เมื่อรายชื่อถูกแจ้งขึ้นมาทีละคน ผู้บัญชาการก็กล่าวว่า “ตอนนี้คนที่ยังไม่ถูกจับกุมมีโจวเจี้ยนสง ภรรยาใหญ่โจว หวงหยา หวงจื่อเสียว...”
สวีหลินมองรายชื่อที่ส่งมา แล้วใช้นิ้วนับคำนวณก่อนพูดว่า “โจวเจี้ยนสงอยู่โรงพยาบาล จับได้ไม่ยาก
แต่ภรรยาใหญ่โจวตอนนี้อยู่ที่บ้านปรมาจารย์เหลียง จับยากหน่อย”
“ปรมาจารย์เหลียงเก่งมากหรือ” เจ้าหน้าที่เวยถาม
“ตราฮวงจุ้ยของตระกูลโจวเป็นปรมาจารย์เหลียงจัดวาง สุสานบรรพบุรุษของตระกูลโจวก็เป็นปรมาจารย์เหลียงที่หาให้ คนคนนี้นับว่ามีฝีมืออยู่บ้าง
คนทั่วไปถ้าเจอเขา โอกาสถูกเล่นงานมีสูงมาก แต่...” สวีหลินยิ้มอย่างมั่นใจ “แต่ถ้าเขาเจอฉัน เขาก็เป็นได้แค่ลูกกระจ๊อก”
ถ้อยคำที่เต็มไปด้วยความมั่นใจทำให้ผู้บัญชาการเลิกคิ้ว นี่กำลังเผยแพร่ความเชื่อไสยศาสตร์ศักดินาต่อหน้าเขาอยู่หรือเปล่า
แต่ผู้บัญชาการก็ผ่านโลกมามาก เขารู้ถึงความสำคัญของกองพิเศษ ที่นั่นรวบรวมแต่บุคคลที่ไม่ธรรมดาเอาไว้
ดังนั้นสวีหลินจะรู้เรื่องฮวงจุ้ยและไสยศาสตร์ ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอะไร
“ถ้าอย่างนั้นคุณต้องการกำลังคนไหม” เจ้าหน้าที่เวยถามต่อ
ผู้บัญชาการหันไปมองสวีหลินด้วยเช่นกัน แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า “คุณต้องการคนเท่าไรก็บอกมาได้เลย คนของผมคุณใช้ได้ตามสะดวก”
“เรื่องนี้...” สวีหลินใช้นิ้วคำนวณ แค่จัดการปรมาจารย์เหลียงกับภรรยาใหญ่โจว เธอคนเดียวก็พอแล้ว
แต่ถ้าจะขนของสะสมทั้งหมดจากบ้านปรมาจารย์เหลียงออกมา จริง ๆ แล้วสวีหลินคนเดียวก็ยังไหว
แต่ของสะสมพวกนั้นต้องนำส่งเป็นของหลวง เธอคงไม่สะดวกขนกลับมาคนเดียว จึงพูดว่า “ส่งรถบรรทุกเปล่ายี่สิบคันตามฉันไป”