ไม่รู้ว่าเป็นเพียงความรู้สึกไปเองหรือเปล่า ผู้ใหญ่บ้านรู้สึกว่านายทหารมองตนด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ ราวกับกำลังจับตาดูว่าเขาเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดหรือไม่
ผู้ใหญ่บ้านกลืนน้ำลายอย่างประหม่า อดร้องขอความเป็นธรรมไม่ได้ “ท่านครับ เรื่องที่เขาทำผิดไม่เกี่ยวกับผมเลยนะครับ ผมไม่สนิทกับเขา”
“ไม่สนิท?” แววตาของนายทหารเย็นชาขึ้น เขาสงสัยว่าผู้ใหญ่บ้านกำลังโกหก คนในหมู่บ้านเดียวกันจะไม่สนิทกันได้อย่างไร?
ไม่ถูกแล้ว ผู้ใหญ่บ้านคนนี้ต้องกำลังโกหกแน่!
ผู้ใหญ่บ้านยิ่งหวาดกลัวจนขาอ่อน ทรุดนั่งลงกับพื้น เมื่อเห็นผู้ใหญ่บ้านทำท่าราวกับอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ชาวบ้านก็ยิ่งตกใจ พากันถอยหลังไปอีกหลายเมตร
ไม่จริงน่า ไอ้หมาจวนเฒ่าทำเรื่องใหญ่จริง ๆ หรือ?
พวกเขาจะไม่ถูกลากเข้าไปพัวพันด้วยใช่ไหม?
ชาวบ้านรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง อยากเข้าไปถามไถ่ให้รู้เรื่อง แต่ก็กลัวว่าจะถูกจับตามองเสียเอง จึงได้แต่ยืนกระวนกระวายอยู่เงียบ ๆ
ภายในลานบ้าน สวีหลินซ้อมปรมาจารย์เหลียงอย่างหนัก จนอีกฝ่ายปางตายถึงได้ยอมหยุดมือ
สวีหลินหยิบกุญแจมือออกมาล็อกปรมาจารย์เหลียง พอเห็นแววตาอีกฝ่ายวูบไหว เธอก็แค่นเสียงเยาะ
“คุณคิดว่ากุญแจมือนี่เป็นแค่ของเล่น คิดว่าจะดิ้นให้หลุดได้ง่าย ๆ ใช่ไหม?”
ปรมาจารย์เหลียงตกใจอยู่ในใจ ไม่เข้าใจว่าสวีหลินมองความคิดของเขาออกได้อย่างไร แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่มีวันยอมรับ
เห็นปรมาจารย์เหลียงส่ายหน้าอย่างแรง สวีหลินก็แค่นเสียงเยาะอีกครั้ง ไอ้แก่คนนี้ไม่เคยพูดความจริงสักคำจริง ๆ
แต่ไม่เป็นไร คนที่เธอ สวีหลิน ต้องการจับ จะปล่อยให้หนีไปได้อย่างไร?
สวีหลินยกมือขึ้นทำมุทราร่ายคาถา พอคาถาสำเร็จ มือเล็ก ๆ ก็ฟาดลงบนหน้าผากของปรมาจารย์เหลียงอย่างแรง