โอ๊ย สวีหลินกลุ้มใจจะแย่ มีเงินก้อนโตขนาดนี้ เธอจะเอาไปใช้ยังไงดีนะ
กลุ้มจริง ๆ!
ถ้าใครได้ยินเสียงในใจของสวีหลินเข้า คงต้องจับเธอกดลงแล้วตีสักยก น่าหมั่นไส้จริง ๆ
เธอโบกมือเบา ๆ อิฐทองคำห้าร้อยก้อนพร้อมชั้นวางก็เข้าไปอยู่ในคลังสเปซของเธอ
เดินต่อไป สวีหลินเห็นของโบราณเรียงรายเป็นแถว ๆ ทั้งชิ้นเล็กชิ้นใหญ่หลายพันชิ้น กินพื้นที่กว่าครึ่งของคลังสมบัติ
ของโบราณเหล่านี้มีจากทุกประเทศ สวีหลินไม่คิดจะตรวจดูให้ละเอียด แค่โบกมือเบา ๆ ก็เก็บทั้งหมดเข้าไปในสเปซ
ของที่เข้าตาเธอก็เป็นสมบัติของเธอ ต่อไปเธอจะสร้างพิพิธภัณฑ์ส่วนตัวในประเทศหลงกั๋ว จัดแสดงของล้ำค่าจากต่างชาติเหล่านี้ทั้งหมด
ให้พวกชาวต่างชาติอยากชื่นชมของดีพวกนี้ ก็ต้องเดินทางไปประเทศหลงกั๋ว ฮิฮิ แค่คิดก็สะใจแล้ว
ทำให้ไอ้พวกไม่ใช่คนพวกนี้โมโหตายไปเลย
สวีหลินยิ้มระรื่นอยู่ในใจ ยิ่งเก็บก็ยิ่งเร็ว พอเก็บของโบราณเสร็จ ตรงหน้าเธอก็ปรากฏแร่หายากเรียงรายเป็นแถว ๆ
สวีหลินเพ่งมองแร่หายากเหล่านั้นอย่างละเอียด ไม่นานก็พบว่ามีหลายชนิดอยู่ในรายการ เป็นของดีที่ต่อให้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้
พูดได้ว่า หากซื้อแร่หายากเหล่านี้ไม่ได้ งานวิจัยบางอย่างก็ไม่อาจดำเนินต่อไปได้
บางครั้งก็ไม่ใช่ว่านักฟิสิกส์ของประเทศหลงกั๋วไร้ความสามารถ แต่เป็นเพราะขาดแคลนวัสดุ ต่อให้คิดจนหัวแทบแตก หากไม่มีวัสดุเหล่านั้นก็ไร้ประโยชน์
หากไม่ลงมือปฏิบัติ แล้วความรู้ที่แท้จริงจะมาจากไหน
หลังจากมาถึงโลกตะวันตก สวีหลินก็พยายามหาทางซื้ออยู่เหมือนกัน แต่ไม่เคยหาช่องทางได้เลย ไม่คิดว่าจะมาเจอที่นี่