หลินซูค่อย ๆ ทายาให้ถังอี้เฉินจนเรียบร้อย โดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
“เรียบร้อยแล้ว เราลงไปกินข้าวกันเถอะ อย่าปล่อยให้คุณปู่รอนานเลย”
“อืม”
ทั้งสองเดินออกจากห้องหนังสือพร้อมกัน ลงไปยังห้องอาหาร คุณปู่นั่งรออยู่ที่โต๊ะแล้ว พอเห็นทั้งคู่ลงมาด้วยกันก็รีบยิ้มแย้มทักหลินซูให้มากินข้าว ท่าทางต่างจากตอนก่อนหน้านี้ที่ด่าถังอี้เฉินเสียจนแทบไม่เหลือชิ้นดีราวกับเป็นคนละคน
“เสี่ยวซู รีบมากินข้าวเร็ว ให้ป้าหวังตักน้ำแกงมาให้ก่อน จะได้บำรุงร่างกายดี ๆ”
“ค่ะคุณปู่” หลินซูตอบอย่างว่าง่าย ก่อนจะนั่งลงข้างคุณปู่พร้อมกับถังอี้เฉิน
คุณปู่ถังชอบหลินซูจริง ๆ ไม่ใช่เพียงเพราะรับปากสหายเก่าไว้เท่านั้น เขารู้จักหลานชายของตัวเองดีว่าเป็นคนให้ความสำคัญกับความรู้สึก ทั้งยังถูกคนหลอกและทำร้ายได้ง่าย เสี่ยวซูไม่เพียงนิสัยเรียบง่ายและจิตใจดีเท่านั้น แม้ภายนอกจะดูอ่อนแอ แต่ในตัวกลับมีความดื้อรั้นเข้มแข็งไม่ยอมแพ้ เป็นคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันได้ เขาหวังว่าเจ้าหลานชายตัวแสบอย่างอี้เฉินจะมองเห็นข้อดีของเสี่ยวซูให้เร็ว ๆ ทั้งคู่จะได้ใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุข มีเหลนให้เขาอุ้มเร็ว ๆ ชีวิตนี้ของเขาจะได้ไม่เหลือสิ่งใดให้เสียดาย
“ไม่อย่างนั้นพวกเธอย้ายกลับมาอยู่ที่นี่กันดีไหม เสี่ยวซูอยู่บ้านคนเดียวทุกวันพอดี จะได้มาอยู่เป็นเพื่อนคนแก่อย่างฉัน”
“ผมไม่มีความเห็นต่างครับ” ถังอี้เฉินเอ่ยขึ้น คำพูดของคุณปู่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล หากย้ายกลับมาอยู่บ้านเก่าด้วยกัน หลินซูอาจจะไม่เบื่อเท่านี้ ถังอี้เฉินเองก็ไม่รู้ตัวเลยว่า เขาเริ่มคิดเผื่อหลินซูโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว
ได้ยินคุณปู่ชวน จริง ๆ แล้วหลินซูก็ไม่อยากอยู่บ้านคนเดียวเหมือนกัน แต่เธอกำลังตั้งครรภ์ หากย้ายมาอยู่บ้านเก่า คุณปู่ก็จะต้องรู้เรื่องนี้ เพราะอย่างนั้นเธอจึงย้ายมาไม่ได้
“คุณปู่ ไม่เป็นไรค่ะ ฉันชินแล้ว บางครั้งอี้เฉินกลับดึก อาจรบกวนเวลาพักผ่อนของคุณปู่ อยู่กันเองสองคนก็สะดวกที่จะดูแลเขาค่ะ” ถังอี้เฉินไม่คิดว่าหลินซูจะปฏิเสธ เพราะถ้าอยู่บ้านเก่า ต่อไปคุณปู่ก็ต้องเข้าข้างเธอแน่ ๆ การมีคนคอยหนุนหลังดี ๆ แบบนี้ไม่ดีกว่าหรือ? ไม่รู้ทำไมเธอถึงปฏิเสธ แต่ในเมื่อเธอไม่อยากมา เขาก็ไม่ว่าอะไร
คุณปู่ถังเป็นห่วงความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ หากผู้หญิงที่ชื่อเวินฉิงคนนั้นคิดก่อเรื่องอะไรขึ้นมา การย้ายมาอยู่ที่นี่เขาก็จะได้คอยจับตาดู นิสัยของเสี่ยวซูแบบนี้ต้องเสียเปรียบแน่ แต่ในเมื่อเสี่ยวซูปฏิเสธ เขาก็ไม่ควรพูดอะไรมาก
