คุณถัง ภรรยาแอบคลอดลูกให้แล้ว

ตอนที่ 4 คุณถัง ภรรยาแอบคลอดลูกแล้ว

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ไม่นาน หลินซูก็ทำบะหมี่น้ำใส่ผักกับหมูซอยสองชาม ยกมาวางบนโต๊ะ หน้าตาน่ากินไม่น้อย ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกัน ถังอี้เฉินคงหิวมาก ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็กินหมด

ถังอี้เฉินกินเสร็จแล้วจึงพูดกับหลินซู

“คุณเข้านอนเร็วหน่อยนะ ผมจะไปห้องทำงานจัดการธุระสักหน่อย พรุ่งนี้เย็นเราไปกินข้าวที่บ้านคุณปู่กัน ตอนบ่ายผมจะกลับมารับ”

“ไม่ต้องลำบากกลับมาหรอกค่ะ ฉันนั่งแท็กซี่ไปบ้านคุณปู่เอง คุณจะไปถึงกี่โมง ฉันจะได้กะเวลาออกจากบ้าน”

“พรุ่งนี้ผมไม่มีธุระอะไร เดี๋ยวกลับมารับคุณไปด้วยกันดีกว่า เรียกแท็กซี่ไม่สะดวก”

“ได้ค่ะ”

หลินซูก้มหน้ากินบะหมี่เงียบ ๆ ไม่พูดอะไรอีก

ถังอี้เฉินก็หันหลังเดินขึ้นชั้นบนไป

วันรุ่งขึ้น หลินซูตื่นขึ้นมาก็พบว่าถังอี้เฉินไปบริษัทแล้ว ตอนเที่ยงเธอทำอะไรกินเองนิดหน่อย แม้จะไม่อยากอาหาร แต่เมื่อนึกว่ายังมีลูกอยู่ในท้อง จะไม่กินอะไรเลยก็ไม่ได้ จึงฝืนดื่มซุปไปชามหนึ่ง กินข้าวไปครึ่งชามเล็ก ๆ พอเก็บกวาดเสร็จ ก็มีคนกดกริ่งหน้าประตู หลินซูเดินไปเปิดประตู แล้วเห็นนางเอกข่าวเมื่อวานยืนอยู่ข้างนอก

สวยจริง ๆ ราวกับหงส์ขาวบนผืนน้ำแข็ง หลินซูคิดในใจ

“คุณหลิน สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเวินฉิง เป็นเพื่อนของอี้เฉิน”

“ฉันทราบค่ะ” หลินซูตอบเสียงเบา เมื่อยืนอยู่ต่อหน้าหงส์ขาว ตัวเองก็เหมือนลูกเป็ดขี้เหร่

หลินซูขยับตัวหลบ เชิญเวินฉิงเข้าบ้าน ก่อนจะรินน้ำให้หนึ่งแก้วแล้ววางลงบนโต๊ะตรงหน้า

“ขอโทษนะคะคุณหลิน เมื่อวานอี้เฉินลืมนาฬิกาไว้ที่ฉัน วันนี้ฉันติดต่อเขาไม่ได้เลย พอดีผ่านมาแถวนี้ ก็เลยเอามาส่งให้ค่ะ” เวินฉิงมีน้ำเสียงไพเราะ รอยยิ้มบนใบหน้าก็เปล่งประกาย แต่คำพูดกลับบาดลึกถึงหัวใจ

“ค่ะ ฉันจะเอาไปคืนให้เขา ขอบคุณคุณเวินที่อุตส่าห์มาส่งนะคะ” หลินซูฝืนข่มความรู้สึกอึดอัด น้ำเสียงที่เปล่งออกมาฟังแข็งเล็กน้อย

“วันนี้ฉันไม่ค่อยสบาย คงเชิญคุณเวินกินข้าวไม่ได้แล้วค่ะ ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว ฉันขอตัวไปพักก่อนนะคะ”

“ได้ค่ะ งั้นฉันไม่รบกวนแล้ว คุณพักผ่อนให้ดีนะคะ ฉันกลับก่อน” เวินฉิงกล่าวลาอย่างมีมารยาท พร้อมรอยยิ้มพอดิบพอดี

พอเดินพ้นประตูวิลล่า รอยยิ้มบนใบหน้าของเวินฉิงก็เย็นชาลง เดิมทีเจ้าของบ้านหลังนี้ควรเป็นเธอ เวินฉิงต่างหาก

อี้เฉินไปรับเธอที่สนามบินจริง ๆ แต่พอส่งเธอถึงโรงแรมก็เตรียมจะกลับ เธอจงใจทำน้ำหกใส่มือเขา เขาจึงถอดนาฬิกาไปเข้าห้องน้ำ พอกลับมาก็เดินออกไปเลย ไม่ได้เอานาฬิกาไปด้วย

