เหวยเยี่ยนมองสวีหลินอย่างเหม่อลอย ได้ยินเสียงด่าของสวีหลินแล้วน้ำตาก็ยิ่งไหลเร็วขึ้น
เธอ...เธอเป็นคนประเทศหลงกั๋วหรือ?
เธอ...เธอมาช่วยฉันหรือ?
หัวใจเห็นแก่ตัวของเหวยเยี่ยนเต็มไปด้วยความคาดหวัง แววตาก็ยิ่งร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ วินาทีนี้เหวยเยี่ยนรู้สึกโชคดีที่ตัวเองเป็นคนประเทศหลงกั๋ว
แต่สิ่งที่เหวยเยี่ยนไม่รู้ก็คือ สวีหลินไม่มีความรู้สึกดี ๆ ต่อเธอแม้แต่น้อย ถ้าไม่ใช่เพราะช่วยได้สะดวกมือ สวีหลินคงขี้เกียจช่วยเหวยเยี่ยนไว้ตั้งแต่แรก
คนที่ถึงกับขายพ่อแม่ตัวเองได้ จะเป็นคนดีอะไรได้!
ในห้องมีคนอยู่สามคน คนที่ดีใจที่สุดคือเหวยเยี่ยน คนที่เจ็บปวดที่สุดคือหมอ และคนที่ตื่นตระหนกที่สุดคือพูลเลอ
พูลเลอยังนอนอยู่บนโต๊ะผ่าตัดระหว่างการเปลี่ยนเลือดเลย ตอนนี้ในห้องมีอาวุธสังหารตัวฉกาจโผล่มา แล้วเขาจะทำยังไงดี?
ใครก็ได้ช่วยเขาที!
พูลเลอคิดอย่างจนปัญญา อ้าปากอยากเรียกคน แต่ก็กลัวว่าสวีหลินจะหันมาสนใจเขา
พูลเลอค่อย ๆ ดึงเข็มออก ก่อนลงจากโต๊ะผ่าตัดอย่างเงียบเชียบ จากนั้นก็ขยับไปชิดผนัง แล้วค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปทางประตู
ตลอดกระบวนการนี้พูลเลอระมัดระวังมาก ไม่ส่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย เขาสาบานได้เลยว่าตัวเองไม่ได้ส่งเสียงสักแอะจริง ๆ
แต่ถึงเหยื่อจะระมัดระวังแค่ไหน ก็ไม่มีทางหนีเงื้อมมือของนักล่าไปได้หรอก
ดังนั้นตอนที่พูลเลอเคลื่อนตัวมาอยู่ข้างหลังสวีหลิน ห่างจากประตูอีกเพียงก้าวเดียว สวีหลินก็หันกลับมา
โอกาสรอดพ้นอยู่ใกล้แค่เอื้อม พูลเลอเพิ่งจะถอนหายใจโล่งอก ก็รู้สึกปวดท้องขึ้นมา จากนั้นทั้งร่างก็ลอยขึ้น