สือเยี่ยนไม่ยอมรออยู่ที่เดิมเด็ดขาด สวีหลินมองดวงคู่สมรสของสือเยี่ยนแล้วถามว่า “คุณรับประกันได้ไหมว่าจะไม่ถ่วงแข้งถ่วงขา?”
สือเยี่ยนตกตะลึง ได้ยินสวีหลินพูดต่อว่า “ฉันวิ่งได้เร็วห้าสิบเมตรต่อวินาที คุณทำได้ไหม?
ถ้าทำไม่ได้ก็อย่าตามมา เพราะคนที่คุณอาจทำให้เดือดร้อนคือภรรยาของคุณเอง”
สือเยี่ยนหยุดฝีเท้า เขาวิ่งไม่ไหว อย่าว่าแต่ห้าสิบเมตรต่อวินาทีเลย แค่ห้าเมตรต่อวินาทีก็ยังทำไม่ได้ เขาไม่ถนัดเรื่องกีฬาเอาเสียเลย
ถ้าเขาเก่งเรื่องวิ่งหนี ก็คงไม่ต้องแยกทางหนีตายกับภรรยาและลูก เขาเองก็กลัวว่าความเชื่องช้าของตัวเองจะทำให้ภรรยาและลูกเดือดร้อน
“เชิญครับ” สือเยี่ยนรู้จักหน้าที่ จึงถอยกลับไปนั่งในรถอย่างว่าง่าย เขาคงต้องรออยู่ตรงนี้อย่างสงบแล้ว
เห็นสือเยี่ยนรู้จักประมาณตน สวีหลินก็ยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะรีบเดินจากไป เวลาเร่งมากจริง ๆ เธอกลัวว่าหากไปช้าเพียงวินาทีเดียว ชีวิตคุณนายสืออาจไม่เหลือแล้ว
บนดาดฟ้า คุณนายสือกอดระเบิดไว้ในอ้อมแขน มองผู้คนที่ค่อย ๆ ล้อมเข้ามาอย่างสิ้นหวัง
เธอรู้ว่าวันนี้คงไม่มีโอกาสหนีรอดแล้ว ยังดีที่ลูกชายกับลูกสาวปลอดภัยอยู่ในตอนนี้
ขอให้สามีหาลูก ๆ เจอเร็ว ๆ แล้วได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากัน พาลูกกลับประเทศไปด้วย
เมื่อนึกว่าต่อไปคงไม่ได้พบสามีกับลูก ๆ อีก หัวใจของคุณนายสือก็ราวกับถูกบีบกระชากอย่างแรง เจ็บจนแทบหายใจไม่ออก
“คุณนายสือ ใจเย็น ๆ ก่อนครับ ใจเย็น ๆ พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณ คุณต้องเชื่อว่าประเทศเสรีแห่งนี้จะไม่จำกัดเสรีภาพของใครทั้งนั้น...”
ตำรวจอเมริกันที่ล้อมเข้ามาค่อย ๆ เข้าใกล้ พลางพยายามเกลี้ยกล่อมให้มากที่สุด หวังให้คุณนายสือวางระเบิดในอ้อมแขนลง