สวีหลินรับรายการสินค้ามาดู ดวงตาเรียวหยดน้ำค้างยิ้มจนโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ ของพวกนี้ล้วนเป็นของดีทั้งนั้น
พอเห็นราคาที่ระบุไว้ด้านบน สวีหลินก็ยิ่งดีใจ
ของดีตั้งมากมายเก็บไว้ในคลังสเปซไม่ปลอดภัยเท่าไร เอาไปเก็บในสเปซของเธอดีกว่า สวีหลินพูดอย่างใจกว้างว่า
“เดี๋ยวพวกเราก็กลับเมล็ดวิญญาณกันแล้ว”
“ได้ ประตูคลังสเปซเปิดต้อนรับคุณตลอดเวลา” คุณลุงหลวงพูดอย่างดีใจ แต่แล้วก็เอ่ยด้วยสีหน้าลำบากใจว่า
“เทียบกับของดีที่คุณขนกลับมา ต่อให้ยกคลังให้จนเกลี้ยงก็ยังไม่ถึงหนึ่งในห้าของที่คุณให้มา คุณว่าเรื่องนี้จะเอายังไงดี?”
“ส่วนที่ขาดก็จดไว้ก่อน ฉันไม่รีบ” สวีหลินชี้ชื่อของหลายอย่างบนรายการแล้วพูดว่า
“ของพวกนี้หาได้มากก็เอามาเลยนะ ฉันใช้หมดเร็วมาก”
“ได้ ๆ ฉันจดไว้แล้ว” คุณลุงหลวงมองชื่อเหล่านั้น สิ่งของพวกนั้นเป็นของที่ค้นพบในเมืองชายแดน
ถึงจะขุดยาก แต่มีปริมาณมาก เอามาหักเป็นค่าสินค้าได้ไม่น้อยเลย
สวีหลินอ่านลงไปเรื่อย ๆ แล้วชี้ของที่เธอใช้ในปริมาณมากออกมา ของพวกนั้นถ้าเจอเมื่อไรก็ขนเข้าคลังสเปซได้เลย
“จริงสิ ท่านหัวหน้าสวี ในมือคุณยังมีเงินตราต่างประเทศอยู่ไหม?” คุณลุงหลวงถามเสียงเบา
“มีสิ ทำไมเหรอ?” สวีหลินถามกลับโดยไม่ละสายตาจากรายการสินค้า
“เรื่องเป็นอย่างนี้ พวกเรา...” คุณลุงหลวงลดเสียงลงอีก เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการดำเนินนโยบายสำคัญในช่วงนี้
คุณลุงหลวงไม่อยากให้คนนอกได้ยิน เมื่อได้ฟังคุณลุงหลวงอธิบาย สวีหลินก็เข้าใจและอดพยักหน้าไม่ได้