คุณถัง ภรรยาแอบคลอดลูกให้แล้ว

ตอนที่ 2 ท่านประธานถัง ภรรยาแอบคลอดลูกแล้ว

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลินซูมาถึงบ้านเก่า พ่อบ้านเห็นเธอก็เอ่ยว่า “คุณนาย มาถึงแล้วหรือครับ คุณท่านอยู่ในสวนครับ”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ ฉันไปเองได้ค่ะ” หลินซูยิ้มบาง ๆ

บรรดาคนรับใช้ของตระกูลถังต่างชื่นชอบคุณนายผู้ถ่อมตัวและเข้าถึงง่ายคนนี้

หลินซูเดินมาถึงสวน คุณปู่ถังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ข้างกายมีถ้วยชาวางอยู่ พอเห็นหลินซูเดินเข้ามา คุณปู่ถังก็ดีใจมาก

“ซูซูมาแล้ว รีบมานั่งเร็ว อี้เฉินไม่ได้มาด้วยเหรอ?”

“ไม่ได้มาค่ะคุณปู่ วันนี้อี้เฉินงานยุ่งที่บริษัท ฉันเลยมาคนเดียวค่ะ”

“ไอ้เด็กแสบนั่น วัน ๆ เอาแต่ยุ่งกับงาน”

“งานบริษัทเยอะนี่คะ เขาเป็นประธานบริษัท ก็ต้องเหนื่อยกว่าคนอื่นอยู่แล้วค่ะ”

“เด็กคนนี้นี่ รู้จักแต่พูดแทนเขา คืนนี้อยู่กินข้าวกับปู่นะ”

“ได้ค่ะคุณปู่” หลินซูตอบพร้อมรอยยิ้ม

หลินซูเพิ่งกินมื้อเย็นเป็นเพื่อนคุณปู่ถังเสร็จได้ไม่นาน ก็ได้รับโทรศัพท์จากลู่เหยียน เพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของถังอี้เฉิน

“พี่สะใภ้ พวกเราอยู่ที่บาร์เย่เซ่อ พี่ใหญ่เมามากแล้ว พี่มารับเขาหน่อยได้ไหมครับ?”

“ได้ค่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

หลินซูบอกลาคุณปู่แล้วก็ออกจากบ้าน

คั่นฉาก………………………………………………

ณ บาร์เย่เซ่อ ในที่นั่งส่วนตัวระดับวีไอพี มีผู้ชายห้าคนนั่งอยู่ด้วยกัน แต่ละคนหน้าตาโดดเด่น ทว่าคนที่เอนกายอยู่ตรงกลางกลับดูงามสง่าที่สุด

ทั้งห้าคนเติบโตมาด้วยกันในเขตบ้านพักเดียวกัน พี่ใหญ่คือถังอี้เฉิน คนที่สองโม่เจ๋อ คนที่สามฉินฮ่าว คนที่สี่จี้เฟิงฟาน ส่วนคนเล็กสุดคือคนที่ห้าลู่เหยียน

วันนี้ถังอี้เฉินดื่มไปมากจริง ๆ จนรู้สึกไม่ค่อยสบาย อยากเอนตัวพักสักหน่อย เขายกมือขึ้นนวดขมับ

“วันนี้พี่ใหญ่เป็นอะไร ดื่มซะเยอะเลย” ลู่เหยียนไม่ว่าใครจะพูดอะไร เขาก็ไม่ค่อยเก็บมาใส่ใจ แต่ยังดูออกว่าวันนี้พี่ใหญ่ไม่สบอารมณ์

“เวินฉิงจะกลับมาพรุ่งนี้” ชายผู้พูดมีใบหน้าที่ทำให้ผู้หญิงยังต้องอิจฉา

“ให้ตายสิ กลับมาทำไม?” ลู่เหยียนสบถออกมาตรง ๆ

“ใครจะไปรู้ล่ะ”

“พี่รอง รู้ได้ยังไงว่าเธอจะกลับมา?”

“พี่ใหญ่บอก”

“ฮึ พี่ใหญ่เล่าทุกอย่างให้พี่ฟัง ผมคงไม่ใช่เสี่ยวเหยียนเหยียนคนโปรดของพี่ใหญ่อีกแล้ว”

“เมื่อไหร่นายเคยเป็นด้วยล่ะ?” ชายสวมเสื้อเชิ้ตสีดำเอ่ยขึ้น

“พี่สาม!!!”

ทุกคนหัวเราะครืน

“พี่ใหญ่คงยังตัดใจไม่ได้ อยากกลับไปสานสัมพันธ์เก่าอีกหรือเปล่า แล้วพี่สะใภ้ล่ะ?”

