฟิ่งอี๋เป็นเพียงคนไร้ตัวตน ทั้งเตรียมใจไว้แล้ว ทว่าเผื่อมีปาฏิหาริย์เล่า? ใครบ้างไม่อยากมีชีวิตที่ดี?
จี้โหยวหรานกลับมิได้คาดหวังอะไร นางมิใช่ไม่อยากได้รับความโปรดปราน นางเองก็อยากมีชีวิตที่ดี ทว่าการเกี้ยวพาบุรุษต่อหน้าภรรยาเอกเป็นการทำลายมโนธรรมของนางอย่างหนึ่ง
วันรุ่งขึ้น ยามต้นของยามเหม่า จี้โหยวหรานก็ถูกขุดขึ้นจากผ้าห่ม ทั้งยังต้องแต่งหน้าแต่งตัว เพื่อไปคำนับพระชายารัชทายาทก่อนยามเฉิน
“นายหญิง น้ำแกงพุทราแดงเจ้าค่ะ” ชุนอวี่ยกถ้วยเล็กเข้ามา
นี่เป็นของที่ทำในห้องชาของเรือนพวกนาง เครื่องมือในห้องชามีจำกัด จึงทำของซับซ้อนมิได้ ส่วนอาหารเช้าจากห้องเครื่องต้องรอถึงปลายยามเหม่าเสียก่อนจึงจะไปรับได้ จี้โหยวหรานยังไม่มีสิทธิ์รับประทานอาหารล่วงหน้า อีกทั้งก่อนเข้าคารวะก็ไม่ควรกินของที่มีกลิ่นแรง
จี้โหยวหรานอาศัยมือชุนอวี่ดื่มน้ำแกงพุทราแดงจนหมดถ้วยเล็ก แค่รองท้องก็พอแล้ว ยามเจ้าของร่างเดิมไปคำนับพระชายารัชทายาท นางมักท้องว่าง เพราะขี้ขลาด ไม่กล้าขออาหาร ขนมของวันก่อนตามปกติมักเหลืออยู่บ้าง กินสักสองสามคำก็พอประทังท้องได้ แต่ขนมในเรือนของนางไม่มีชิ้นใดเก็บข้ามคืนได้ ล้วนถูกบ่าวไพร่แบ่งกันไปหมด เจ้าของร่างเดิมเป็นผู้พยักหน้าอนุญาตเอง
หลายวันมานี้ จี้โหยวหรานหลอมรวมความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมจนหมดสิ้น จึงพอเข้าใจได้ว่าเหตุใดเจ้าของร่างเดิมจึงมีนิสัยเช่นนั้น แม้แต่ยามตาย นางยังมีความสุขด้วยซ้ำ
จี้โหยวหรานรู้สึกอึดอัดใจ นางเพิ่งอายุครบสิบแปดเองแท้ ๆ แทบไม่เคยได้ใช้ชีวิตดี ๆ สักวัน หากมีโอกาส ฉันจะขุดหลุมใหญ่ ๆ ให้ตระกูลจี้ที่อยู่ห่างออกไปพันลี้ แล้วฝังพวกเขาให้หมด!
“เกล้าผมเป็นมวยห้อยแบบหลวม ๆ ก็พอ ไม่ต้องใส่มวยผมปลอม” โดยเนื้อแท้แล้ว จี้โหยวหรานเป็นคนมีความคิดเป็นของตนเองอย่างยิ่ง
ก่อนมา แม่นมหยางกับคนอื่น ๆ ได้ยินมาว่าจี้เฟิ่งอี๋ไม่มีอารมณ์โกรธ ขี้ขลาด และถูกบ่าวไพร่รังแก พวกนางจึงลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกในใจ นายหญิงที่ไม่มีอารมณ์โกรธย่อมปรนนิบัติง่าย แต่หลังจากมาถึงก็พบว่าเรื่องมิได้เป็นเช่นนั้น จี้เฟิ่งอี๋อ่อนโยนจริง ทว่ามิใช่คนไร้ความเด็ดขาด
ทันทีที่มาถึง จี้โหยวหรานก็ฝืนร่างกายที่ยังป่วยจัดการไล่บ่าวไพร่ที่คอยปรนนิบัติใกล้ชิดนางมานานกว่าครึ่งปีออกไปทั้งหมด ในเรือนเหลือเพียงนางกำนัลชั้นรองนามหลานจือ ซึ่งยังตกใจไม่หาย แต่หลานจือมิได้ใกล้ชิดรับใช้นางนัก จึงไม่รู้เรื่องเจ้าของร่างเดิมมากเท่าไร นี่ช่วยป้องกันไม่ให้คนรอบกายรู้สึกว่านิสัยของนางเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน
ส่วนองค์รัชทายาทกับพระชายารัชทายาท เดิมทีก็แทบมิได้พบปะกันอยู่แล้ว
เมื่อแต่งกายเรียบร้อย จี้โหยวหรานก็พาแม่นมหยางกับชุนหมิงไปเรือนหลักเพื่อคำนับพระชายารัชทายาท ขั้นของนางต่ำที่สุด จึงมาถึงแต่เช้า ในท้องพระโรงมีเพียงเจาอวิ้นผู้หนึ่งซึ่งมีขั้นสูงกว่านางเล็กน้อย แซ่หลิน
จี้โหยวหรานยอบกายคำนับ “คารวะเจาอวิ้นหลินเจ้าค่ะ!”
