คืนนั้นสวีหลินใช้เวลาไปกับการเก็บของจากคลังสมบัติและเดินทาง ตลอดทางเธอเก็บทุกอย่างไม่หยุด จนสเปซแน่นขนัดไปหมด
เพื่อไม่ให้ศัตรูมีโอกาสตอบโต้ สเปซฟู่ที่สวีหลินปลุกเสกไว้ก่อนหน้านี้ก็ถูกยัดจนเต็มเช่นกัน
ทำให้เธอจำต้องกลับประเทศหลงกั๋ว เพื่อย้ายสมบัติบางส่วนออกจากสเปซ
สวีหลินเก็บหนี้ในประเทศเกาะอยู่สามวัน พอถึงวันที่สี่ ทั่วทั้งประเทศเกาะก็ประกาศกักตัวพื้นที่ ทหารกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าเริ่มออกค้นหาโคอิซูมิโนบุเป็นวงกว้าง
บรรดาผู้มีอำนาจต่างเชื่อมั่นว่าโคอิซูมิโนบุเป็นคนแก้แค้นพวกเขา จงใจขนของออกจากคลังสมบัติของพวกเขาจนเกลี้ยง
นี่เป็นการกระทำที่เลวร้ายอย่างยิ่ง เป็นสิ่งที่พวกเขายอมรับไม่ได้เด็ดขาด
ต่อให้ต้องขุดประเทศเกาะลึกลงไปสามฉื่อ พวกเขาก็ต้องหาโคอิซูมิโนบุให้เจอ
สวีหลินเห็นความมุ่งมั่นของพวกเขาแล้ว ก็รู้ว่าการเก็บหนี้มาถึงตรงนี้ก็น่าจะพอแล้ว
หลังจากคำนวณอย่างละเอียด สวีหลินก็ตัดสินใจว่า หนี้ก้อนสุดท้ายจะเก็บเป็นหนังสือจากถ้ำศิลาที่ตกไปอยู่ภายนอก
หนังสือเหล่านั้นเดิมทีก็เป็นของประเทศหลงกั๋ว แต่กลับถูกประเทศเกาะปล้นไปครอบครอง ถึงเวลาคืนให้เจ้าของที่แท้จริงแล้ว
การลงมือของสวีหลินเป็นไปอย่างราบรื่น ทว่าเมื่อข่าวหนังสือถูกขโมยแพร่กระจายออกไป ทั่วทั้งประเทศเกาะก็สั่นสะเทือน
ความเกลียดชังที่พวกเขามีต่อโคอิซูมิโนบุพุ่งขึ้นถึงขีดสุด
โคอิซูมิโนบุคนเดียวก่อความแค้นไว้ทั่วทุกสารทิศ ส่วนคนในตระกูลของเขาที่ถูกจับกุมคุมขังก็พลอยรับเคราะห์ไปด้วย
พวกเขาถูกทรมานสอบสวนครั้งแล้วครั้งเล่าจนแทบตาย อยู่ก็ไม่ได้ ตายก็ไม่ลง
แน่นอนว่าเรื่องเหล่านั้นไม่เกี่ยวกับสวีหลิน ตอนนี้เธอกำลังจุดไฟกองสุดท้าย