เกมออฟโธรนส์: แต่ฉันเป็นไวเวิร์นแห่งอาร์กงั้นหรือ?

ตอนที่ 2 เกมบัลลังก์: แต่ผมเป็นไวเวิร์นอาร์กนะ?

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลังจากไม่รู้ว่าชนไปกี่ครั้ง ในที่สุดก็มีแสงเส้นเล็ก ๆ ลอดผ่านรอยร้าวเข้ามา แสงนั้นเล็กเรียวราวกับเข็ม แต่กลับแทงทะลุความมืดมิดข้นคลั่กภายในเปลือกไข่

พอเห็นว่าได้ผล ร็อกก็เริ่มกระแทกแรงขึ้น ร่างของเขาขดงออยู่ในพื้นที่แคบภายในเปลือกไข่ การกระแทกแต่ละครั้งเต็มไปด้วยความเร่งร้อนที่แทบจะเป็นสัญชาตญาณ

รอยร้าวบนเปลือกไข่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ และขยายกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับรอยแยกที่แผ่ขยายไปตามท้องแม่น้ำแห้งผาก ในที่สุด—

“ฮ่า~”

เสียงหอบยาวเหยียดดังปะปนไปกับเสียงคลื่นทะเล

ลูกมังกรตัวหนึ่งโผล่ออกมาจากเปลือกไข่ แต่นั่นยังไม่หมด ต่อมาก็คือหัวทั้งหัว ตามด้วยปีกคู่หนึ่ง ลำตัว ขาหลังสองข้าง และท้ายที่สุดก็สะบัดหางออกมา

ร่างมังกรเปียกชุ่มแผ่หราอยู่บนโขดหิน สายลมทะเลพัดผ่าน พาคราบเหนียวของน้ำคร่ำที่ติดค้างอยู่ออกไป ร็อกหมอบอยู่ตรงนั้น หน้าอกกระเพื่อมอย่างหนัก แขนขาอ่อนแรงจนแทบไม่ใช่ของตัวเอง

ในที่สุดสติของร็อกก็กลับมาแจ่มชัดอย่างแท้จริง เขาลองควบคุมปีกที่ยังไม่ค่อยคุ้นชินโดยไม่รู้ตัว ปีกข้างขวายื่นไปถูปีกข้างซ้าย ราวกับกำลังแกะอะไรบางอย่าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นในที่สุด นี่มันขั้นตอนเริ่มต้นตามมาตรฐานของเกมอาร์กชัด ๆ

แต่ตอนนี้ร็อกกลับมึนงงอยู่บ้าง เขามองไปรอบตัว เห็นทะเลกว้างสุดลูกหูลูกตา ผิวน้ำสีเทาอมฟ้ากับท้องฟ้าต่ำ ๆ แทบจะกลืนเป็นผืนเดียวกัน จากนั้นก็มองเกาะเล็ก ๆ ที่เห็นได้ทั้งเกาะในพริบตา มีแต่โขดหินโล่ง ๆ กับหญ้าแห้งเหลืองประปราย ไม่แม้แต่จะมีต้นไม้ดี ๆ สักต้น

ตอนนี้ในหัวของร็อกมีความคิดเดียว

“ฉันเป็นใคร? อยู่ที่ไหน? กำลังทำอะไรอยู่? แล้วมือฉันล่ะ?”

เขาก้มมองขาหน้าของตัวเอง ไม่สิ ปีกต่างหาก ข้อกระดูกเห็นเด่นชัด ปกคลุมด้วยเกล็ดสีซีด เยื่อปีกบางแต่เหนียวทนทาน

เขาลองขยับดู ปลายปีกสั่นไหวเหมือนพัดที่เพิ่งหัดโบกได้ แต่ไม่นานภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ก็ย้อนกลับมาในหัว

คีย์บอร์ด หน้าจอ ไวเวิร์นชั้นยอด และแสงจ้าที่แสบตานั่น กระทั่งตอนนี้ร็อกถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเขาข้ามโลกมาแล้ว

ในฐานะคนที่เปิดฉากชีวิตด้วยการสังเวยพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก แม้แต่ชื่อก็เป็นป้า ๆ ในโบสถ์ประจำหมู่บ้านช่วยกันตั้งให้ดูอินเตอร์ ก่อนข้ามโลกก็ยังไม่มีบ้าน ไม่มีรถ ไม่มีแฟน และไม่มีลูก เป็นผู้ไร้เทียมทานอย่างแท้จริง

