ไม่ว่าจะต้องจัดการผีดิบหรือไม่ ปรมาจารย์เหลียงก็ต้องแก้ปัญหาที่ตัวภรรยาใหญ่โจวให้เรียบร้อยก่อน
ไม่นานปรมาจารย์เหลียงก็เริ่มทำพิธีในห้องที่มืดสลัว บอดี้การ์ดยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู คอยแอบชะโงกมองเข้าไปเป็นระยะ
ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าปรมาจารย์เหลียงเก่งเหลือเกิน สุดยอดจริง ๆ
พิธีนี้กินเวลาถึงสองชั่วโมงกว่าจะเสร็จ เมื่อปรมาจารย์เหลียงกับภรรยาใหญ่โจวเดินออกมา ใบหน้าของปรมาจารย์เหลียงก็ซีดขาวราวกับหิมะ ขาทั้งสองข้างสั่นระริก
ดูจากสภาพก็รู้ว่าเขาสูญเสียพลังไปมากเกินไป
“ปรมาจารย์ ขอบคุณมากนะคะ ถ้าไม่ได้คุณ ฉันคงไม่รู้ว่าจะก่อเรื่องใหญ่โตแค่ไหน” ภรรยาใหญ่โจวกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจจริง
“ภรรยาใหญ่โจวเกรงใจเกินไปแล้ว นี่เป็นสิ่งที่ผมควรทำ” ปรมาจารย์เหลียงโบกมือ ก่อนจะให้บอดี้การ์ดประคองไปนั่งบนเก้าอี้ในห้องโถง
“ปรมาจารย์ แล้วคุณจะไปจัดการผีดิบตัวนั้นเมื่อไรคะ” ภรรยาใหญ่โจวถามต่อ แววตาฉายประกายเย็นเยียบ
ภรรยาใหญ่โจวกล่าวคำอาฆาตอยู่ในใจ รอแค่ผีดิบหายไปเมื่อไร เธอจะส่งครอบครัวของตี้อู่หมิงหลี่เข้าคุกให้หมด ให้พวกมันอย่าคิดว่าจะได้ออกมาอีกในชาตินี้
เธอจะทรมานพวกมันให้ตาย
กล้าวางแผนเล่นงานเธอ ก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต
ทว่าคำตอบของปรมาจารย์เหลียงกลับทำให้ภรรยาใหญ่โจวผิดหวังอย่างมาก
“ภรรยาใหญ่โจว เรื่องนี้รีบร้อนไม่ได้ ผีดิบตัวนั้นไม่ธรรมดา ผมต้องเตรียมตัวให้พร้อมก่อนถึงจะลงมือได้”
ปรมาจารย์เหลียงลูบเคราแล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อย่างน้อยต้องใช้เวลาสิบวันถึงจะเตรียมพร้อม”
“นานขนาดนั้นเลยหรือคะ” ภรรยาใหญ่โจวขมวดคิ้ว สีหน้าไม่พอใจ เธอแทบอดใจรอไม่ไหว อยากบุกไปบ้านตี้อู่หมิงหลี่เพื่อแก้แค้นเดี๋ยวนี้