พูดจบประโยคนั้น เจียงหลินก็ตัดวิดีโอคอลทิ้งอย่างไม่ไยดี
เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังมาจากหน้าประตู
“เจียงหลิน เจียงหลินอยู่ไหม?”
“ไม่อยู่” เจียงหลินเรอออกมาหนึ่งครั้ง ลูบท้องตัวเองที่เริ่มป่องเล็กน้อยเพราะแทะข้าวโพดไปห้าซี่ กำลังครุ่นคิดว่าเดี๋ยวจะออกไปหลอกของกินอะไรดี “ประตูไม่ได้ล็อก”
เถาหรันในชุดรบปรากฏตัวที่ประตู มือซ้ายหิ้วถุงขนมใบใหญ่ มือขวาถือถุงกันความร้อน เดินเข้ามาในห้องเหมือนหมูป่าเข้าหมู่บ้าน ลากเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้มานั่งอย่างแม่นยำ แล้วเริ่มแกะถุงกันความร้อนหยิบซาลาเปาที่ห่อมายื่นเข้าหน้าเจียงหลิน
……มันคือซาลาเปาไส้หมูของโรงอาหารสอง คนละสองลูกเท่านั้น
“กินเลยเจ้ เรารวบรวมกันซื้อมาให้” เถาหรันแอบซ่อนเป็นพิเศษ แกะห่อซาลาเปาเสร็จก็ยัดเข้าปากเจียงหลินทันที “เร็ว เร็ว อย่าให้ใครเห็นเด็ดขาด ไม่งั้นมันจะมาแย่งเจ้”
เจียงหลินที่เพิ่งกินข้าวโพดไปห้าซี่แล้วมาโดนซาลาเปาเข้าปะทะหน้าเข้าให้ มีเวลาแค่อ้าปาก เธอพยายามดิ้นแต่แผลก็เจ็บ ทำได้แต่โดนซาลาเปาฟาดซ้ำ ๆ จนต้องน้ำตาคลอกินไปหกลูก
โควตาทั้งหมดมาจากจางจื้อหลิ่น เถาหรัน และตัวเธอเอง
โดนซาลาเปาหกลูกตบจนอิ่มแน่น เจียงหลินนอนแผ่บนเตียงคนไข้เริ่มง่วงหลังมื้ออาหาร ฟังเสียงเถาหรันพูดจุกจิกจนเกือบหลับ กระทั่งอีกฝ่ายเผยความตั้งใจแท้จริงออกมา