สวีหลินพบว่าแก๊สฟ้าแห่งสมบัติกับหมอกดำต่างอยู่ใจกลางคฤหาสน์ จึงมุ่งหน้าไปที่นั่นทันที
เธออยากรู้นักว่าคฤหาสน์แห่งนี้ก่อเรื่องเลวร้ายไว้มากมายแค่ไหน ถึงได้กลายเป็นบ้านอัปมงคลที่มีหมอกดำปกคลุมทั่วฟ้า
ถึงวันนี้จะไม่มีสวีหลินปรากฏตัว แค่หมอกดำทะมึนขนาดนั้น คฤหาสน์แห่งนี้ก็ต้องเกิดเรื่องขึ้นอยู่ดี
ในชั้นใต้ดินลับของคฤหาสน์ เหวยเยี่ยนฟื้นขึ้นจากอาการหมดสติ ตอนเพิ่งลืมตา เธอยังมึนงง ท่าทางเหม่อลอย
ไม่นานเหวยเยี่ยนก็นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหมดสติได้ จึงรีบหันมองรอบตัวอย่างระแวดระวัง
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เหวยเยี่ยนก็เหงื่อเย็นแตกพลั่ก เธอพบว่าตัวเองถูกมัดอยู่ในห้องสีขาวสะอาด รอบด้านมีเครื่องจักรที่สะอาดเป็นระเบียบและสว่างวับ
ข้างตัวเธอยังมีชายผิวขาววัยหกสิบกว่านอนอยู่คนหนึ่ง เมื่อชายชราผิวขาวเห็นเธอฟื้น ก็ยกยิ้มราวกับกำลังหยิบยื่นเมตตาให้
“ที่เธอได้เป็นทาสเลือดของฉัน นับเป็นบุญวาสนาที่สั่งสมมาถึงสามชาติ!”
ท่าทีวางอำนาจเหนือหัวคนอื่นของเขาทำให้เหวยเยี่ยนเลือดขึ้นหน้า อะไรกันเนี่ย ทาสเลือด เธอกลายเป็นทาสเลือดของคนอื่นไปแล้วอย่างนั้นหรือ น่าขันสิ้นดี
ที่นี่คืออเมริกาดินแดนแห่งเสรีภาพ ทั้งยังเป็นอเมริกาที่มีวิทยาการก้าวหน้า จะมีทาสเลือดอะไรแบบนี้ได้อย่างไร
หึ เขาคิดว่าตัวเองกำลังถ่ายหนังอยู่หรือไง
หรือว่ากำลังถ่ายหนังแวมไพร์!
จึ๊ ๆ เหวยเยี่ยนอดส่งเสียงจึ๊จ๊ะไม่ได้ สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน ราวกับกำลังบอกว่าแกพูดเรื่องไร้สาระอะไรอยู่
แต่ไม่นานเหวยเยี่ยนก็จึ๊จ๊ะไม่ออก เพราะเธอเห็นหมอถือกระบอกฉีดยาเดินเข้ามาหา