“น้องหญิงจี้มาแล้วหรือ ร่างกายหายดีแล้วหรือยัง?”
“ขอบคุณพี่หญิงที่เป็นห่วง หายดีแล้วเจ้าค่ะ” จี้โหยวหรานพยายามทำตามบุคลิกของเจ้าของร่างเดิม นางตอบตะกุกตะกัก
หลินซื่อคุ้นชินกับท่าทีเช่นนี้ของนางแล้ว จึงเอ่ยกับนางสองสามคำอย่างขอไปที ครั้นมีผู้อื่นเข้ามาในท้องพระโรง นางก็ไม่พูดกับจี้โหยวหรานอีก ผู้ที่เข้ามาเรือนหลักเพื่อคำนับพระชายารัชทายาทล้วนมีขั้นสูงกว่าจี้โหยวหรานทั้งสิ้น ทุกครั้งที่มีคนเข้ามา นางต้องลุกขึ้นคำนับ ร่างกายที่เพิ่งหายป่วยยังอ่อนแรง ทำให้นางหอบถี่ขึ้นเล็กน้อย
นางลอบคิดในใจว่าโชคดีที่หลายวันมานี้แอบฝึกพิธีการในวังอยู่ในห้องด้านใน มิฉะนั้น ต่อให้มีความทรงจำของกล้ามเนื้อจากเจ้าของร่างเดิม นางก็คงตามจังหวะไม่ทันทั้งหมด
ทว่าองค์รัชทายาทผู้นี้ช่างมีสตรีอยู่ข้างกายไม่น้อยจริง ๆ เหลียงตี้สองคน เหลียงหยวนสามคน เฉิงฮุยหกคน เจาอวิ้นห้าคน และนาง เฟิ่งอี๋เพียงคนเดียว แม้ตามระเบียบแล้วตำหนักฝ่ายในขององค์รัชทายาทยังมีตำแหน่งว่าง แต่จำนวนเท่านี้ก็มิใช่น้อย ได้ยินว่ายังมีอนุชายาไร้ขั้นอีกหลายคน ตำหนักบูรพามีพื้นที่เทียบกับวังหลังของฮ่องเต้มิได้ จึงแน่นขนัดไปหมด
ไม่ไตวายหรือไง?
เรือนหลานซีที่เจ้าของร่างเดิมอาศัยอยู่แม้จะเล็ก แต่ก่อนนี้ก็มีอนุชายาอีกคนอาศัยอยู่ด้วย นางนิสัยโอหัง เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ไม่รู้ว่าทำความผิดร้ายแรงอันใดจึงถูกโบยจนตาย เจ้าของร่างเดิมตกใจจนไม่กล้าออกจากเรือนอยู่หลายวัน
โฉมงามมากมายแย่งชิงบุรุษเพียงคนเดียว ย่อมยากจะหลีกเลี่ยงการมองคู่แข่งด้วยความเป็นปรปักษ์ ทว่าเรื่องเหล่านี้มิได้ลามไปถึงพระชายารัชทายาท องค์รัชทายาททรงเคร่งครัดต่อกฎระเบียบและให้เกียรติภรรยาเอก เหล่าสตรีที่อยู่เบื้องล่างจึงไม่กล้ากำเริบเสิบสาน อย่างมากก็เพียงเหน็บแนมคู่แข่งไม่กี่คำ เรื่องเหล่านี้ไม่เกี่ยวกับจี้โหยวหรานเช่นกัน นางเป็นเฟิ่งอี๋ขั้นล่างสุดที่ไร้ความโปรดปราน นิสัยอ่อนนุ่มราวกับแป้งนวด คราแรกที่ได้รับใช้ข้างพระแท่นบรรทม ก็มีคนเหน็บแนมนาง เจ้าของร่างเดิมแทบใจสลาย คนที่เหน็บแนมนางถูกพระชายารัชทายาทตำหนิสองสามคำ
หลังจากนั้นนางก็ไม่เป็นที่โปรดปรานอีก ทุกคนจึงค่อย ๆ เลิกสนใจนาง
จี้โหยวหรานยินดีที่ได้อยู่อย่างสงบ อีกทั้งยังลอบชื่นชมโฉมงามหลากหลายรูปแบบ ทั้งงดงามเจิดจ้า อ่อนโยนละมุนละไม และมีบุคลิกแตกต่างกันไป
เฮ้อ ไหน ๆ ก็ทะลุมิติมาแล้ว ทำไมไม่ให้ฉันกลายเป็นผู้ชายเสียเลยล่ะ?