“อย่าไปยุ่งเรื่องของเขาเลย เชื่อว่าพี่ใหญ่จัดการเองได้ ฉันกลับก่อนนะ” คนพูดคือจี้เฟิงฟาน พรุ่งนี้เช้าเขาต้องเดินทางไปทำงานต่างเมือง และพี่ใหญ่เป็นคนมอบหมายงานให้

“พวกเราก็กลับก่อนนะ เสี่ยวห้า ฝากพี่ใหญ่ด้วย ส่งกลับบ้านให้ปลอดภัยล่ะ” โม่เจ๋อกับฉินฮ่าวพูดขึ้นพร้อมกัน

ทั้งสามคนพูดจบก็ลุกออกไปทันที

“เฮ้ย ๆ พวกพี่ทำแบบนี้ได้ยังไง ไม่สนใจว่าพี่ใหญ่จะเป็นตายร้ายดียังไงเลยเหรอ?”

“ในพวกเรานายว่างที่สุด แน่นอนว่าต้องเป็นคนไปส่งพี่ใหญ่”

พี่ชายทั้งสามไม่ไว้หน้าลู่เหยียนเลยสักนิด พูดแล้วก็เดินจากไปจริง ๆ ลู่เหยียนมองพี่ใหญ่ที่นอนแผ่อยู่บนโซฟา พลันนึกถึงพี่สะใภ้ผู้แสนอ่อนโยน สวย และเข้าอกเข้าใจคนอื่น เขาจึงหยิบโทรศัพท์โทรหาพี่สะใภ้ ให้เธอมารับพี่ใหญ่

ตอนหลินซูมาถึงบาร์เย่เซ่อ เธอเห็นเพียงลู่เหยียนนั่งเฝ้าถังอี้เฉินอยู่ตามลำพัง

“ขอโทษนะคะ ฉันมาช้าไปหน่อย อยู่กันแค่คุณคนเดียวเหรอคะ?”

“พี่สะใภ้ มาแล้วเหรอครับ ไม่ช้าเลย พวกพี่ ๆ มีธุระเลยกลับไปก่อน ส่วนคืนนี้ผมนัดคนไว้เล่นเกมแข่งกัน เลยโทรตามพี่มา” ลู่เหยียนวางโทรศัพท์ลง เมื่อครู่เขายังเล่นเกมกับคนอื่นอย่างเมามันอยู่เลย

ผู้ชายหล่อคนหนึ่งนั่งเล่นเกมเฝ้าชายขี้เมาที่หล่อกว่าอยู่ในบาร์ นับเป็นภาพแปลกตาไม่น้อย แต่เจ้าของบาร์เป็นพี่สาม ลู่เหยียนจึงไม่ต้องเกรงใจใคร

“ทำไมเขาดื่มไปเยอะขนาดนี้คะ? ช่วงสองวันนี้โรคกระเพาะเขากำเริบ เพิ่งจะดีขึ้นเอง”

“เอ่อ... อาจเป็นเพราะวันนี้พวกเราอยู่ด้วยกัน พี่ใหญ่เลยอารมณ์ดี ดื่มไปเยอะหน่อย ครั้งหน้าผมจะช่วยดูแลเขาให้ดีครับ” ลู่เหยียนหาข้ออ้างส่ง ๆ มาแก้ตัว

หลินซูค่อนข้างคุ้นเคยกับเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของถังอี้เฉินทั้งสามคน พวกเขาร่วมกันก่อตั้งบริษัทเค กรุ๊ป ซึ่งเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ จนยึดครองส่วนแบ่งตลาดไปกว่าครึ่งเมืองเจียงเฉิง และขยายไปสู่ตลาดต่างประเทศ บางครั้งพวกเขาก็มากินข้าวที่บ้าน หรือไม่ก็เจอกันตอนกลับไปบ้านเก่า

“พี่สะใภ้ไม่ได้ขับรถมาใช่ไหมครับ นี่กุญแจรถพี่ใหญ่ พี่ขับรถเขากลับไปเลยครับ” ลู่เหยียนพูดพลางยื่นกุญแจรถให้หลินซู

“ฉันนั่งแท็กซี่มาค่ะ งั้นขับรถกลับก็ได้”

“ได้เลยครับพี่สะใภ้ งั้นผมช่วยพยุงพี่ใหญ่ขึ้นไปด้วยนะ”

“ได้ค่ะ” ร่างของถังอี้เฉินตัวใหญ่ หากไม่มีลู่เหยียนช่วย เธอคงพยุงเขาขึ้นรถคนเดียวไม่ไหว

ทั้งสองช่วยกันพาถังอี้เฉินไปนั่งที่เบาะหลัง หลินซูขึ้นไปนั่งตรงที่นั่งคนขับ

“พี่สะใภ้ขับไหวไหมครับ ให้ผมเรียกคนขับรถให้ไหม?” ลู่เหยียนคิดว่ารถของพี่ใหญ่คันใหญ่เกินไป กลัวหลินซูจะขับไม่ชิน

