เช้าวันต่อมา หลินซูลุกขึ้นมาทำอาหารเช้า ด้วยความเป็นห่วงว่าถังอี้เฉินจะทรมานจากอาการเมาค้าง จึงต้มโจ๊กให้เขากินเพื่อบำรุงกระเพาะ
ถังอี้เฉินสวมชุดวอร์มสีขาวทั้งชุด ดูราวกับนักศึกษามหาวิทยาลัย เขาขมวดคิ้วเดินลงมาชั้นล่าง ก่อนจะมาถึงห้องอาหาร
“ตื่นแล้วเหรอ มากินอาหารเช้าสิ”
ถังอี้เฉินนั่งลง หลินซูรู้ว่าเขามักอารมณ์เสียหลังตื่นนอน ตอนเช้าจึงชอบทำหน้าขรึมขมวดคิ้วอยู่เสมอ เมื่อเห็นเขานั่งกินโจ๊ก เธอก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงนั่งลงฝั่งตรงข้ามแล้วกินอาหารเช้าของตัวเอง
โจ๊กที่หลินซูต้มเนื้อนุ่มและข้นกำลังดี เขากินไปชามหนึ่งก็รู้สึกสบายขึ้นมาก เมื่อคืนดื่มหนักเกินไป พอตื่นเช้ามากระเพาะก็ไม่ค่อยสบาย ตอนนี้ในที่สุดก็รู้สึกดีขึ้นบ้างแล้ว
ติ๊ง~ เสียงแจ้งเตือนข้อความ
“เฉิน ฉันไม่เชื่อว่าคุณแต่งงานแล้ว คุณตั้งใจพูดให้ฉันโมโหใช่ไหม ฉันจะรอคุณอยู่ที่สนามบิน”
ถังอี้เฉินเหลือบมอง ก่อนวางโทรศัพท์ไว้ข้าง ๆ โดยไม่สนใจ เช้านี้เขาเห็นคำขอเป็นเพื่อนในวีแชต เป็นเวินฉิงส่งมา แต่เขาไม่ได้กดรับ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะส่งข้อความมาอีก หลังจากเธอไปต่างประเทศเมื่อสามปีก่อน เขาก็ลบช่องทางติดต่อทั้งหมดของเธอทิ้ง เพื่อให้ตัวเองตาสว่าง
ติ๊ง~ ข้อความอีกฉบับ
“เฉิน ตอนนั้นฉันมีเหตุผลที่จำเป็นจริง ๆ ฉันไม่เคยลืมคุณเลย”
“เฉิน ฉันรอคุณอยู่ที่สนามบิน ถ้าคุณไม่มา ฉันก็จะไม่ไปไหน”
ถังอี้เฉินถือโทรศัพท์ไว้ ความหงุดหงิดในใจยิ่งทวีขึ้น
“วันนี้ผมไม่ไปกินข้าวที่บ้านคุณปู่แล้ว ไว้วันหลังค่อยไป ผมจะโทรไปอธิบายกับคุณปู่ วันนี้มีธุระ ต้องออกไปข้างนอกสักพัก” ถังอี้เฉินบอกหลินซู
“ได้ค่ะ คุณไปจัดการธุระก่อนเถอะ” เสียงนุ่มนวลของหลินซูดังขึ้น
ถังอี้เฉินเงยหน้ามองภรรยาที่แต่งงานกันมาเกือบสามปี ตลอดสองปีที่ผ่านมา เธอพ้นจากความไร้เดียงสาไปมาก ไม่ใช่เด็กสาวตัวเล็กผอมแห้งราวกับขาดสารอาหารที่เพิ่งมาจากชนบทอีกแล้ว ตอนนี้เติบโตเป็นสาวงามผิวพรรณผุดผ่องขึ้นไม่น้อย ปฏิเสธไม่ได้ว่าหลินซูเป็นภรรยาที่ดี เธอดูแลเรื่องอาหารการกินและความเป็นอยู่ของเขา ไม่เคยรบกวนเขา เงียบสงบอยู่เสมอ ราวกับไม่เคยมีอารมณ์ฉุนเฉียว เข้ากับคนในครอบครัวของเขาได้ดี ต่อหน้าเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของเขาก็วางตัวได้อย่างเหมาะสม แทบไม่มีข้อให้ติ ยิ่งไปกว่านั้น บนเตียงเธอยังเข้ากับเขาได้ดีเหลือเกิน แค่สัมผัสเธอก็ทำให้เขาติดใจราวกับฝิ่น จนกลายเป็นหนุ่มน้อยที่ควบคุมตัวเองไม่อยู่
เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกที่มีต่อหลินซูเป็นแบบไหน บางทีอาจเป็นเพียงความเคยชิน เคยชินกับการมีใครสักคนรอเขากลับบ้าน
