ระหว่างทางไปกาแล็กซี G28 ฉู่หลานกำลังครุ่นคิดถึงความหมายของคำพูดที่ตี้อู่เหิงชางทิ้งไว้ว่า “ไม่ใช่หลีหมิง ไม่มีหลีหมิง”
เธอเลือกที่นั่งริมหน้าต่าง แค่เอียงหัวก็มองเห็นสายธารดาวระยิบระยับเบื้องนอกผ่านช่องหน้าต่าง
“ถ้ายังขยับตัวอีกก็ออกไปนอกรถเลย” วิกตอเรียที่นั่งข้าง ๆ เริ่มรำคาญเสียงรบกวน เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วดันแว่นไร้ขอบของตัวเอง “เธอไม่มีงานต้องทำ แต่ฉันมี”
“เชอะ พูดเหมือนว่าฉันชอบออกปฏิบัติภารกิจนอกสำนักงานกับเธอซะเหลือเกิน” ฉู่หลานหัวเราะเยาะ แล้วเอามือข้างเดียววางทับแท็บเล็ตของวิกตอเรีย จ้องตาอีกฝ่ายผ่านเลนส์บาง ๆ “วิกตอเรีย เธอบอกฉันหน่อยสิ เจียงหลินเรียกเราสองคนมาทำอะไรกันแน่”
“จะให้ทำอะไรก็ไม่เป็นไร” วิกตอเรียประนมนิ้วคีบแขนเสื้อของฉู่หลาน หยิบมืออีกฝ่ายออกแล้วโบกทิ้งไป “ไม่อยากทำก็ปฏิเสธไป ไหนจำได้ไหมว่าเธอไม่เคยแคร์ตำแหน่งในสังกัดของตี้อู่อยู่แล้วนี่”
ฉู่หลานหรี่ตามองวิกตอเรียอยู่ครู่หนึ่ง “แล้วเธอล่ะ เธอไม่มีสังกัดด้วยซ้ำ แต่มายุ่งเรื่องชาวบ้านแบบนี้ ยังไงกัน หรือว่ามีหางเสี้ยวอยู่ในมือตี้อู่เหิงชาง”
ในฐานะองค์ปัจจุบันแห่งจักรวรรดิอาร์โนลด์ วิกตอเรียมีอิสระภาพมากกว่าเธอนัก ด้วยพลังอย่างที่ตี้อู่เหิงชางมีในตอนนี้ การจะบัญชาให้วิกตอเรียยอมทำงานให้อย่างเต็มใจไม่ใช่เรื่องง่าย ฉู่หลานคิดไปคิดมาก็สรุปได้ว่าอีกฝ่ายต้องถูกตี้อู่เหิงชางจับได้ในกิ๊กแน่นอน
อะไรจะไปมากมายถึงกับเพราะเสน่ห์เฉพาะตัวของตี้อู่เหิงชางเลยหรือ