ร็อกยอมรับเรื่องที่ตัวเองข้ามโลกมาได้อย่างสบาย ๆ ถึงกับเอียงหัวโตเกินเหตุเล็กน้อย ราวกับกำลังพยักหน้าให้ตัวเอง

แต่ตอนนี้มีอีกปัญหาหนึ่งอยู่ตรงหน้า นั่นก็คือของโกงประจำตัวของเขาคืออะไร เพราะถ้าข้ามโลกมาแล้วไม่มีของโกง ก็เหมือนเข้าห้องน้ำแล้วไม่พกกระดาษชำระนั่นแหละ

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ร็อกก็ลองตะโกนเรียกดู

“ระบบอยู่ไหม?”

แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับทำให้ร็อกชะงักไปพักหนึ่ง เพราะมันไม่ใช่ภาษาอะไรเลย เป็นแค่เสียงคำรามสั้น ๆ

ตอนนั้นเองร็อกถึงรู้ว่าความสามารถด้านภาษาของเขาคงถูกปิดไปแล้ว เขาอ้าปากลองอีกครั้ง แต่ก็ยังมีเพียงเสียงคำรามต่ำ ๆ ที่ดังมาจากลำคอ

แต่พอนึกได้ว่าตอนนี้ตัวเองมีปีกใหญ่สองข้าง แถมเห็นชัด ๆ ว่าไม่ใช่มนุษย์ เขาก็เลือกที่จะยอมรับมัน

ในจังหวะที่ร็อกยอมรับเรื่องนั้น หน้าต่างระบบที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็นก็เด้งขึ้นมาตรงหน้า

เลเวล: 190

ชื่อ: ร็อก

เพศ: ผู้

พลังชีวิต: 3237/3237

ความอึด: 630/630

ออกซิเจน: 900/900

อาหาร: 16200/16200

น้ำหนักบรรทุก: 0/584

ความเสียหายระยะประชิด: 135%

ความเร็วเคลื่อนที่: 100%

คุณสมบัติ: [พ่นไฟ เลเวล 1][บิน เลเวล 2](ยังใช้งานไม่ได้ในขณะนี้)

[พ่นไฟ เลเวล 1]: เปลวไฟร้อนจัดที่พ่นออกจากปากสามารถเผาป่าให้วอดวายได้

[บิน เลเวล 2]: ความสามารถในการบินตามปกติของไวเวิร์น (เพิ่งเกิด จึงยังบินไม่ได้ชั่วคราว)

โลก: 【อาร์ก-เกาะโดดเดี่ยว】【เพลงน้ำแข็งและไฟ】(โลกปัจจุบัน)

“ฮ่า ๆ ๆ~”

เห็นได้ชัดว่าเวลาคนพูดไม่ออกขึ้นมา ก็จะหัวเราะออกมา ต่อให้กลายเป็นมังกรก็ไม่ต่างกัน

ชีวิตนี้ร็อกไม่เคยเจออะไรพิลึกขนาดนี้มาก่อน แชมป์ยกน้ำหนัก แชมป์ดำน้ำ แถมยังเป็นแชมป์กินจุอีกต่างหาก เรียกได้ว่าเป็นแชมป์สามรายการเลยทีเดียว

ถ้าค่าสเตตัสแบบนี้เป็นตัวที่ร็อกฟักได้ตอนเล่นเกม เขาคงส่งมันไปเริ่มใหม่แล้ว แต่ในเมื่อค่าสเตตัสนี้เป็นของตัวเอง ร็อกก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องยอมรับ

คิดได้ดังนั้น ร็อกก็ลากสังขารที่ยังไม่ค่อยถนัดเดินไปทีละก้าวจนถึงชายฝั่ง ฝีเท้าของลูกมังกรยังไม่มั่นคง ขาหลังเหยียบลงบนโขดหินลื่น ๆ จนเกือบล้มอยู่หลายครั้ง

เขาก้มลงมองเงาสะท้อนบนผิวน้ำ ร็อกเห็นรูปร่างหน้าตาของตัวเองในตอนนี้อย่างชัดเจน มีสองขา สองปีก และหัวที่ใหญ่เกินเหตุเมื่อเทียบกับลำตัว เกล็ดสีซีดปกคลุมทั่วร่าง รูม่านตาของดวงตามังกรเป็นสีทองราวกับโลหะหลอม ส่องประกายเจิดจ้าท่ามกลางแสงฟ้าหม่น

