สวีหลินยืนอยู่ตรงหน้าโคอิซูมิโนบุ มองอีกฝ่ายที่กำลังตื่นตระหนกพลางยิ้มตาหยี ก่อนเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน
“ฉันคือสวีหลิน คุณคงเคยได้ยินชื่อฉันมาก่อน”
กลัวว่าโคอิซูมิโนบุจะนึกไม่ออก สวีหลินจึงเสริมว่า “อิงคาวะคามิโอ ลูกศิษย์คนโปรดของคุณ ฉันเป็นคนฆ่าเอง”
“เป็นคุณเหรอ?” โคอิซูมิโนบุตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม “คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? ต้องการอะไรกันแน่?”
“ฉันมาที่นี่ก็เพื่อฆ่าคุณน่ะสิ” สวีหลินยิ้ม รอยยิ้มนั้นทำให้โคอิซูมิโนบุถอยหลังไปทีละก้าว
“แล้วก็จะบอกให้รู้อีกเรื่อง คฤหาสน์ของคุณ ฉันขนของออกไปจนเกลี้ยงแล้ว”
คำพูดของสวีหลินทำให้โคอิซูมิโนบุตกใจ ก่อนความโกรธจะพุ่งพล่าน เขายกมือที่เปื้อนเลือดขึ้นชี้หน้าสวีหลิน ริมฝีปากสั่นระริก
โคอิซูมิโนบุเคยคิดถึงความเป็นไปได้สารพัด แต่ไม่เคยคิดเลยว่าสวีหลินจะกล้ามาประเทศเกาะ แถมยังกล้าลงมือกับเขาอีก สวีหลินบ้าไปแล้วหรือไง?
ที่นี่คือประเทศเกาะ เป็นเขตอำนาจของเขา
“คุณ... คุณกล้าดียังไง?”
โคอิซูมิโนบุถามเสียงสั่น เลือดที่เสียไปมากทำให้ภาพตรงหน้ามืดวูบเป็นระยะ จนเขาเผลอพิงกำแพงไว้
“ทำไมฉันจะไม่กล้า? พวกคุณยังกล้าเดินทางไกลนับหมื่นลี้ไปก่อความวุ่นวายในประเทศหลงกั๋ว แล้วทำไมฉันจะมาก่อเรื่องในดินแดนเล็กจ้อยอย่างนี้ไม่ได้?”
สวีหลินก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว เมื่อมายืนตรงหน้าโคอิซูมิโนบุแล้วก็กล่าวเสียงเย็นว่า
“พวกคุณแย่งชิงหนังสือหายากกับวัตถุโบราณล้ำค่าของประเทศหลงกั๋วไปตั้งมากมายแล้วยังไม่พอ ยังคิดจะชิงเพิ่มอีก ตอนนั้นก็ควรคาดไว้แล้วว่าวันนี้จะมาถึง”