ทันทีที่สวีหลินแสดงภาษามือ ประกอบกับคำพูดของเธอ อี๋าวหลินก็มั่นใจได้ว่าสวีหลินเป็นพวกเดียวกัน
ช่วยประหยัดเวลาที่ทั้งสองฝ่ายต้องคอยคาดเดากันไปมาได้มาก
เมื่อเห็นภาษามือที่สวีหลินแสดงและได้ฟังคำพูดของเธอ รอยยิ้มของอี๋าวหลินก็จริงใจขึ้น หัวใจที่แขวนค้างอยู่ก็กลับเข้าที่
นี่คือพวกเดียวกัน เป็นพวกเดียวกันที่ไว้ใจได้
“ท่านหัวหน้าสวี เชิญตามผมมา” อี๋าวหลินพูดเสียงเบา
คำเรียกว่าหัวหน้าสวีนี้จะให้แพร่งพรายออกไปไม่ได้ อี๋าวหลินกลัวว่าจะสร้างความยุ่งยากให้สวีหลิน
“เชิญ” สวีหลินยิ้มรับอย่างให้ความร่วมมือ ทั้งสองเดินเคียงกันเข้าไปในฟาร์ม
เมื่ออี๋าวเหยาเห็นสวีหลินเดินเข้ามา ก็ยิ้มพลางพยักหน้า แสดงไมตรีจิตให้เธอ
อี๋าวหลินแนะนำว่า “คนนี้คือลูกสาวของผม อี๋าวเหยา เป็นกำลังสำคัญของผม”
“สวัสดี คุณอี๋าวเหยา” สวีหลินทักทาย หญิงสาวคนนี้ก็เป็นคนมีความคิดเป็นของตัวเอง หากไม่ถูกทำลายอนาคตเสียก่อน วันหน้าก็ต้องเป็นบุคคลสำคัญคนหนึ่งแน่
อี๋าวหลินส่งสัญญาณให้อี๋าวเหยาคอยจับตาดูทางเข้าต่อ จากนั้นจึงพาสวีหลินเดินไปยังห้องหนังสือ
ที่นั่นเป็นอาณาเขตของเขา เป็นสถานที่ห้ามคนงานเข้าใกล้ และเป็นจุดที่มีการรักษาความปลอดภัยเข้มงวดที่สุด
ระหว่างเดินไป เขากระซิบเล่าสถานการณ์ในตอนนี้ให้ฟัง พร้อมบอกถึงอุปสรรคที่พบเจอ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้มองสวีหลินเป็นคนนอกเลย
แม้สวีหลินจะมองเห็นปัญหาหลายอย่างจากโหงวเฮ้งของจูเหวินหลง แต่รายละเอียดของปัญหานั้นเธอยังมองไม่ออก
เมื่อฟังคำอธิบายของอี๋าวหลิน สวีหลินก็เข้าใจความร้ายแรงของเรื่องนี้มากขึ้น และตระหนักได้ว่าสภาพแวดล้อมที่อี๋าวหลินกับพวกพ้องต้องเผชิญนั้นอันตรายเพียงใด