ปรมาจารย์เหลียงไม่เคยเห็นสวีหลินอยู่ในสายตา และไม่เชื่อว่าเด็กสาวตัวเล็ก ๆ จะทำลายแผนการใหญ่ของเขาได้
ดังนั้นปรมาจารย์เหลียงจึงพลาดโอกาสดีที่สุดที่จะระวังสวีหลินไปเสียแล้ว
เห็นปรมาจารย์เหลียงถอยกลับเข้าไปในลานบ้านอย่างรวดเร็ว มือทั้งสองข้างประสานเป็นปาง มือที่ถือผ้ายันต์สีเหลืองสะบัดออกไปพร้อมกับปากที่พึมพำคาถาไม่หยุด หมอกลึกลับก็พลันลอยขึ้นปกคลุมทั่วลานบ้าน
เหล่าทหารมองการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ด้วยแววตาไม่สั่นไหว พวกเขาจ้องลานบ้านของปรมาจารย์เหลียงอย่างแน่วแน่
ขอเพียงสวีหลินออกคำสั่ง พวกเขาก็จะบุกเข้าไปจับตัวคนทันที
แต่ภรรยาใหญ่โจวเมื่อเห็นหมอกลอยขึ้นในลานบ้าน ใบหน้ากลับฉายแววแห่งความหวัง ถึงกับคิดจะถอยกลับเข้าไปในลานบ้านด้วย
แต่ทันทีที่เธอยกเท้าขึ้น สวีหลินก็แปะสัญลักษณ์ตรึงร่างลงบนตัวภรรยาใหญ่โจว พร้อมเอ่ยเสียงเรียบว่า
“ภรรยาใหญ่โจว ยืนอยู่ตรงนั้นให้สบายใจสักพักเถอะค่ะ”
บอดี้การ์ดที่คิดจะฉวยโอกาสหลบหนีเมื่อเห็นภรรยาใหญ่โจวถูกตรึงไว้ ก็หน้าซีดเผือดกว่าเดิม ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด
ในใจบอดี้การ์ดกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง จบแล้ว จบแล้ว คราวนี้จบเห่จริง ๆ แล้ว
ใครจะไปคิดว่าเด็กสาวคนนั้นจะไม่ธรรมดา ถึงกับเป็นยอดฝีมือจากสำนักเสวียนด้วย
เคราะห์ครั้งนี้ ดูท่าเขาคงหนีไม่พ้นแล้ว
ทำยังไงดี ทำยังไงดี
เขายังไม่อยากตายนี่นา เขาควรทำยังไงดี
แต่ก่อนที่บอดี้การ์ดจะคิดหาทางออกได้ สวีหลินก็ยกขาเดินมาหยุดตรงหน้าเขาแล้ว
เมื่อเจอหมาขวางทาง สวีหลินย่อมไม่เกรงใจ เธอจัดให้เขาสองทีอย่างแม่นยำไม่พลาดเป้า เตะจนขาทั้งสองข้างของบอดี้การ์ดหัก
บอดี้การ์ดที่คุกเข่าสั่นเทาอยู่กับพื้นคิดในใจ เธอเตะยังไงกัน