“เล่นอาร์กนี่มันดีจริง ๆ”
ในห้องธรรมดาแสนธรรมดาห้องหนึ่ง มีเพียงแสงสีขาวเย็นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ส่องสว่างครึ่งใบหน้าของร็อก
เท้าข้างหนึ่งของเขาแตะพื้น ส่วนอีกข้างพาดอยู่บนเก้าอี้อย่างไม่เกรงใจ เจ้าตัวเอนหลังเล็กน้อย สภาพเหมือนโคลนเหลวที่ถูกเก้าอี้รองรับไว้ เสียงแป้นพิมพ์ดังแปะ ๆ ไม่หยุดในห้องมืดสนิท
ขณะนี้ บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าร็อก ตัวละครของเขากำลังขี่เทอราโนดอนอยู่ในหุบเขามังกรเหินบนแผนที่ดินแดนเถ้าถ่าน เพื่อจัดการปัญหาเด็กถูกทิ้งไว้ตามลำพัง
นิ้วของร็อกวางอยู่บนเมาส์ คอยขยับเบา ๆ เป็นครั้งคราวให้กล้องกวาดผ่านรังมังกรที่สร้างอยู่บนหน้าผาและชะง่อนหินด้านล่าง
ในเกม ตัวละครที่เขาบังคับยกกล้องส่องทางไกลขึ้น สายตากวาดมองไข่มังกรที่ปรากฏขึ้นใหม่ตามรังต่าง ๆ ในหุบเขามังกรเหิน กล้องค่อย ๆ เคลื่อนไปช้า ๆ ส่วนสายตาของร็อกก็ไล่ตามตัวเลขทีละแถว
“20... 36... 78... 91...”
เขาพึมพำเบา ๆ คิ้วขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะอดจิ๊ปากไม่ได้ ท้ายที่สุดตัวละครที่ร็อกบังคับก็เดินสำรวจหุบเขามังกรเหินแทบทั่วทั้งพื้นที่ แต่กลับไม่เจอตัวไหนที่มีเลเวลเกิน 100 เลย
ร็อกอดสงสัยไม่ได้ว่าเป็นเพราะวันนี้เขายังไม่ได้ล้างหน้าหรือเปล่า
จังหวะนั้นเอง ตัวละครที่ร็อกบังคับยกกล้องส่องทางไกลเลื่อนไปทางซ้าย เขาแค่ตั้งใจจะมองรังมังกรอีกแห่งเท่านั้น แต่พอกล้องหันไป ไข่มังกรไฟเลเวล 190 ก็เด้งข้อมูลขึ้นมาตรงหน้าอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ชั่วขณะนั้น กล้องที่กำลังเคลื่อนไปทางซ้ายพลันชะงักกึก
“ไข่ใบนี้กับฉันมีวาสนาต่อกัน”
พูดจบ เขาก็บังคับเทอราโนดอนบินไปทันที แล้วมุดเข้าไปในรังมังกร พอเข้ามาถึง ร็อกก็เริ่มสงสัยขึ้นมา
ตามตำแหน่งรังมังกรที่เขาจำได้ ที่นี่ไม่น่าจะมีรังอยู่เลย ถึงจะคิดอย่างนั้น ร็อกก็ยังลงจากหลังสัตว์ขี่อย่างไม่ลังเล คว้าไข่มังกรไฟเลเวลสูงสุดใส่กระเป๋า แล้วรีบขึ้นขี่เทอราโนดอนอย่างคล่องแคล่ว สะบัดปีกบินหนีออกไป
ตามกติกาของอาร์ก แค่ขโมยไข่มังกรไปหนึ่งฟอง ก็จะทำให้ทั้งหุบเขามังกรเหินแตกตื่นทันที มังกรเหินในหุบเขาจะพากันคำรามพุ่งออกมา โดยไม่สนเลยว่าไข่ฟองนั้นเป็นของพวกมันหรือเปล่า
ร็อกในตอนนี้ก็เจอสถานการณ์แบบนั้นเช่นกัน มังกรเหินนับไม่ถ้วนกรูกันเข้ามา เสียงคำราม เสียงกระพือปีก และเสียงพ่นลมหายใจประสานกันอื้ออึง
