จากสถานีขนส่งถึงกองบัญชาการหลีหมิง ใช้เวลาเดินทางเรื่อยเปื่อยถึง 6 ชั่วโมง
“ติ๊ด บัตรนักเรียน ยินดีต้อนรับกลับสู่หลีหมิง ร้อยตรีเจียง”
ได้ยินคำเรียกที่เริ่มจะแปลกหู เจียงหลินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงคว้าสายสะพายกระเป๋าขึ้นบ่าแล้วก้าวเข้าสู่กองบัญชาการหลีหมิง ระหว่างทางเจอเพื่อนร่วมงานในชุดรบหลีหมิง ทั้งสองฝ่ายพยักหน้าให้กันเป็นการทักทาย แล้วแยกย้ายกันเดินสวนผ่านไปอย่างรีบร้อน
โรงพยาบาลกองทัพหลีหมิงอยู่ทางใต้ เจียงหลินเดินไปที่แผนกข้อมูลอย่างคุ้นเคยเพื่อค้นหาข้อมูลการเข้ารักษาของเจียงอิง แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายได้จัดการเอกสารออกจากโรงพยาบาลไปแล้วเมื่อ 2 วันก่อน
หล่อนจ้องมองตัวอักษรบนหน้าจออย่างเลื่อนลอย ถึงกับไม่รู้ว่าขั้นต่อไปควรทำอะไร
“เจียงหลิน? ทำไมมาอยู่ที่นี่?”
ได้ยินมีคนเรียกชื่อตัวเอง เจียงหลินหันไปมอง และสบตากับเกาเสี่ยวพอดี อีกฝ่ายสวมชุดคนไข้ลายทางสีดำทอง แขนรัดเฝือกรัดยึด ขาหล่อปูนใส้ แค่เห็นก็รู้ว่าบาดเจ็บไม่เบา
“ฉันมาหาเจียงอิง ช่วงก่อนเขาถูกย้ายมารักษาที่นี่” เจียงหลินกวาดสายตามองเกาเสี่ยวตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ชั่วขณะนั้นไม่รู้จะเริ่มถามห่วงใยจากตรงไหน จึงได้แต่เปิดปากอย่างจืดชืด “…เกิดอะไรขึ้น?”