“อย่างนั้นก็ได้ คุณปู่เคารพความเห็นของพวกเธอ แต่ถ้าอี้เฉินทำอะไรไม่ดีจนทำให้หนูโกรธ ก็บอกคุณปู่ได้เลย คุณปู่จะช่วยระบายแค้นให้” พูดจบก็ยังถลึงตาใส่หลานชายตัวเองอีกด้วย
ถังอี้เฉินกินข้าวอย่างไม่สะทกสะท้าน ราวกับไม่ได้ยินคำพูดของคุณปู่
“ไม่มีหรอกค่ะคุณปู่ อี้เฉินดีกับฉันมาก”
ถังอี้เฉินเลิกคิ้วเงยหน้าขึ้น จริง ๆ แล้วเขาไม่เข้าใจภรรยาสาวที่แต่งงานกับเขามาเกือบสามปีคนนี้เลย เธอไม่จำเป็นต้องพูดแทนเขาต่อหน้าคุณปู่ด้วยซ้ำ จะฟ้องคุณปู่ก็ยังได้ เพราะคุณปู่ต้องเข้าข้างเธอและช่วยปกป้องเธอแน่นอน
หลินซูเห็นถังอี้เฉินเลิกคิ้ว ก็รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี รีบก้มหน้ากินข้าว
“ในเมื่อไม่คิดจะย้ายมาอยู่ วันนี้ก็ดึกแล้ว พักที่นี่เถอะ พรุ่งนี้ค่อยกลับ” คุณปู่เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
เมื่อเห็นถังอี้เฉินไม่คัดค้าน หลินซูก็ตอบตกลง
“ได้ค่ะคุณปู่”
หลังอาหารเย็น ถังอี้เฉินซึ่งหาได้ยากที่จะว่างเว้นจากงานก็นั่งดูโทรทัศน์ในห้องนั่งเล่นกับหลินซูและคุณปู่ด้วยกัน คุณปู่ถังอายุมากแล้ว ดูได้ไม่นานก็ให้พ่อบ้านพาไปพักผ่อน เหลือเพียงถังอี้เฉินกับหลินซู หลินซูคิดว่าพอคุณปู่ไปแล้ว เขาก็คงไม่จำเป็นต้องแสร้งทำเป็นนั่งเป็นเพื่อนเธออีก
“คุณไปทำงานเถอะ ฉันจะดูต่ออีกสักพัก เดี๋ยวกลับห้องเอง”
“วันนี้ผมไม่ยุ่ง”
หลินซูคิดว่าเขาคงหาโอกาสพักผ่อนได้ยาก จึงอยากผ่อนคลายสักหน่อย เพราะที่จริงเขาเอาแต่เล่นโทรศัพท์ ไม่ได้ตั้งใจดูโทรทัศน์เลย หลินซูจึงปล่อยเขาไป เมื่อคุณปู่ไปพักแล้ว เธอก็กอดหมอนข้างนั่งขัดสมาธิบนโซฟา ตั้งใจดูละครเรื่องที่กำลังติดตามอยู่ ช่วงนี้ตอนจบเพิ่งอัปเดตวันนี้ เธอตั้งใจจะดูให้จบแล้วค่อยไปพัก
เป็นละครย้อนยุคแนวโศกนาฏกรรม ตอนจบไม่ได้ลงเอยอย่างสมบูรณ์แบบ พระเอกกับนางเอกต้องพรากจากกันชั่วนิรันดร์ หลินซูจมดิ่งไปกับเรื่องราวในละคร น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
ถังอี้เฉินเอนกายอยู่บนโซฟา พลางเลื่อนดูข่าวในโทรศัพท์ เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงยังนั่งอยู่ตรงนี้อย่างเบื่อ ๆ เอาแต่เลื่อนโทรศัพท์ ทั้งที่มีงานอีกมากมายรอให้จัดการ เมื่อก่อนเขาไม่เคยเสียเวลาดูละครน่าเบื่อแบบนี้ แต่พอมองหลินซูนั่งเรียบร้อยอยู่บนโซฟา จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าการดูละครด้วยกันมีบรรยากาศอบอุ่นของชีวิตประจำวัน ให้ความรู้สึกเหมือนบ้าน
ถังอี้เฉินก้มหน้าดูโทรศัพท์ ไม่นานก็ได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วเบาขาด ๆ หาย ๆ เขาเงยหน้าขึ้น เห็นหลินซูร้องไห้อย่างหนัก น้ำตาไหลพรั่งพรูราวกับไข่มุกที่ขาดจากสาย ดวงตาแดงก่ำ ถังอี้เฉินไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงรีบลุกขึ้นนั่ง ยื่นกระดาษทิชชูให้หลินซูแล้วถามว่า
“เป็นอะไรไป?”