เมื่อได้ยินข่าวว่าเขาแต่งงานแล้ว เธอไม่เชื่อ เธอรู้ว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมาอี้เฉินเฝ้ารอเธออยู่ และเธอก็เชื่อว่าเขาจะรอ อี้เฉินเป็นคนให้ความสำคัญกับความรู้สึก เธอเป็นรักแรกของเขา ตลอดหลายปีที่จากไป รอบตัวเขาไม่มีข่าวฉาวแม้แต่น้อย แม้เธอจะอยู่ต่างประเทศ แต่ก็จับตาดูข่าวของเขาอยู่เสมอ และรู้ว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนเข้ามาในชีวิตเขา ไม่คิดเลยว่าเขาจะแต่งงานจริง ๆ แถมยังเป็นการแต่งงานที่คุณปู่ถังจัดการให้ ภรรยาตัวน้อยของเขาดูเด็กเหลือเกิน บรรลุนิติภาวะแล้วจริง ๆ หรือ? ไม่ว่าอย่างไร เธอก็ไม่มีวันยอมปล่อยมือไปง่าย ๆ ขาของเธอบาดเจ็บจนเต้นต่อไม่ได้แล้ว อี้เฉินต้องเป็นของเธอเท่านั้น

หลังเวินฉิงจากไป หลินซูนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา มองนาฬิกาในมือ นี่เป็นนาฬิกาของถังอี้เฉินจริง ๆ หลายปีมานี้เขาสวมมันมาตลอด คุณปู่ถังให้เขาเป็นของขวัญตอนเรียนจบมหาวิทยาลัย ครั้งหนึ่งเธอเห็นเขาวางไว้บนหัวเตียง จึงหยิบขึ้นมาดู ด้านหลังสลักอักษรย่อวายซีกับสองตัวอักษรไว้ จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ความคิดของเธอถึงได้หยุดลง

เป็นสายจากถังอี้เฉิน หลินซูกดรับ

“อีกสิบนาทีผมถึงบ้านแล้ว เตรียมตัวออกมาได้เลย”

“ค่ะ”

หลินซูได้สติ เก็บซ่อนความรู้สึก แล้วไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้อง ก่อนออกไปรอถังอี้เฉินที่หน้าประตู ไม่ถึงสองนาทีรถของถังอี้เฉินก็มาถึง พอหลินซูขึ้นรถก็ไม่ได้พูดอะไร ถังอี้เฉินสังเกตเห็นว่าภรรยาของเขาผิดปกติ แต่ปกติเขาไม่เคยใส่ใจเธอมากนัก จึงไม่รู้จะเริ่มถามไถ่อย่างไร

ส่วนหลินซูนั้น อย่างแรกคืออารมณ์ขึ้นลงมากเพราะกำลังตั้งครรภ์ อย่างที่สองคือกำลังคิดว่าจะบอกถังอี้เฉินอย่างไรว่าเวินฉิงมาหาและเอานาฬิกามาคืน ควรแอบวางนาฬิกาไว้บนหัวเตียง หรือบอกถังอี้เฉินตรง ๆ ดี

ดังนั้นตลอดทางทั้งคู่จึงไม่ได้พูดกันสักคำ พอถึงบ้านเก่า ป้าหวังก็กำลังทำอาหารอยู่ หลินซูเตรียมจะเข้าไปช่วย

ถังอี้เฉินจับมือเธอไว้แล้วพูดว่า

“ป้าหวังใกล้ทำเสร็จแล้ว วันนี้ไม่ต้องเข้าไปหรอก พักสักหน่อย”

ถังอี้เฉินเห็นเธอเหม่อลอยมาตลอดทาง แต่ไม่รู้ว่าเธอมีเรื่องอะไร จึงได้แต่บอกให้พักผ่อนมาก ๆ

“อ้อ ได้ค่ะ งั้นฉันไปดูดอกไม้ที่คุณปู่ปลูกในสวนก่อนนะคะ”

ได้ยินเขาพูดอย่างนั้น หลินซูก็ไม่ได้ยืนกรานจะเข้าไปช่วย คิดว่าไปดูดอกไม้ในสวนก็ดีเหมือนกัน

“อืม ผมไปหาคุณปู่ที่ห้องทำงานก่อน”

“ค่ะ”

พูดจบ ทั้งคู่ก็แยกย้ายกันไป

ถังอี้เฉินมาถึงห้องทำงาน คุณปู่ถังก็ขว้างกระบอกใส่พู่กันที่วางอยู่ข้างมือใส่เขาทันที ถังอี้เฉินไม่ได้หลบ กระบอกพู่กันจึงกระแทกเข้าที่หน้าผากพอดี ทำให้เกิดแผลแตกจนเสียโฉม

คุณปู่ถังถือหนังสือพิมพ์ ตบโต๊ะพลางตวาดเสียงดัง

“ไอ้หลานไม่ได้เรื่อง ดูสิว่าแกก่อเรื่องอะไรไว้ แกคิดจะให้เสี่ยวซูอยู่ตรงไหน? ออกไปโปรยเสน่ห์ใส่ผู้หญิงจนข่าวแพร่สะพัดไปทั่ว!”