ลมหายใจทั้งสามชนิด ทั้งเปลวไฟ สายฟ้า และพิษร้าย ต่างพุ่งเข้าใส่ร็อกจากด้านหลัง
เห็นมังกรเหินในเกมไล่ตามไม่เลิก ร็อกกลับไม่ตื่นตระหนกเลยสักนิด ใคร ๆ ก็รู้ว่าเล่นอาร์กต้องนั่งเล่น แล้วก็เล่นอย่างมีความสุข
ข้างหลังเขามีมังกรเหินแค่ไม่กี่สิบตัวเอง จะกลัวอะไร? พอนึกถึงไข่มังกรไฟเลเวลสูงสุดในกระเป๋า การควบคุมของร็อกก็ยิ่งนิ่งขึ้นโดยไม่รู้ตัว
จังหวะนั้นเอง ร็อกเห็นมังกรเหินไฟสีขาวตัวหนึ่งบินมาจากที่ไกล ๆ สีขาวของมันเด่นสะดุดตาท่ามกลางฝูงมังกรเหินที่เต็มท้องฟ้า
ทิศทางที่ร็อกเคลื่อนที่ยังคงไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย เขากะว่าจะรอให้มังกรเหินตัวนั้นเข้ามาใกล้ แล้วใช้ท่ามุดเจาะโจมตีสักที
ขณะที่เขากำลังคิดเช่นนั้น มังกรเหินไฟก็บินมาถึงตรงหน้า และในเวลาเดียวกัน มันก็เข้ามาอยู่ในระยะที่แสดงเอฟเฟกต์พอดี เปลวไฟสีแดงลุกพรึ่บขึ้นมาจากร่างของมัน
มังกรเหินชั้นยอด: สวัสดี แม่งเอ๊ย
“เชี่ย!”
ร็อกพูดออกมาได้แค่คำเดียว ลมหายใจเพลิงก็พ่นใส่เขาทันที เสาเพลิงร้อนระอุกลืนหน้าจอจนมิด ทั้งเทอราโนดอนที่ร็อกขี่อยู่และตัวละครของเขาต่างก็มีพลังชีวิตเหลือศูนย์ในชั่วพริบตา
ภาพขาวดำบนหน้าจอเผยให้เห็นมังกรเหินชั้นยอดพุ่งเข้ามาก่อนตัวละครจะตาย วินาทีนั้นร็อกรู้สึกหน้าร้อนผ่าว ใจเต้นรัว
เขาคว้าแป้นพิมพ์บนโต๊ะขึ้นมาทันควัน แล้วฟาดลงบนโต๊ะอย่างแรงจนดังปัง
“อาร์กเอ๊ย ปรับแต่งเกมบ้าอะไรของแกวะ ฉันจะเล่นแกให้ยับ!”
หลังระบายอารมณ์ไปชุดใหญ่ แป้นพิมพ์ในมือร็อกก็พังยับจนกลายเป็นงานสไตล์ผ่านศึก แหลกเป็นโกโจ ซาโตรุ 2.5 ส่วน ปุ่มแป้นกระเด็นเกลื่อน ปุ่มเว้นวรรคเอียงไปข้างหนึ่ง ส่วนปุ่มขึ้นบรรทัดใหม่ก็ห้อยแหมะเหมือนใกล้ตาย
หน้าอกของร็อกกระเพื่อมขึ้นลง เขาหอบหายใจแรงอยู่สองสามครั้ง หลังระบายอารมณ์แล้วก็หมดอารมณ์เล่นเกม เขาเอื้อมมือปิดคอมพิวเตอร์ทันที ตั้งใจจะไปนอนบนเตียง
แต่พอเงยหน้าขึ้นมองหน้าจอ ภาพมังกรเหินชั้นยอดที่กำลังบินเข้าใส่ตัวละครที่เขาบังคับยังคงอยู่ตรงนั้น
ร็อกก้มหน้าลง ใช้มือขยี้ตาแรง ๆ แล้วมองไปที่ตัวเครื่องอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าปิดคอมพิวเตอร์ไปแล้วจริง ๆ
เมื่อเขาเงยหน้ามองหน้าจออีกครั้ง ก็พบปัญหาอย่างหนึ่ง
“ทำไมมังกรเหินชั้นยอดตัวนี้ดูเหมือนจะใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ล่ะ?”