“ฉัน...ฉันไม่เป็นไร ละคร...เศร้าเกินไป นางเอกตายแล้ว” หลินซูพยายามกลั้นเสียงสะอื้น แต่หายใจหอบจนพูดติด ๆ ขัด ๆ จริง ๆ แล้วพอเห็นถังอี้เฉินเดินเข้ามา เธอก็รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่เหมือนกัน ร้องไห้เพราะดูละครจนเป็นแบบนี้ออกจะน่าอาย แต่เรื่องมันเศร้าเกินไปจริง ๆ เธอเองก็ห้ามไม่อยู่ ตั้งแต่ตั้งครรภ์ อารมณ์ของเธอก็ขึ้น ๆ ลง ๆ ง่าย ทั้งยังรู้สึกเศร้าขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล หรือเสียใจอย่างหนักเพียงเพราะเรื่องเล็กน้อย
ถังอี้เฉินลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ที่แท้ก็แค่ร้องไห้เพราะละครนี่เอง
“พอแล้ว ๆ อย่าร้องเลย เดี๋ยวคุณปู่ได้ยินเข้า จะคิดว่าผมรังแกคุณอีก” ถังอี้เฉินปลอบหลินซูเสียงเบา น้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็แทบไม่ทันสังเกต
หลินซูยังห้ามตัวเองไม่ได้ สะอื้นไม่หยุด
ถังอี้เฉินตบหลังเธอเบา ๆ พลางปลอบด้วยเสียงแผ่ว หลินซูค่อย ๆ สงบลง พอเห็นทั้งสองแนบชิดกันอยู่แบบนี้ เธอก็รู้สึกเขินอายขึ้นมาเล็กน้อย
“พอแล้ว ไม่ร้องแล้วนะ ละครก็จบแล้ว กลับห้องไปพักเถอะ อย่าดูต่อเลย”
“อืม”
หลินซูรู้สึกว่าความอ่อนโยนที่ถังอี้เฉินมอบให้ในตอนนี้จะผลักเธอลงสู่ห้วงลึกอีกครั้ง เขาปลอบเธอราวกับเธอเป็นคนสำคัญที่สุด แต่ในใจเธอรู้ดีว่าเวินฉิงต่างหากคือแสงจันทร์ขาวในใจเขา ที่เขาปลอบเธอคงเป็นเพราะกลัวคุณปู่จะตำหนิ
หลินซูปล่อยให้ถังอี้เฉินจูงขึ้นไปชั้นบนอย่างเหม่อลอย เมื่อเข้าห้องแล้ว โทรศัพท์ของถังอี้เฉินก็ดังขึ้น ตอนเขาหยิบโทรศัพท์ออกมา หลินซูเห็นว่ามีเพียงชุดตัวเลข เป็นเบอร์ที่ไม่เคยบันทึกไว้
“คุณไปอาบน้ำก่อนนะ ผมรับโทรศัพท์แป๊บหนึ่ง”
“ได้ค่ะ”
หลินซูหันไปหยิบชุดนอนจากตู้เสื้อผ้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำ พอปิดประตู เธอก็พิงประตูเหม่อลอย ความอ่อนโยนเพียงน้อยนิดเมื่อครู่ที่ชั้นล่างทำให้เธอเข้าใจผิดไปชั่วขณะ ทั้งยังเกิดความหวังที่ไม่ควรมีขึ้นมา หากบอกถังอี้เฉินว่าเธอมีลูกแล้ว เขาจะไม่ยอมให้เธอไปหรือเปล่า? เพราะเขาต้องเป็นพ่อที่ดีแน่ คุณปู่เคยบอกเธอว่า “เสี่ยวซู หลังจากพ่อแม่ของอี้เฉินเสียไป เด็กคนนี้ก็ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก เขาฝืนเข้มแข็งโดยไม่หลั่งน้ำตาแม้แต่หยดเดียว ปู่รู้ว่าเขาเป็นคนให้ความสำคัญกับความรู้สึก นี่ก็เป็นเหตุผลที่เวินฉิงจากไปแล้วเขายังเฝ้ารอเงียบ ๆ มาตลอด เวินฉิงไม่เหมาะกับเขา หลายปีมานี้อี้เฉินโหยหาความอบอุ่นจากครอบครัวมาโดยตลอด พวกเธอแต่งงานสร้างครอบครัวของตัวเอง มีลูกด้วยกัน อี้เฉินเป็นคนมีความรับผิดชอบ พวกเธอก็จะไม่แยกจากกัน” นี่เป็นวิธีที่คุณปู่แนะนำให้เธอรีบตั้งครรภ์เพื่อผูกมัดอี้เฉินไว้ แต่ถึงจะผูกมัดตัวเขาไว้ได้ ก็รั้งหัวใจของเขาไว้ไม่ได้ เธออยากให้อี้เฉินมีความสุข และยินดีจะทำให้ความสุขนั้นเป็นจริง
สัญชาตญาณของผู้หญิงบอกเธอว่า โทรศัพท์เมื่อครู่นี้ต้องเป็นเวินฉิงโทรมา เธอไม่รู้ว่าเวินฉิงพูดอะไรกับเขาทางโทรศัพท์ และถังอี้เฉินจะออกไปหาเธอคืนนี้แล้วไม่กลับมาอีกหรือเปล่า ต่อให้เขาออกไปหาเธอ เธอก็ไม่มีสิทธิ์พูดอะไรอยู่ดี เพราะนี่เป็นเพียงการแต่งงานตามสัญญา อีกทั้งระยะเวลาสามปีก็ใกล้จะครบแล้ว หากไม่มีเธอเข้ามา คุณปู่บังคับให้พวกเขาจดทะเบียนแต่งงาน ตอนนี้อี้เฉินก็คงได้รอเวินฉิงกลับมาแล้วใช่ไหม