โอ๊ย! ผู้บัญชาการหลูอดยกมือกุมอกไม่ได้ เขายอมรับว่าตัวเองอิจฉาจริง ๆ ผลงานของสวีหลินนั้นสูงส่งจนคนมากมายทั้งชีวิตก็ไม่มีวันไปถึง
แต่คนเก่งกาจขนาดนี้กลับบอกเขากะทันหันว่าเธออยู่ที่อเมริกา ผู้บัญชาการหลูจึงได้แต่ตกตะลึงแล้วก็ตกตะลึง
สวีหลินไม่รู้เลยว่าตอนเธอเล่าเรื่องทีมมังกรนอน ผู้บัญชาการหลูคิดไปไกลถึงไหน ความคิดแทบจะลอยขึ้นฟ้าแล้ว
โชคดีที่ผู้บัญชาการหลูยังมีความเป็นมืออาชีพ พอรู้ตัวว่าเสียอาการก็รีบตั้งสติแล้วถามต่อทันทีว่า
“คุณอยู่ฝั่งอเมริกาจริง ๆ เหรอ”
“ฉันอยู่ฝั่งอเมริกาจริง ๆ เมื่อกี้เพิ่งแยกทางกับสหายจูเหวินหลง เขาไปส่งข่าวที่ฟาร์มยวนหลินแล้ว”
ระหว่างพูด สวีหลินเหลือบมองตรงประตูฟาร์ม เห็นว่ามีคนกำลังแอบมองเธออยู่ แต่เธอก็ไม่ได้เดินเข้าไปจับได้คาหนังคาเขา
ผู้บัญชาการหลูไม่ได้ถามว่าสวีหลินไปถึงอเมริกาได้เร็วขนาดนั้นได้อย่างไร หรือไปด้วยวิธีไหน ตอนนี้เขาเริ่มคิดหาทางช่วยคนแล้ว
เขารู้สถานการณ์ของทีมมังกรนอน และรู้ด้วยว่าสหายเหล่านั้นอยากกลับประเทศ ทางนี้เองก็กำลังหาทางอย่างเต็มที่เพื่อช่วยให้พวกเขากลับมา
แต่การพาคนกลับประเทศนั้นยากมาก ความเสี่ยงก็สูง จำเป็นต้องวางแผนอย่างรอบคอบ
ผู้บัญชาการหลูนึกถึงความสามารถของสวีหลิน จึงรีบถามว่า “ท่านหัวหน้าสวี ถ้าผมมอบอำนาจให้คุณอย่างเต็มที่ คุณมั่นใจแค่ไหนว่าจะพาพวกเขากลับมาได้”
“ห้าสิบห้าสิบค่ะ” สวีหลินตอบ ไม่ได้เอ่ยปากรับประกันไปเสียทุกอย่าง
พูดกันตามตรง โอกาสห้าสิบห้าสิบนับว่าไม่น้อยแล้ว ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ถือว่าคุ้มที่จะเสี่ยง
คิดถึงตรงนี้ ผู้บัญชาการหลูก็ตัดสินใจได้ แต่เขาไม่อาจออกคำสั่งเรื่องนี้เพียงลำพัง ต้องเรียกประชุมปรึกษาหารือกันก่อน