เย่ต้าจ้องลูกยาในมือ ยานี้มีประสิทธิภาพดีกว่าลูกยาที่กองทัพแจกให้พวกเขาเสียอีก แต่รูปแบบกลับคล้ายกันอยู่ไม่น้อย
จู่ ๆ แสงแห่งความคิดก็วาบขึ้นมาในหัวเย่ต้า เขาถามออกมาอย่างตื่นตะลึงว่า “ยาของคุณเป็นยาที่กองทัพจัดหาให้โดยเฉพาะหรือครับ?”
“ไม่ใช่” สวีหลินเหลือบมองเย่ต้า “ยาของฉันได้ผลดีกว่ายาที่จัดหาให้โดยเฉพาะเสียอีก”
สวีหลินคิดในใจว่า ยาของเธอทำจากสมุนไพรที่ผลิตขึ้นในสเปซ ส่วนยาเฉพาะของกองทัพใช้สมุนไพรธรรมดา จะเหมือนกันได้อย่างไร?
เดิมทีสวีหลินตั้งใจจะทำธุรกิจกับกองทัพเพื่อหาเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่แผนการย่อมเปลี่ยนแปลงได้เสมอ อีกทั้งสวีหลินก็ไม่ได้ขาดเงิน จึงมอบตำรับยาให้ไป
ตอนนี้ยาเฉพาะเหล่านั้นผลิตเป็นจำนวนมากจากโรงงานยา ประสิทธิภาพจึงด้อยกว่ายาที่สวีหลินทำเองอยู่บ้าง
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังได้ผลดีกว่ายาชนิดเดียวกันที่วางขายในตลาดหลายเท่า
เย่ต้าเห็นด้วยกับคำพูดของสวีหลิน เขาถามอย่างสงสัยว่า “ยาเฉพาะพวกนั้น คุณเป็นคนจัดหาให้หรือครับ?”
“ไม่ใช่ ฉันให้ตำรับยาไป ส่วนโรงงานยาเป็นคนผลิต” สวีหลินหมุนพวงมาลัยเปลี่ยนเส้นทาง
เย่ต้าที่กำลังจะถามต่อเห็นดังนั้นก็รีบถามว่า “เราต้องเปลี่ยนเส้นทางหรือครับ?”
“ใช่ ข้างหน้ามีคนตรวจรถ” สวีหลินขับรถด้วยความเร็วเท่าเดิม ราวกับการตรวจรถข้างหน้าไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ
ความจริงแล้วก็ไม่เกี่ยวกับสวีหลินจริง ๆ ในเมื่อเธอหลบมาแต่แรกแล้ว จะยังเกี่ยวอะไรกับเธออีก อยากตรวจก็ตรวจไปสิ
เย่ต้าหันไปมองนอกหน้าต่างรถ เขาไม่เห็นเลยว่าข้างหน้ามีคนตรวจรถอยู่ ไม่รู้ว่าสวีหลินมองออกได้อย่างไร