การคำนับพระชายารัชทายาทเป็นเพียงพิธีผ่าน ๆ ตั้งแต่พระชายารัชทายาทเสด็จออกมาจนเสร็จสิ้น ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อ จี้โหยวหรานยืนอยู่มุมห้องอย่างว่าง่าย รอให้คนที่อยู่ข้างหน้าออกไปหมดแล้วจึงค่อย ๆ เดินออกจากเรือนหลัก
แสงแดดยามเช้าไม่ร้อน หากแฝงไออุ่นบางเบา จี้โหยวหรานผ่อนฝีเท้าลง เงยหน้าขึ้นอย่างเพลิดเพลินกับสายลมและแสงแดด
อย่างไรข้างกายก็มีคนคอยประคอง ต่อให้ไม่มองทางก็ไม่ล้ม
ด้านข้างเรือนหลัก องค์รัชทายาทผู้มีสีหน้าเคร่งขรึมมองท้องฟ้าอย่างสงสัย นี่ก็เป็นเพียงเช้าวันธรรมดา เหตุใดสตรีผู้นั้นจึงมีสีหน้ารื่นรมย์เช่นนั้น? นางกำลังเพลิดเพลินกับสิ่งใด?
ขันทีใหญ่ผู้ดูแลกิจการข้างกาย โจวจิ่วอัน มีไหวพริบยิ่ง จึงเอ่ยเสียงเบาว่า “นั่นคือจี้เฟิ่งอี๋ ได้ยินว่าหลายวันก่อนล้มป่วย ดูจากท่าทางแล้วคงหายดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“อืม” องค์รัชทายาทมิได้ตรัสสิ่งใด เพียงส่งเสียงอืมไร้ความหมายจากลำคอ ก่อนหมุนกายจากไป
วันนี้มิใช่วันประชุมใหญ่ยามเช้า พระองค์จึงตื่นสายกว่าปกติได้ยาก ช่วงนี้เหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน ทั้งการเพ่งเล็งอย่างคลุมเครือในราชสำนัก ท่าทีคลุมเครือของเสด็จพ่อ และความเป็นปรปักษ์ของเหล่าพี่น้องที่แทบจับต้องได้ ล้วนทำให้พระองค์รับมือจนเหนื่อยล้า ไม่อยากรับมือกับเหล่าสตรีในตำหนักฝ่ายในอีก จึงเสด็จออกทางประตูด้านข้างของเรือนหลักโดยไม่คิดอะไร คาดไม่ถึงว่าจะได้เห็นภาพที่ทำให้สงสัยเช่นนั้น
แต่ความสงสัยนั้นเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ เรื่องที่พระองค์ต้องขบคิดมีมากเกินไป เฟิ่งอี๋ผู้ไร้จุดเด่น ทั้งยังมีชาติตระกูลต่ำต้อย ไม่มีคุณสมบัติพอจะครองพื้นที่ในความคิดของพระองค์
วันคืนดำเนินไปอย่างสงบ จี้โหยวหรานดูแลร่างกายตามลำดับ ทุกเช้าเมื่อลืมตาตื่น นางจะยินดีก่อนว่าตนยังมีชีวิตอยู่ จากนั้นก็ถูกความงามของตนในกระจกแต่งหน้าทำให้ตะลึง เริ่มต้นวันอันสดใสอย่างงดงาม
“เถาจื่อ เหนื่อยหรือไม่?” จี้โหยวหรานนอนอยู่บนเก้าอี้เอน มองนางกำนัลที่กำลังรดน้ำต้นกล้าดอกไม้อยู่ไม่ไกลแล้วเอ่ยถาม
แม้นางจะเลื่อนเถาจื่อขึ้นเป็นนางกำนัลชั้นรองตามจำนวนที่ควรได้รับ แต่แท้จริงแล้วเถาจื่อยังคงทำงานใช้แรงอยู่เช่นเดิม หนึ่งคือเรือนนี้ขาดคนทำงานหยาบจริง ๆ สองคือเถาจื่อเองทำงานประณีตเหล่านั้นไม่ไหว งานเย็บปักและชงชาซึ่งเป็นงานที่นางกำนัลชั้นรองทำอยู่บ่อย ๆ นั้น พอเถาจื่อนั่งลงก็เหมือนมีตะปูทิ่มก้น ทำให้นางอึดอัดยิ่ง