อีกฝ่ายเรียกร้องให้ผู้บังคับบัญชาของจูเหวินหลงจับตัวเขาไปคุมขังเพื่อทำการวิจัยทันที หากจูเหวินหลงไม่ให้ความร่วมมือ ก็ให้ฆ่าทิ้งเสีย
สรุปคือจูเหวินหลงไม่มีทางออกจากอเมริกาได้แน่นอน แม้แต่ศพก็อย่าหวังว่าจะออกจากอเมริกาได้
เมื่อได้ยินอีกฝ่ายข่มขู่ จูเหวินหลงก็รู้สึกเย็นเยียบไปทั้งตัว เขารู้อยู่แล้วว่าหนทางกลับประเทศไม่ง่าย แต่ไม่คิดว่าจะยากถึงเพียงนี้
จากบทสนทนาของอีกฝ่าย จูเหวินหลงรู้ว่าความคิดก่อนหน้านี้ของพวกเขาผิดไปหมด ทีมมังกรนอนกำลังจะเผชิญกับหายนะครั้งใหญ่
จูเหวินหลงไม่กลัวตาย แต่เขาทนมองเพื่อนร่วมงานคนอื่นตายต่อหน้าต่อตาไม่ได้ จึงพยายามหนีออกมาส่งข่าวอย่างสุดชีวิต
นับว่าจูเหวินหลงโชคดีที่ได้พบสวีหลิน จึงส่งข่าวมาถึงอี๋าวหลินได้ทันเวลา
เพียงแต่ดูเหมือนอี๋าวหลินจะถูกถ่วงไว้ ข่าวนี้จะส่งออกไปได้อย่างราบรื่นหรือไม่?
จูเหวินหลงเล่าไปพลางกังวลไป ขณะที่กำลังกลุ้มใจอย่างหนัก อี๋าวเหยาก็เดินเข้ามา เธอทักทายทั้งสองคนแล้วพูดว่า
“ต่อจากนี้พ่อฉันอาจถูกถ่วงจนตาย ภารกิจส่งข่าวฉันจะรับช่วงต่อเอง”
“เธอ...” ความกังวลฉายชัดบนใบหน้าจูเหวินหลง “เหยาเหยา เธอยังเด็กเกินไป เรื่องนี้...”
“ลุงจู ฉันอายุมากกว่าเธอนะ” อี๋าวเหยาชี้ไปทางสวีหลิน “อีกอย่าง ก่อนหน้านี้ฉันก็เคยช่วยพ่อส่งข่าวมาแล้ว”
“ให้เธอรับช่วงต่อเถอะ ท่านหลินถูกจับตาดูอย่างใกล้ชิดแล้ว และต้องส่งข่าวออกไปให้เร็วที่สุด พวกคุณก็ต้องระวังตัวให้ดี”
สวีหลินงอนิ้วคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง พลางคิดว่าจะไปหาเครื่องบินจากที่ไหน พอคำนวณเสร็จหว่างคิ้วของสวีหลินก็กระตุกไม่หยุด โรงงานผลิตเครื่องบินที่เธอคิดไว้ก่อนหน้านี้ใช้ไม่ได้แล้ว