“ยินดีด้วยค่ะ คุณหลิน จากผลตรวจเลือดพบว่าคุณตั้งครรภ์ได้ 7 สัปดาห์แล้ว ช่วงนี้ต้องพักผ่อนให้เพียงพอ รับประทานอาหารที่มีประโยชน์และเสริมกรดโฟลิกด้วยนะคะ แล้วมาตรวจตามนัดเป็นระยะค่ะ”
พอได้ยินคำพูดของคุณหมอ หลินซูก็อดยกมือขึ้นลูบหน้าท้องตัวเองไม่ได้ เธอยังรู้สึกไม่อยากเชื่อว่าตอนนี้มีชีวิตน้อย ๆ อยู่ในนี้แล้ว
ช่วงนี้เธอรู้สึกเบื่ออาหาร แถมยังคลื่นไส้อยากอาเจียน คิดว่าโรคกระเพาะกำเริบ เดิมทีตั้งใจมาโรงพยาบาลเพื่อขอยาสักหน่อย ใครจะคิดว่าตัวเองจะตั้งครรภ์เสียได้
หลินซูถือใบผลตรวจเดินออกจากโรงพยาบาล พลางลังเลอยู่ว่าควรบอกถังอี้เฉินดีไหม เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเปิดรูปโปรไฟล์ที่สลักอยู่ในใจ แล้วก็ปิดลง ทำซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น แต่ก็ยังตัดสินใจไม่ได้ สุดท้ายจึงเดินไปนั่งลงข้างกระบะดอกไม้ตรงประตูโรงพยาบาล
เมื่อ 3 ปีก่อน คุณปู่ซึ่งเป็นญาติเพียงคนเดียวที่พึ่งพาอาศัยกันมาตลอดป่วยหนัก เธอพาท่านเข้าเมืองมารักษา แล้วได้พบชายชราคนหนึ่งที่โรงพยาบาล ปรากฏว่าคุณปู่ของเธอกับชายชราคนนั้นเคยเป็นสหายร่วมรบกัน ทั้งคุณปู่ยังเคยช่วยชีวิตอีกฝ่ายไว้ ชายชราคนนั้นก็คือคุณปู่ของถังอี้เฉิน ผู้เฒ่าทั้งสองขาดการติดต่อกันมาหลายปี เมื่อได้พบกันอีกครั้งต่างก็ตื่นเต้นดีใจมาก ตอนนั้นอาการป่วยของคุณปู่หนักหนาสาหัส ท่านเป็นห่วงที่เธอต้องอยู่คนเดียว จึงฝากฝังเธอไว้กับคุณปู่ถัง คุณปู่ถังเห็นหลินซูครั้งแรกก็ถูกใจว่าที่หลานสะใภ้คนนี้ทันที ถึงกับบังคับให้หลานชายอย่างถังอี้เฉินไปจดทะเบียนกับเธอโดยเร็ว หลังจดทะเบียนได้ไม่นาน คุณปู่ของเธอก็จากไป
ตอนนั้นคุณปู่ถังถามเธอว่าเต็มใจแต่งงานกับถังอี้เฉินไหม เธอหน้าแดงแล้วพยักหน้าเบา ๆ ใช่แล้ว เธอชอบถังอี้เฉิน ไม่รู้ว่าเริ่มชอบตั้งแต่เมื่อไร อาจเป็นตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกันในโรงพยาบาล ตอนที่เขาผลักประตูห้องผู้ป่วยเข้ามา แสงแดดสาดลงบนร่างเขาจากริมหน้าต่าง ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลัก ดวงตาลุ่มลึกแฝงความเฉียบคม หล่อเหลาไร้ที่ติ…
ตอนนั้นเธอคิดว่าถังอี้เฉินยอมแต่งงานเพราะเต็มใจ ที่แท้เป็นเพราะถูกคุณปู่ถังบังคับ เขาถึงจำใจต้องยอม
เพราะอย่างนั้น ชีวิตแต่งงานของเธอกับถังอี้เฉินจึงเป็นเพียงการแต่งงานตามข้อตกลง เมื่อ 3 ปีก่อน คืนก่อนจดทะเบียน ถังอี้เฉินก็ยื่นสัญญาฉบับหนึ่งให้เธอเซ็นชื่อ
“คุณปู่เล่นละครร้องไห้โวยวายถึงขั้นขู่ผูกคอตาย ยืนกรานให้ผมแต่งงานกับคุณ ในเมื่อคุณอยากได้ขนาดนั้น ผมยกตำแหน่งคุณนายถังให้ ส่วนอย่างอื่น ขอโทษด้วย ผมให้ไม่ได้ อีก 3 ปีเราหย่ากัน”