ขณะที่ร็อกยังคงสงสัยอยู่ หน้าจอก็เปล่งแสงจ้าบาดตาขึ้นมาทันที แสงนั้นปะทุออกมาจากส่วนลึกของหน้าจอสีดำ ส่องสว่างไปทั่วทั้งห้อง รวมถึงใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความตกตะลึงของร็อก
โชคใหญ่หล่นใส่แล้ว
จากนั้นมังกรเหินชั้นยอดในหน้าจอก็พุ่งทะลุออกมา ติดเปลวไฟ เสียงลม และกระแสอากาศร้อนระอุจนแทบทนไม่ไหว ก่อนชนเข้ากับร่างของร็อกเต็มแรง
“อ๊าก!!!”
ร็อกทำได้แค่ร้องออกมาด้วยความตกใจ แล้วร่างทั้งร่างก็ถูกส่งไปเริ่มต้นใหม่ในต่างโลกทันที
……
ขณะเดียวกัน ในโลกที่มีชื่อว่าเพลงน้ำแข็งและไฟ บนผืนทะเลกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา มีเกาะเล็ก ๆ แห่งหนึ่งตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว
ท้องฟ้าต่ำครึ้ม เมฆหนาทึบ ลมทะเลพัดพากลิ่นเค็มคาวมาจากทุกทิศทาง น้ำทะเลซัดเข้าหาพื้นดินที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดบนเกาะแห่งนี้ไม่หยุด คลื่นลูกแล้วลูกเล่าทับซ้อนกัน ราวกับพร้อมจะกลืนเกาะให้หายไปได้ทุกเมื่อ หินบนเกาะถูกน้ำทะเลขัดจนเป็นเงา น้ำทะเลตื้น ๆ ขังอยู่ตามรอยแยก
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร จู่ ๆ ก็มีบางสิ่งปรากฏขึ้นบนเกาะแห่งนี้ สิ่งนั้นร้อนระอุอย่างเหลือเชื่อ แค่คนธรรมดาใช้มือสัมผัสก็อาจถูกเผาตายได้ มันคือไข่มังกร ฟองหนึ่งเป็นไข่มังกรไฟ
มันนอนนิ่งอยู่บนเกาะแห่งนี้ เปลือกไข่เต็มไปด้วยลวดลายไม่สม่ำเสมอ และภายในลวดลายเหล่านั้นก็เหมือนมีแมกมาไหลเวียนอยู่ เปล่งแสงร้อนระอุออกมา
บางครั้งคลื่นใหญ่ซัดขึ้นมาจากทะเล กระแทกเกาะเล็ก ๆ ที่แทบมองไม่เห็นบนแผนที่แห่งนี้ ละอองคลื่นอาจกระเซ็นมาโดนไข่ฟองนี้ แต่ทันทีที่แตะเปลือกไข่ ละอองน้ำก็กลายเป็นไอในพริบตา ส่งเสียงฉ่าแล้วสลายไปในอากาศ
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร จิตสำนึกอันเลือนรางหนึ่งก็เริ่มตื่นขึ้นอย่างช้า ๆ ภายในไข่
แต่ไม่นาน ร็อกก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เมื่อลืมตาขึ้นภายในเปลือกไข่ สิ่งที่รอเขาอยู่ไม่ใช่เตียงที่คุ้นเคย แต่เป็นความมืดมิด รอบตัวทั้งอุ่น เหนียวหนืด และคับแคบ ราวกับถูกขังอยู่ในเตาที่ปิดสนิท
สัญชาตญาณบอกให้เขาออกไปจากที่นี่ เขาเริ่มบิดตัวไปมาอยู่ในไข่ ก่อนจะกระแทกเข้ากับเปลือกที่ห่อหุ้มตัวเองอยู่อย่างแรง
หนึ่งครั้ง
สองครั้ง
สามครั้ง
……