“ผมจัดการให้คนเอาข่าวลงแล้วครับ”

“แกคิดว่าเสี่ยวซูไม่รู้หรือ? เมียดี ๆ ขนาดนี้ยังไม่รู้จักทะนุถนอม สักวันแกจะต้องเสียใจ ถึงตอนนั้นอย่ามาร้องไห้กับฉันก็แล้วกัน!”

“ตอนนั้นคุณปู่ก็เป็นคนบังคับให้ผมแต่งงานเอง ตอนผมตกลงแต่ง คุณปู่ก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าจะต้องมีวันนี้”

“แก... แก... แก! ฉันจะตีแกให้ตาย!” พูดจบ คุณปู่ถังก็คว้าไม้เท้าพุ่งเข้าใส่ถังอี้เฉิน

ตอนนั้นเอง หลินซูก็วิ่งเข้ามาขวางคุณปู่ถังไว้

“คุณปู่ ระวังสุขภาพนะคะ อย่าโมโหเลยค่ะ”

หลินซูประคองคุณปู่ถังให้นั่งลง มองชายตรงหน้าแล้วเห็นว่าหน้าผากแตก ดูน่าเวทนาอยู่บ้าง

หลินซูเดินมาถึงหน้าประตูพอดีตอนถังอี้เฉินพูดว่า 【ตอนนั้นคุณปู่ก็เป็นคนบังคับให้ผมแต่งงานเอง ตอนผมตกลงแต่ง คุณปู่ก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าจะต้องมีวันนี้】 เธอไม่ได้ตั้งใจแอบฟัง ป้าหวังทำอาหารเสร็จแล้ว เธอกำลังจะขึ้นมาเรียกทั้งคู่ลงไปกินข้าว

พอได้ยินเสียงคุณปู่ตื่นเต้น หลินซูก็รีบวิ่งเข้ามา อย่างแรกคือกลัวคุณปู่จะตื่นเต้นเกินไปจนเสียสุขภาพ อย่างที่สองก็เป็นห่วงถังอี้เฉิน ถึงอย่างไรคุณปู่ก็เคยเป็นทหาร ยังมีแรงอยู่ไม่น้อย เธอกลัวเขาจะบาดเจ็บ ไม่คิดว่าพอเข้ามาแล้วจะเห็นว่าเขาบาดเจ็บจริง ๆ ผู้ชายคนนี้ก็เหมือนกัน คุณปู่กำลังโมโหแท้ ๆ ยังไม่รู้จักพูดจาอ่อนลงสักคำ หรือไม่ก็หลบไปก่อน

พ่อบ้านได้ยินเสียงจึงขึ้นมาด้วย ฉันรีบบอกให้พ่อบ้านประคองคุณปู่ลงไปชั้นล่าง

หลินซูไปหยิบยาฆ่าเชื้อมา แล้วเดินไปหาถังอี้เฉิน เตรียมทำความสะอาดแผลให้เขา

“ไม่เป็นไร แผลเล็กน้อย ไม่ต้องหรอก”

“แผลเล็กแค่ไหนก็ต้องฆ่าเชื้อค่ะ ถ้าอักเสบขึ้นมาจะยุ่ง”

สำลีชุบยาฆ่าเชื้อค่อย ๆ เช็ดแผลเบา ๆ ถังอี้เฉินเองก็รู้สึกหงุดหงิดมาก เมื่อวานเขาไปรับเวินฉิงที่สนามบินจริง ๆ แต่พอจัดการให้เธอเข้าพักที่โรงแรมแล้วก็กลับไปทำงานล่วงเวลาที่บริษัท พอดึกมากก็พักค้างที่ห้องพักพนักงานของบริษัท เขาไม่คิดว่าจะมีนักข่าวดักรออยู่ที่สนามบิน พอข่าวแพร่ออกไป เขาก็ให้คนจัดการเอาลงทันที เขาไม่รู้ว่าหลินซูเห็นข่าวหรือยัง ในใจเธอไม่สนใจเลยหรือ? หรือเห็นข่าวแล้ว วันนี้ถึงได้อารมณ์ไม่ดีเพราะเรื่องนี้? ทำไมเธอไม่ถามเขาตรง ๆ สักครั้ง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป