จูเหวินหลงหลับตาแน่น ไม่กล้ามองสวีหลิน เพราะกลัวว่าตัวเองจะอดใจไม่ไหว เอ่ยปากไล่ให้สวีหลินจากไป
ด้วยอาการบาดเจ็บของเขาในตอนนี้ หากสวีหลินจากไป สิ่งที่เขาตั้งใจจะทำก็คงหมดหวังจริง ๆ โปรดให้อภัยความเห็นแก่ตัวของเขาด้วย
หากมีโอกาส เขายินดีชดใช้ด้วยชีวิตที่เหลืออยู่
สวีหลินไม่ได้พูดเกินจริง ฝีมือทางการแพทย์ของเธอดีมากจริง ๆ แถมยังลงมือคล่องแคล่ว ใช้เวลาเพียงสิบกว่านาทีก็จัดการบาดแผลเบื้องต้นเสร็จเรียบร้อย
พอร่างกายรู้สึกเบาสบายขึ้น จูเหวินหลงก็พบว่าตัวเองถูกอุ้มท่าเจ้าหญิง จนใบหน้าแก่ ๆ ของเขาแดงก่ำด้วยความเขินอาย
มีชีวิตอยู่มาสามสิบกว่าปี เขาแทบลืมไปแล้วว่าการถูกคนอุ้มท่าเจ้าหญิงรู้สึกอย่างไร
สวีหลินจัดเขาให้นอนเรียบร้อยบนเบาะหลังแล้วถามว่า “ไปไหน?”
“ไปฟาร์มยวนหลิน” จูเหวินหลงพยายามลุกขึ้นนั่งเพื่อชี้ทาง แต่ถูกสวีหลินกดตัวไว้
“ฉันรู้ว่าฟาร์มยวนหลินอยู่ที่ไหน คุณนอนดี ๆ อย่าขยับไปมา”
พูดจบ สวีหลินก็หันไปนั่งที่เบาะคนขับ สตาร์ตรถ ทุกอย่างเป็นไปอย่างคล่องแคล่วในจังหวะเดียว
จูเหวินหลงชะงักไปครู่หนึ่ง ความคาดหวังพลันผุดขึ้นในใจ เขาถามว่า “คุณรู้จักเจ้าของฟาร์มยวนหลินหรือ?”
“ไม่รู้จัก แค่เคยได้ยินชื่อ” สวีหลินเหยียบคันเร่ง แรงกระชากดันแผ่นหลังเข้ากับเบาะทำให้จูเหวินหลงตกใจ รีบคว้าที่จับไว้แน่น
รถยนต์พุ่งออกไปราวกับลูกศรคมกริบ พริบตาเดียวก็ทะยานไปไกลกว่าสิบเมตร ทิวทัศน์สองข้างทางไหลย้อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว
จูเหวินหลงมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถ รูม่านตาหดลงเล็กน้อย ความเร็วขนาดนี้หรือ?