ตุบ! จี้โหยวหรานคุกเข่าลงหันหน้าไปทางที่นั่งประธาน เหล่านางบำเรอที่ยืนอยู่ใกล้นางต่างพากันถอยหลังไปหลายก้าว
“จี้เฟิ่งอี๋ จุดตะเกียงสว่างอยู่ตลอดคืนหรือ?” หลี่ชิงเต๋อยืนถามอยู่ด้านข้าง
“เพคะ”
“เพราะเหตุใด? พบสิ่งใดหรือ?”
“เป็นความผิดของหม่อมฉันเอง คืนนั้นยามดึกหม่อมฉันฝันเห็นมารดาผู้ล่วงลับ มารดาจากไปตั้งแต่หม่อมฉันยังเล็ก ความทรงจำเกี่ยวกับท่านจึงเลือนรางเต็มที หม่อมฉันจำได้เพียงว่าเมื่อครั้งเยาว์วัยยามเจ็บป่วย มารดาจะให้คนจุดเทียนไว้มากมาย หม่อมฉันคิดถึงท่านขึ้นมาชั่วขณะ จึงให้คนจุดตะเกียงทั่วเรือนหลานซีเพคะ”
ขันทีที่ออกตรวจเวรยามคืนนั้นยังคงซักไซ้ไม่เลิก “คืนนั้นกระหม่อมถามผ่านประตูแล้ว บ่าวของจี้เฟิ่งอี๋บอกชัดเจนว่าผู้เป็นนายฝันร้ายพ่ะย่ะค่ะ”
แม่นมหยางซึ่งคุกเข่าอยู่ด้านหลังจี้โหยวหรานเอ่ยขึ้น “คืนนั้นผู้ที่ขานตอบผ่านประตูคือบ่าวเอง ตอนนั้นบ่าวไม่รู้ว่าเจ้านายเป็นอะไร เห็นเพียงสีหน้าหม่นเศร้าและรับสั่งให้จุดตะเกียง จึงได้แต่บอกว่าฝันร้ายเจ้าค่ะ”
หลี่ชิงเต๋อถาม “พวกเจ้าไม่ได้เปิดประตูหรือ?”
แม่นมหยางตอบอย่างเห็นเป็นเรื่องธรรมดา “ไม่ได้เปิดเจ้าค่ะ เจ้านายเพียงฝันไปและอยากจุดตะเกียงเพิ่มอีกหน่อย มิใช่เรื่องใหญ่โตอันใด กลางดึกเช่นนี้จะเปิดประตูไปทำไมเจ้าคะ?”
“จี้เฟิ่งอี๋ หลังจุดตะเกียงแล้วเล่า?”
“หม่อมฉันนอนหลับอยู่บนเก้าอี้เอนในโถงหน้าเพคะ”
“หลับแล้วหรือ?” หลี่ชิงเต๋อถามด้วยความประหลาดใจ
“เมื่อตอนเยาว์วัยหม่อมฉันบำรุงร่างกายได้ไม่ดี พื้นฐานร่างกายจึงอ่อนแอ เหนื่อยง่ายเพคะ” จี้โหยวหรานกล่าวอย่างเปิดเผย