“ท่านหัวหน้าสวี ผมบอกให้เลยนะครับ สิ่งที่ผมเกลียดที่สุดก็คือพวกหางให้เขา ยิ่งกว่าสายลับเสียอีก” คุณลุงหลวงกัดฟันพูด
“อืม ฉันก็เกลียดพวกหางให้เขาเหมือนกัน สายลับอะไรพวกนั้นยังพอพูดได้ว่าทำงานเพื่อประเทศของตัวเอง
ในสายตาพวกเรา สายลับคือศัตรู แต่ในสายตาของประเทศพวกเขา สายลับก็คือวีรบุรุษ
แต่พวกหางให้เขาไม่เหมือนกัน พวกนั้นคือคนทรยศ เป็นการทรยศที่ไม่มีวันให้อภัย”
สวีหลินกำหมัดเล็ก ๆ แน่น “กับพวกหางให้เขาต้องจัดการให้หนัก ไม่ปรานีเด็ดขาด”
“คุณพูดถูกมาก เรื่องสายลับเป็นเรื่องระหว่างประเทศกับประเทศ พวกเขาส่งสายลับมา เราก็ส่งสายลับไป
เรื่องแบบนี้ไม่มีถูกหรือผิด มีเพียงจุดยืนที่แตกต่างกัน” คุณลุงหลวงมองสวีหลินอย่างชื่นชม รู้สึกเพียงว่าหนูน้อยคนนี้เข้าใจโลกได้ทะลุปรุโปร่งเหลือเกิน
“ท่านหัวหน้าสวี ผมจะกระซิบบอกคุณนะครับ เครื่องมือสื่อสารรุ่นใหม่ที่พวกเราวิจัยขึ้นมา ใช้งานดีกว่าโทรศัพท์มือถือยักษ์ของคุณเสียอีก ทั้งเล็กกว่าและคล่องตัวกว่า”
“จริงเหรอคะ” สวีหลินได้ยินแล้วก็สนใจขึ้นมาทันที เธอไม่คิดเลยว่าโทรศัพท์มือถือจะออกมาเร็วขนาดนี้
นี่หมายความว่าเทคโนโลยีของประเทศหลงกั๋วมีโอกาสแซงขึ้นมาได้หรือเปล่า
พอนึกถึงตลาดโทรศัพท์มือถือในยุคหลัง หากประเทศหลงกั๋วคว้าโอกาสครั้งนี้ไว้ได้ ก็จะทำกำไรได้มหาศาลแน่นอน
แน่นอนว่า นอกจากโทรศัพท์มือถือแล้ว ยังมีผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์อีกมากมายที่พัฒนาได้
“ข่าวนี้เชื่อถือได้แน่นอน นอกจากนี้ ด้านคอมพิวเตอร์ก็มีความก้าวหน้าอย่างมาก ข้อมูลที่คุณนำกลับมามีประโยชน์มาก”
คุณลุงหลวงยกนิ้วโป้ง “จะให้บอกว่ามีประโยชน์อย่างไรโดยละเอียด คนที่ไม่ใช่คนในวงการอย่างผมก็อธิบายไม่ถูก สรุปก็คือคุณสร้างคุณูปการครั้งใหญ่แล้ว”