แค่สองคำว่า “เจียงหลิน” ดังขึ้น ความเป็นไปได้ของตัวตนอีกฝ่ายก็แคบลงอีกวง หนึ่ง เจียงหลินจ้องเบอร์นั้นนานหลายตา สุดท้ายก็ยังกดโทรวิดีโอคอลไปที่หัวแมว
หัวแมวรับสายไว้เร็วมาก ตอนนั้นกำลังย่องถือสมุดโน้ตอยู่ในโรงเรือนปลูกผัก หน้าเคร่งเครียดจดรายการสิ่งที่ต้องเพิ่ม “...หัวหน้า มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่า”
“ซ่งอวิ๋นฉีช่วงนี้ติดต่อหาเธอไหม” เจียงหลินเปลี่ยนท่านอนให้สบายขึ้น กระป๋องในมือไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่ว่างเปล่าแล้ว “บอกตำแหน่งของเขามาให้ฉันหนึ่งที่”
“คุณซ่องเหรอ” หัวแมวหยุดปากกา ส่งสมุดให้คนข้าง ๆ แล้วลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก “ไม่ได้หาผมเลย...เป็นอะไรมาหรือคะ สองคนไม่ได้คุยกันเหรอ ไม่ใช่หัวหน้า คราวก่อนเธอไม่ได้คืนดีกับเขาแล้วเหรอ ทำงานแบบนี้ได้ไง”
เจียงหลิน “...”
เจียงหลินทำเสียงตีเนียด “ใครเป็นหัวหน้ากันแน่ เธอหรือฉัน ยังมาถามต่อว่าฉันอีกเหรอ”
“เธอเป็นหัวหน้าจริง แต่ถ้าเธอทำอะไรผิด ผมเสนอความคิดเห็นได้นี่ ไม่ใช่หรือไง” หัวแมวไม่กลัวเธอเลยแม้แต่นิดเดียว หันไปเปิดสมุดรายชื่อผู้ติดต่อ “ไม่งั้นผมถามในกลุ่มดูไหม เผื่อมีงานใหญ่ ๆ ช่วงนี้...”
เจียงหลินคิดชั่วครู่ “แบบนี้คงหาไม่เจอหรอก เธอลองหาดูว่ามีใครเป็นผู้บัญชาการระดับ SSS ที่มีพลังจิตบ้าง”
“อะไรนะ” หัวแมวตกใจ มองซ้ายมองขวายืนยันว่ารอบตัวไม่มีใครก่อนจะเอ่ย “คุณซ่องเป็นผู้บัญชาการระดับ SSS เหรอ โอ๊ย เรื่องใหญ่โตขนาดนี้ฉันเพิ่งมารู้วันนี้เอง...”
“...ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมเธอถึงเพิ่งรู้วันนี้” เจียงหลินติดขัด มุมปากกระตุก “เธอไม่เคยสังเกตเลยเหรอว่ารอบข้างเขาล้วนเป็นหน่วยเดี่ยวระดับ SSS”