พอรถเริ่มเคลื่อน สือเยี่ยนก็ร้อนใจขึ้นมาทันที เขาถามอย่างกระวนกระวาย
“ท่านหลิน ภรรยาผมล่ะครับ ภรรยาผมอยู่ที่ไหน เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม”
เมื่อเห็นสือเยี่ยนตาแดงก่ำ สวีหลินจึงพูดกับเบาะหลังว่า “ภรรยาคุณสบายดี เธออยู่ที่เบาะหลังนี่แหละ เพียงแต่อยู่ในสภาพล่องหน”
พูดพลางสวีหลินเอนตัวไปด้านหลัง ยื่นมือไปดึงสากานิรภัยบนตัวคุณนายสือออก เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของนาง
“ภรรยา!” สือเยี่ยนที่ยังมีใบหน้าของคนผิวขาวพุ่งเข้าไปหาคุณนายสืออย่างตื่นเต้น
ถ้าไม่ใช่เพราะสวีหลินเตือนไว้ก่อน และคุณนายสือเองก็ใจเย็นพอ ป่านนี้สือเยี่ยนคงโดนตบหน้าไปแล้ว
“เดี๋ยวก่อน ฉันมีคำถามจะถามคุณ” คุณนายสือยกมือห้าม นางไม่เชื่อทุกอย่างที่คนอื่นพูดหรอก
“ถามมาเลย” สือเยี่ยนหยุดพุ่งเข้าใส่ จ้องภรรยาของตนด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“วันเกิดฉันวันไหน” คุณนายสือถาม
“วันเกิดจริงของคุณคือวันที่สามเดือนสี่ แต่วันเกิดที่ลงทะเบียนไว้คือวันที่แปดเดือนห้า วันนั้นเป็นวันที่พ่อตาแม่ยายเก็บคุณมาเลี้ยง
ทุกปีคุณจะฉลองวันเกิดในวันที่แปดเดือนห้า เพราะคุณคิดว่าพระคุณในการเลี้ยงดูนั้นยิ่งใหญ่กว่าพระคุณในการให้กำเนิด
วันที่พ่อตาแม่ยายเก็บคุณมาเลี้ยงก็คือวันเกิดใหม่ของคุณ” สือเยี่ยนพูดจบก็จ้องภรรยาด้วยความตื่นเต้น
เรื่องวันเกิดเป็นความลับ มีคนรู้อยู่ไม่มาก แม้แต่เขาก็เพิ่งได้รู้จากภรรยาหลังแต่งงานกัน
คุณนายสือถูกพ่อแม่บุญธรรมเลี้ยงดูมาในฐานะลูกแฝดชายหญิง ตั้งแต่เล็กนางก็ฉลองวันเกิดวันที่แปดเดือนห้ามาตลอด