ดังนั้นในสัญญาจึงระบุว่าทั้งสองจะหย่ากันหลังผ่านไป 3 ปี ห้ามมีลูก หลังหย่า วิลล่าที่ทั้งคู่อาศัยอยู่ด้วยกันจะเป็นของหลินซู พร้อมกับเงิน “ชดเชยหลังเลิกรา” ก้อนใหญ่
ตอนที่ได้รับสัญญา หลินซูถึงได้รู้ว่าคนที่อยากแต่งงานมีเพียงเธอเท่านั้น ตอนนั้นเธอไม่ได้อ่านเนื้อหาในสัญญา ไม่อยากให้อีกฝ่ายมองความรู้สึกในใจออก และไม่อยากทำให้ตัวเองต้องอับอายไปมากกว่านี้ จึงรีบเซ็นชื่อตัวเองแล้วยื่นให้ถังอี้เฉิน
วันต่อมา ทั้งสองก็จดทะเบียนสมรสกันอย่างราบรื่น ไม่มีงานแต่ง มีเพียงสมุดทะเบียนสีแดงสองเล่มอยู่ในมือ
“เสี่ยวซู ต้องทำให้หนูลำบากใจแล้ว งานแต่งคงต้องเลื่อนไปก่อน” คุณปู่ถังบอกเธอ แม้หลานชายของเขาจะยอมแต่งงาน แต่เรื่องจัดงานแต่งกลับไม่ยอมถอยให้แม้แต่ก้าวเดียว ทำให้เด็กคนนี้ต้องลำบากใจเสียแล้ว
“ไม่เป็นไรค่ะคุณปู่ หนูเข้าใจ” หลินซูตอบคุณปู่ถังด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
หลังแต่งงาน ทั้งคู่ก็ย้ายไปอยู่ที่วิลล่าของถังอี้เฉิน เพราะถังอี้เฉินไม่ชอบให้คนนอกมารบกวน พวกเขาจึงไม่ได้จ้างคนรับใช้ หลินซูไม่ได้ออกไปทำงาน แต่ละวันอยู่บ้านทำอาหารรอถังอี้เฉินกลับมา ทว่าส่วนใหญ่เขาไม่กลับมาเลย หลินซูจึงกินข้าวคนเดียวทุกวัน
ปีแรกทั้งสองอยู่ร่วมกันอย่างสงบ ต่างคนต่างนอนแยกห้อง วันหยุดสุดสัปดาห์จะไปกินข้าวที่บ้านเก่าด้วยกัน พ่อแม่ของถังอี้เฉินเสียชีวิตจากอุบัติเหตุเครื่องบินตอนเขายังเด็ก คุณปู่ถังต้องเสียลูกทั้งสองไปก่อนวัยอันควร จนแทบประคองตัวไม่ไหว ตอนนั้นถังอี้เฉินเพิ่งเข้าเรียนมัธยมต้นและรู้ความแล้ว นับแต่นั้นนิสัยร่าเริงแต่เดิมก็เปลี่ยนไป เขาไม่ชอบพูดจาและเงียบขรึม โชคดีที่ยังมีถังอี้เฉินอยู่ คุณปู่ถังจึงกัดฟันประคองตัว เลี้ยงดูเขาจนเติบใหญ่ ส่วนถังอี้เฉินก็ไม่ทำให้ผิดหวัง หลังเรียนจบก็เปิดบริษัทของตัวเองและประสบความสำเร็จ เป็นความภาคภูมิใจของคุณปู่
ในฐานะประธานบริษัท ถังอี้เฉินยุ่งมาก หลินซูไปอยู่เป็นเพื่อนคุณปู่ตามลำพังอยู่บ่อย ๆ เธอรู้สึกเสมอว่าเมื่อได้พบคุณปู่ถัง ก็เหมือนได้พบคุณปู่แท้ ๆ ของตัวเอง เป็นความรู้สึกใกล้ชิดและอบอุ่น
บางทีความเปลี่ยนแปลงอาจเริ่มขึ้นหลังจากแต่งงานได้ 1 ปี คืนหนึ่งถังอี้เฉินกลับมาดึกมากและดื่มไปเยอะ คนขับรถพาเขากลับมา หลินซูรีบเข้าไปประคอง แล้วช่วยคนขับพาเขาไปยังห้องนอนใหญ่ ห้องนั้นเป็นห้องที่เธอใช้พักอยู่ตลอด เมื่อมีคนขับรถอยู่ด้วย เธอก็ไม่สะดวกบอกให้เขารู้ความจริง หลังวางถังอี้เฉินลงบนเตียง คนขับรถก็กลับไป หลินซูมองเขาแล้วช่วยปลดเสื้อผ้าให้ เพราะการกระทำนั้นทำให้เห็นแผงอกค่อย ๆ เผยออกมา ใบหน้าของเธอจึงร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอกำลังจะลุกหนี จู่ ๆ มือก็ถูกคว้าไว้ เธอยืนไม่มั่นคงจึงล้มลงไปทับร่างเขา ถังอี้เฉินกอดเธอแน่น พลางพูดว่า “อย่าทิ้งผมไป” ร่างของหลินซูเกร็งแข็ง ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร จู่ ๆ ถังอี้เฉินก็พลิกตัว ทั้งสองจึงสลับตำแหน่งกัน เขาจ้องมองหลินซูด้วยแววตาพร่ามัวอยู่หลายวินาที ใบหน้าหล่อเหลามีความไร้เดียงสาอยู่บ้างเพราะฤทธิ์สุรา แล้วเขาก็ก้มลงจูบเธอทันที สมองของหลินซูขาวโพลน ปล่อยให้ชายหนุ่มที่อยู่เหนือร่างรุกไล่จนเธอตั้งรับไม่ทัน
เช้าวันต่อมา หลินซูกลัวว่าจะต้องเผชิญหน้ากันอย่างกระอักกระอ่วน จึงตื่นแต่เช้า แม้จะฝืนทนความเจ็บระหว่างขา อาบน้ำเสร็จก็ทำอาหารเช้าเรียบร้อย ถังอี้เฉินถึงค่อยเดินออกมาจากห้อง
“เมื่อคืน…”
“รีบกินข้าวเช้าเถอะค่ะ” เธอรู้ว่าเมื่อคืนเป็นอุบัติเหตุ ไม่อยากฟังคำพูดอื่นที่ทำให้เสียใจ หลินซูจึงรีบพูดขัดเขาก่อนจะได้พูดต่อ
ทั้งคู่นั่งลงกินอาหารเช้าอย่างเงียบ ๆ
“เดี๋ยวไปซื้อยามากินนะ” ถังอี้เฉินยังคงเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน
หลินซูเงยหน้ามองเขา
“เรามีลูกไม่ได้” เขาอธิบายขึ้นมาอย่างหาได้ยาก
“ฉันรู้ค่ะ เดี๋ยวฉันไปซื้อเอง” หลินซูรู้สึกเจ็บแปลบในใจ แต่ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มจาง ๆ ไว้
นับจากนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไป จากคนแปลกหน้าที่อยู่ใต้ชายคาเดียวกันหลังแต่งงาน กลายเป็นสามีภรรยาที่ไม่เคยพูดคำว่ารัก
ทั้งคู่อยู่ห้องเดียวกัน นอนเตียงเดียวกัน ใช้ชีวิตฉันสามีภรรยาตามปกติ แม้ทุกครั้งจะเป็นตอนที่เขากลับมาดึกมากแล้ว ถึงค่อยสวมกอดเธอจากด้านหลัง เขาจะส่งข้อความวีแชตมาบอกว่าเย็นนี้จะกลับมากินข้าวไหม ทั้งคู่ไปกินข้าวที่บ้านเก่าด้วยกันบ่อยขึ้น คุณปู่อายุมากแล้ว ย่อมอยากอุ้มเหลน จึงถามอยู่บ่อย ๆ ว่าเมื่อไรจะมีลูก และคอยเร่งให้มีสักที อย่างไรเสียก็แต่งงานกันมาเกือบ 3 ปีแล้ว
ติ๊ง~เสียงแจ้งเตือนวีแชตขัดจังหวะความคิดของหลินซู
【คืนนี้ไม่กลับไปกินข้าวนะ】เป็นข้อความจากถังอี้เฉิน
【ได้ค่ะ】เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขากระเพาะไม่ค่อยดี หลินซูจึงส่งข้อความตามไปอีกว่า 【อย่าดื่มเยอะเกินไปนะคะ】
หลินซูไม่ได้รับคำตอบ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่บอกถังอี้เฉินเรื่องที่ตั้งครรภ์ แม้ช่วง 2 ปีมานี้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะดูใกล้ชิดกันมาก แต่เธอรู้ดีว่าเขาไม่เคยพูดว่ารัก เขาไม่ได้รักเธอ เธอจึงมีเรื่องให้ไม่แน่ใจมากมาย แต่ตัวเธอเองมั่นใจอย่างยิ่งว่าจะเก็บเด็กคนนี้ไว้
คืนนี้ถังอี้เฉินไม่กลับมา หลินซูจึงตั้งใจไปเยี่ยมคุณปู่ที่บ้านเก่า ก่อนหน้านี้ร่างกายเธอไม่ค่อยสบาย เลยไม่ได้ไปหาอยู่พักหนึ่ง