เวินฉิงคือรักแรกของเขา ทั้งคู่คบกันตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย เธอเป็นดาวเด่นของคณะนาฏศิลป์ ส่วนเขาเป็นหนุ่มอัจฉริยะของคณะการเงิน ถังอี้เฉินเป็นคนไม่ค่อยข้องเกี่ยวกับผู้หญิง แม้จะมีคนมากมายมายื่นใบปลิวสารภาพรัก แต่เขาก็มักทำท่าทางเย็นชาไม่อยากให้ใครเข้าใกล้ จนทำสาว ๆ กลัวร้องไห้ ทั้งคู่เริ่มคบกันเพราะเวินฉิงเป็นฝ่ายตามจีบเขาก่อน เธอตื๊อไม่เลิกจนในที่สุดก็ทำให้เทพบุตรน้ำแข็งใจอ่อน หลังคบกัน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดีไม่น้อย แม้ถังอี้เฉินจะเย็นชา ไม่ชอบพูดหรือยิ้ม แต่เวินฉิงมักลากเขาออกไปข้างนอก เต้นอยู่ข้าง ๆ หรือพูดจ้อเรื่องราวรอบตัวให้ฟัง ถังอี้เฉินก็จะนั่งฟังเงียบ ๆ และอยู่เป็นเพื่อนเธอ เขาตั้งใจว่าจะแต่งงานทันทีหลังเรียนจบ ก่อนเรียนจบ เขารวบรวมเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กมาช่วยกันเตรียมเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่ เพื่อขอเวินฉิงแต่งงาน แต่ตัวเอกของงานกลับไม่ปรากฏตัว ถังอี้เฉินได้รับข้อความจากเวินฉิงฉบับหนึ่งว่า
“เฉิน ขอโทษนะ ฉันได้โอกาสไปเรียนต่อที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศส พรุ่งนี้ก็ขึ้นเครื่องแล้ว ฉันไม่อยากก้าวเข้าสู่พันธนาการของชีวิตแต่งงานทันทีที่เรียนจบ ฉันอยากไปตามหาความฝันของตัวเอง รอฉันสามปีได้ไหม”
ถังอี้เฉินไม่ได้ตอบกลับ แต่เขารอเธออยู่ตลอด ตัดใจไม่ได้ ทว่าพอครบสามปี เวินฉิงก็ยังไม่กลับมา คณะเต้นรำมีโอกาสให้เธอเลื่อนขึ้นเป็นนางเอก เธอจึงทิ้งถังอี้เฉินอีกครั้ง แล้วเลือกความฝันของตัวเอง ทั้งคู่ไม่ได้พูดเลิกกัน แต่หลังจากนั้นก็ไม่เคยติดต่อกันอีกเลย
คืนนั้น ถังอี้เฉินไม่ได้กลับบ้าน หลินซูเห็นตอนกลางวันว่าเขาออกไปอย่างรีบร้อน จึงกังวลว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น โทรหาเขาแต่ไม่มีคนรับ เลยโทรหาผู้ช่วยของถังอี้เฉิน
“ผู้ช่วยหลี่คะ อี้เฉินอยู่กับคุณหรือเปล่า”
“คุณนายครับ วันนี้คุณถังไม่ได้อยู่กับผม และไม่ได้มีนัดทำงานล่วงเวลาด้วย เกิดอะไรขึ้นหรือครับ”
“ไม่มีอะไรแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ ลาก่อน”
“ไม่เป็นไรครับ คุณนาย ลาก่อนครับ”
หลังวางสาย หลินซูรู้สึกไม่ค่อยสบายท้อง รีบเทน้ำมาดื่มเพื่อกดอาการลงไป
ทั้งคืนเธอนอนไม่ค่อยหลับ พอตื่นขึ้นมาแต่เช้าก็พบว่าถังอี้เฉินยังไม่กลับ หลินซูลุกไปทำอาหารเช้ากิน ต้มโจ๊กขาวและทอดไข่ดาว จากนั้นก็เปิดโทรทัศน์ตามสะดวก ข่าวบันเทิงพาดหัวกำลังออกอากาศ เสียงพิธีกรไพเราะดังมาจากในจอ
“นักเต้นชื่อดังเวินฉิงกลับประเทศ ประธานบริษัทเจเค กรุ๊ปปรากฏตัวที่สนามบิน คาดรักเก่าหวนคืน…”
เพล้ง!
ตะเกียบในมือหลินซูร่วงลงบนโต๊ะ ร่างกายเย็นเฉียบไปทั้งตัว
ที่แท้ก็เป็นเธอ คนที่เป็นดั่งแสงจันทร์ขาวในใจถังอี้เฉิน เมื่อวานเขารีบร้อนปฏิเสธการไปกินข้าวที่บ้านคุณปู่ ทั้งคืนก็ไม่กลับบ้าน ที่แท้ก็เพื่อไปรับเธอ เกรงว่าคืนก่อนทั้งคู่คงอยู่ด้วยกันด้วยซ้ำ
หลินซูไม่กล้าคิดต่อ เธอกินโจ๊กในชามจนหมดอย่างเหม่อลอย ยกไปวางไว้ในครัวโดยไม่ล้างชาม แล้วกลับมานั่งนิ่งอยู่บนโซฟา
ดูเหมือนเธอควรจะไปจากที่นี่แล้ว แต่ทำไมถึงตัดใจไม่ได้ขนาดนี้ เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นลูบท้องน้อย
“ลูกจ๋า เราคงต้องจากคุณพ่อไปแล้ว แม่บอกคุณพ่อไม่ได้ว่าหนูมีตัวตนอยู่ แต่ต่อจากนี้แม่จะรักหนูให้มาก ๆ ชดเชยส่วนของคุณพ่อไปด้วยนะ”
หลินซูแทบไม่ได้กินอะไรตลอดทั้งวัน เธอรอถังอี้เฉินกลับมา นี่เป็นครั้งเดียวในรอบหลายปีที่เธอหวังให้เขากลับมาเร็ว ๆ แต่ก็กลัวว่าสิ่งแรกที่เขาจะพูดเมื่อกลับมาคือขอหย่า อีกใจก็กังวลว่าถ้าเขาไม่กลับมา จะเป็นเพราะอยู่กับเวินฉิงหรือเปล่า ใช่สิ เขาไปรับเธอถึงสนามบินแล้ว ทั้งคู่ต้องอยู่ด้วยกันแน่ ๆ
ตอนถังอี้เฉินกลับมาในช่วงเย็น ภายในบ้านเงียบสงัด หลินซูไม่ได้ยืนรอรับเขาที่หน้าประตูเหมือนก่อน และบนโต๊ะอาหารก็ไม่มีมื้อเย็นจัดเตรียมไว้เหมือนทุกวัน ความเงียบเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกไม่คุ้นชิน เขาคิดว่าหลินซูอยู่ชั้นบน จึงกำลังจะเดินขึ้นไป แต่พอไปถึงตรงบันไดก็เห็นเงาคนอยู่ที่โซฟา เมื่อเดินเข้าไปใกล้จึงพบว่าหลินซูหลับอยู่บนโซฟา
หลินซูได้ยินเสียงจึงค่อย ๆ ตื่นขึ้น พอลืมตาก็เห็นถังอี้เฉินยืนอยู่ข้างโซฟา เธอนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนลุกขึ้นนั่งตัวตรง
ไม่รู้ว่าเขายืนอยู่ตรงนั้นมานานแค่ไหนแล้ว
“คุณกลับมาทำไมคะ” หลินซูคิดว่าคืนนี้เขาคงไม่กลับมาแล้ว เพราะข่าวออกไปแล้วนี่นา
“ถ้าผมไม่กลับ แล้วจะให้ไปไหนล่ะ!” ถังอี้เฉินพูดเสียงเข้ม สีหน้าบึ้งตึง เขาไม่พอใจกับคำถามของเธอ
“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นค่ะ ฉันคิดว่าคุณมีธุระอย่างอื่น” หลินซูก้มหน้า เสียงเบาลงเรื่อย ๆ เธอไม่กล้าพูดออกมาตรง ๆ ว่า คุณไปเจอรักแรกแล้ว ข่าวยังบอกว่ารักเก่าหวนคืน ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าคืนนี้คุณจะกลับมาทันที แน่นอนว่าเธอไม่กล้าพูดออกไป
“คุณกินอะไรมาหรือยังคะ ฉันเผลอหลับไป เลยลืมทำมื้อเย็น” หลินซูนึกขึ้นได้ว่าเขากระเพาะไม่ดี ส่วนเธอก็ลืมทำอาหารไปเสียสนิท
“ยัง” ถังอี้เฉินตอบห้วน ๆ สองคำ ก่อนเดินตรงไปนั่งที่โต๊ะอาหาร
หลินซูมองสีหน้าบึ้งตึงของเขาแล้วรู้สึกจนใจ เขาเหมือนเด็กน้อยที่จู่ ๆ ก็ไม่รู้ว่าโกรธอะไรขึ้นมา
“งั้นฉันต้มบะหมี่ให้กินดีไหมคะ”
“ได้”