ร็อกพอใจกับรูปลักษณ์ของตัวเองมาก พูดได้เลยว่าถ้าถูกส่งกลับไปยังหุบเขามังกรเหิน ผู้รอดชีวิตต้องเหลียวมองตั้งแต่แรกเห็นแน่นอน

ร็อกอดนึกถึงไวเวิร์นสายฟ้าตัวหนึ่งที่ตัวเองฟักได้ตอนเล่นเกมก่อนข้ามโลกมาไม่ได้

จะว่ายังไงดี ตอนนั้นร็อกเพิ่งเคยเห็นไวเวิร์นสายฟ้าสีเขียวเป็นครั้งแรก แถมรูปร่างของไวเวิร์นสายฟ้าก็ออกจะ...แปลก ๆ พอจับมารวมกันแล้วรู้สึกว่าขี้เหร่มาก

พอนึกถึงรูปลักษณ์แบบนั้น ร็อกก็อดส่ายหัวโต ๆ ไม่ได้ รู้สึกว่าตัวเองโชคดีสุด ๆ เพราะถึงไวเวิร์นสายฟ้าจะเป็นไวเวิร์นธาตุที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาไวเวิร์นธาตุทั้งสามของดินแดนเถ้าถ่าน แต่ก็เป็นตัวที่ขี้เหร่ที่สุดด้วย อย่างที่เขาว่ากันไว้

“ความแข็งแกร่งอยู่ได้แค่ชั่วคราว แต่ความหล่ออยู่ไปทั้งชีวิต”

จังหวะนั้นเอง คลื่นลูกหนึ่งซัดเข้าหาฝั่ง ร็อกที่กำลังดื่มด่ำกับความงามเลิศล้ำของตัวเอง ถูกน้ำทะเลซัดเข้าใส่อย่างแรง

เขาเซถลาไปทันที เกือบจะหน้าคว่ำลงกับพื้น น้ำทะเลยังพัดปลาตัวเล็ก ๆ เข้าปากมาอีกตัว มันสะบัดหางอยู่ในปากร็อก ความรู้สึกจากเกล็ดปลาและรสเค็มฝาดของน้ำทะเล ทั้งหมดสมจริงจนไม่อาจสมจริงไปกว่านี้ได้

ร็อกหุบปากลงโดยไม่รู้ตัว ปลาตัวเล็กที่ยังดิ้นพล่านอยู่ในปากก็แตกโพละคาปากเขา

“ตรวจพบการสังหารปลาซาร์ดีน ได้รับ: ค่าประสบการณ์ 1”

“ตรวจพบการสังหารปลาซาร์ดีน กำลังสุ่มคุณสมบัติ”

“ได้รับคุณสมบัติ: [ว่ายน้ำ เลเวล 1]”

ในวินาทีที่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่ได้ยิน มังกรทั้งตัวของร็อกก็ชะงักงันไปชั่วขณะ

เมื่อรู้สึกถึงปลาซาร์ดีนที่แตกโพละอยู่ในปาก เขากลับไม่ได้รู้สึกขยะแขยง

ตรงกันข้าม เขากลืนมันลงไปช้า ๆ รสคาวเค็มไหลผ่านลำคอ ก่อนที่ความอบอุ่นจะค่อย ๆ แผ่ขึ้นในท้อง

จากนั้นเขาก็ลองเดินลงไปในทะเล คลื่นซัดเลียปลายนิ้วเท้า เย็นยะเยือกจนถึงกระดูก แล้วเขาก็ดำลงทะเลไปอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ได้บินขึ้นทันทีเมื่อสัมผัสน้ำเหมือนไวเวิร์นส่วนใหญ่ในเกม

แต่กลับเริ่มแกว่งหาง ว่ายอยู่ในทะเลอย่างเป็นธรรมชาติสุด ๆ เยื่อปีกหุบแนบลำตัว ขาหลังถีบน้ำเบา ๆ ส่วนหางก็แกว่งไปมาราวกับหางเสือ น้ำทะเลไหลผ่านร่องเกล็ด ให้ความรู้สึกคล่องตัวอย่างน่าประหลาด

วินาทีนั้นเอง ความยินดีอย่างล้นเหลือก็เอ่อท่วมสมองของร็อก ในที่สุดเขาก็เพิ่งเข้าใจว่าระบบนี้มีประโยชน์อย่างแท้จริงในฐานะของโกงประจำตัวอย่างไร

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป