สวีหลินกะเวลาไว้อย่างแม่นยำ แล้วไปหานายหน้าอีกครั้งเพื่อซื้อสินค้าตามรายการมาอีกชุดและเก็บเข้าไปในสเปซ หลายวันผ่านไป ในที่สุดก็ถึงวันนัดพบ
คราวนี้สวีหลินมาถึงมหาวิหารตั้งแต่เช้าตรู่
สภาพภายในห้องลับใต้โบสถ์ต่างจากคราวก่อน มีคนหายไปสองคน
คนที่เหลือดูอ่อนระโหยโรยแรง แววตาเต็มไปด้วยความด้านชา ไม่รู้ว่าพวกเขาถูกขังอยู่ที่นี่มานานแค่ไหน และถูกดูดเลือดไปกี่ครั้งแล้ว
ขณะที่สวีหลินกำลังคิดว่าจะลองคำนวณดูไหมว่าคนสองคนที่หายไปถูกพาไปไหน จู่ ๆ ก็มีคนเดินชนเธอเข้า
“I'm sorry, Miss. I didn't mean to.” หนุ่มต่างชาติหน้าตาหล่อเหลากล่าวขอโทษพร้อมรอยยิ้มมั่นใจ
รอยยิ้มนั้นสดใสราวกับแสงแดด แถมหน้าตายังหล่อเหลา ต่อให้เจอผู้หญิงที่อารมณ์ร้ายมากก็ยังยากจะโกรธเขาลง
สวีหลินเองก็ไม่ต่างกัน เธอคิดว่าในเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจชน แถมยังขอโทษแล้ว เธอก็ให้อภัยอย่างใจกว้างไปเสียก็จบ
เธอจึงตอบอย่างสุภาพว่าไม่เป็นไร แล้วเดินผ่านไปต่อ ทว่าไม่คิดว่าหนุ่มต่างชาติรูปหล่อจะก้าวมาขวางเธอไว้
“Hello, Beautiful Lady. I'm Clarence. What's Your Name?”
คลาเรนส์ยกมือเสยผมหน้าม้าที่ปรกหน้าผาก ดวงตาสีฟ้ากะพริบปริบ ๆ ส่งสายตาหว่านเสน่ห์ ท่าทีเข้ามาจีบชัดเจนเสียเหลือเกิน
สวีหลินถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างจากคลาเรนส์ แล้วมองเขาด้วยสีหน้าฉงน ชาวต่างชาติสนิทสนมกับคนอื่นง่ายกันแบบนี้ทุกคนเลยหรือ?
ชนแล้วก็ขอโทษ แถมยังชมเชย แล้วยังมาถามชื่ออีก หมายความว่ายังไง หรือว่าเขาตั้งใจชนเธอแต่แรก?
ต้องยอมรับว่าวิธีเข้ามาจีบแบบนี้ หากอยู่ในยุคนี้ก็นับว่าทันสมัยอยู่เหมือนกัน