ทั้งที่ตกลงกันไว้แล้วว่าจะแค่แสดงละคร ไม่คิดเลยว่าตระกูลยามาดะจะทรยศจริง ๆ ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ โคอิซูมิโนบุก็อยากฉีกคุณยามาดะเป็นชิ้น ๆ
สายตาของคุณยามาดะกวาดไปยังรูกาวาหลูเชิงที่นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ เขารู้ดีว่าคนที่รู้แผนไม่ได้มีแค่ตัวเอง ยังมีรูกาวาหลูเชิงอีกคน
ทำไมผู้ใหญ่ถึงสงสัยแค่เขาคนเดียว? คุณยามาดะไม่ยอมรับเรื่องนี้
รูกาวาหลูเชิงเลิกเปลือกตาขึ้นมองคุณยามาดะที่อยู่ในสภาพน่าเวทนาอย่างเฉยชา มุมปากยกเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย
“สายตาแบบนั้นของคุณยามาดะหมายความว่ายังไง? อยากจะบอกว่าผมเป็นคนทรยศคุณโคอิซูมิหรือ?”
คำพูดแทรกของรูกาวาหลูเชิงยิ่งทำให้โคอิซูมิโนบุโกรธมากขึ้น ในใจของโคอิซูมิโนบุ ใครก็ทรยศเขาได้ ยกเว้นรูกาวาหลูเชิงที่ไม่มีทางเป็นไปได้
เพราะตั้งแต่รูกาวาหลูเชิงเข้ามาในคฤหาสน์ เขาก็ไม่เคยอยู่ตามลำพัง แม้แต่ออกไปทำธุระก็ยังมีคนคอยจับตาดูอยู่ตลอดเวลา
ต่อให้รูกาวาหลูเชิงคิดจะทรยศเขา ก็ต้องมีโอกาสเสียก่อน
อีกอย่าง โคอิซูมิโนบุนึกไม่ออกเลยว่ารูกาวาหลูเชิงจะได้ประโยชน์อะไรจากการทรยศเขา
คุณยามาดะนี่ใกล้ตายอยู่แล้ว ยังจะคอยใส่ร้ายคนอื่นอีก!
ดูท่าคงปล่อยคุณยามาดะกับตระกูลของเขาไว้ไม่ได้แล้ว ผู้ทรยศมีแต่ต้องตายสถานเดียว
ความเปลี่ยนแปลงในแววตาของโคอิซูมิโนบุสะท้อนอยู่ในดวงตาของคุณยามาดะ เขาหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง ภายในใจเต็มไปด้วยความอับจนหนทาง
“ผู้ใหญ่ครับ ทำไมถึงไม่เชื่อผม?”
คุณยามาดะอดส่งเสียงคำรามออกมาไม่ได้ เขาไม่ยอมรับ เรื่องที่ภักดีมาตลอดชีวิตไม่ควรลงเอยเช่นนี้