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจะค่อย ๆ ขับ”

“ได้ครับ งั้นขับระวัง ๆ นะครับ บ๊ายบาย”

“ค่ะ งั้นฉันไปก่อนนะ” รถค่อย ๆ เคลื่อนเข้าสู่กระแสจราจร

หลินซูขับอย่างระมัดระวัง ใจจดจ่ออยู่กับถนนข้างหน้า ความเร็วก็ช้ามากจนรถคันหลังบีบแตรไล่

เธอไม่ทันสังเกตว่าชายที่เมื่อครู่ยังหลับสนิทอยู่บนเบาะหลังลืมตาขึ้นแล้ว ที่จริงถังอี้เฉินเริ่มรู้สึกตัวตั้งแต่หลินซูมาถึงบาร์และคุยกับลู่เหยียน เขาแค่หลับตาเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร ตอนนี้เมื่อเห็นแผ่นหลังบอบบางของเธอนั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับ มือกำพวงมาลัยแน่นและขับช้ามาก เขากลับรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย คืนนี้จู่ ๆ เวินฉิงก็โทรมาบอกว่าเธอกลับมาแล้ว และถามว่าเขาจะไปรับที่สนามบินได้ไหม แต่เขาปฏิเสธไป

“อี้เฉิน ฉันกลับมาแล้ว พรุ่งนี้คุณมารับฉันที่สนามบินได้ไหม?”

“ขอโทษนะ คงไม่สะดวก ผมแต่งงานแล้ว” พูดจบเขาก็วางสาย จากนั้นหยิบแหวนออกมาจากลิ้นชักโต๊ะทำงาน ก่อนจะโยนมันกลับเข้าไป สายนี้ทำให้เขาตั้งตัวไม่ทันและรู้สึกหงุดหงิดใจ เขาจึงชวนลู่เหยียนกับคนอื่น ๆ ไปที่บาร์ของพี่สาม แล้วดื่มไปหลายแก้ว

เมื่อ 3 ปีก่อน เขาเตรียมพิธีขอแต่งงานสุดยิ่งใหญ่เอาไว้ แต่เวินฉิงซึ่งเป็นนางเอกของงานกลับไม่ปรากฏตัว เธอบอกว่าจะไปปารีสเพื่อไล่ตามความฝันในการเต้นบัลเลต์ ทิ้งให้เขายืนอยู่ท่ามกลางทะเลดอกไม้พร้อมแหวนขอแต่งงาน จนกลายเป็นเรื่องตลกของเมืองเจียงเฉิง

ระยะทางที่ปกติใช้เวลาครึ่งชั่วโมง หลินซูขับรถเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงบ้าน เคราะห์ดีที่ก่อนลงจากรถ เธอสังเกตเห็นว่าถังอี้เฉินเริ่มรู้สึกตัวแล้ว

“ตื่นแล้วเหรอคะ เดินไหวไหม?” ถังอี้เฉินไม่ตอบ

หลินซูก้มลงไปพยุงเขา เขาก็อาศัยจังหวะนั้นขยับตัวออกมาแล้วเอนพิงหลินซู ทั้งสองเดินเข้าไปข้างในด้วยกัน หลินซูพาถังอี้เฉินไปนอนบนโซฟา ก่อนจะเข้าไปในครัวเพื่อชงน้ำแก้เมาค้าง ตอนนั้นถังอี้เฉินแทบจะสร่างเมาแล้ว เขาลุกขึ้นนั่งบนโซฟาด้วยตัวเอง พอหลินซูถือแก้วน้ำแก้เมาค้างออกมา ก็เห็นถังอี้เฉินนั่งขมวดคิ้วเหม่ออยู่บนโซฟา

“ตื่นแล้วก็ดื่มนี่ก่อนค่ะ”

“อืม วางไว้เถอะ ดึกแล้ว คุณไปนอนก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจัดการเอง”

หลินซูยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นครู่หนึ่ง

“มีอะไรหรือเปล่า? เห็นคุณยังไม่กลับเข้าห้อง ผมเลยถาม” ถังอี้เฉินเอ่ยถาม

“เอ่อ ไม่มีอะไรค่ะ วันนี้ฉันไปหาคุณปู่มา ท่านบอกว่าถ้าว่างก็ให้คุณกลับไปกินข้าวด้วย อย่าทำงานหนักเกินไป”

“ได้ ผมรู้แล้ว พรุ่งนี้ผมจะไปกินข้าวกับคุณด้วย”

“ค่ะ”

หลินซูยังไม่ได้บอกเรื่องที่ตัวเองตั้งครรภ์ อีก 3 เดือนก็จะครบกำหนด 3 ปีแล้ว……

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป