สวีหลินขับรถมุ่งหน้าไปยังสถานที่ผู้คนเบาบาง เธออยากหาที่สักแห่งเพื่อขึ้นเครื่องบินรบออกจากอเมริกา
แต่ก่อนที่สวีหลินจะออกจากอเมริกา เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเสียก่อน
สวีหลินจอดรถ มองคนที่ล้มอยู่ใต้ท้องรถด้วยสีหน้าเคร่งขรึม นี่เธอกำลังเจอคนแกล้งถูกรถชนเพื่อเรียกค่าเสียหายหรือเปล่า
ถนนใหญ่เบื้องหน้าว่างเปล่าไร้ผู้คนทั้งข้างหน้าและข้างหลัง เธอขับรถไปพลางร้องเพลงอย่างสบายใจ จู่ ๆ ก็มีคนพุ่งออกมาจากริมถนน
ถ้าคนคนนั้นช้ากว่านี้อีกนิด รถก็คงขับผ่านไปแล้ว หากเร็วกว่านี้ สวีหลินก็คงใช้ความสามารถอันยอดเยี่ยมตรวจพบเขาได้ก่อน
แต่คนคนนี้กลับมีดวงซวยติดตัว จังหวะเหมาะเจาะจนถูกล้อรถของเธอทับเข้าให้
แน่นอนว่าเขาก็มีโชคอยู่บ้าง เพราะรถของสวีหลินแล่นเร็วมาก เร็วจนแม้แต่ตำรวจจราจรก็ไล่ตามไม่ทัน
ด้วยความเร็วขนาดนั้น เขากลับหลบจุดสำคัญได้ทัน มีเพียงขาทั้งสองข้างที่ถูกล้อรถทับอยู่
อย่างที่บอก แค่พลาดไปนิดเดียวก็อาจเอาชีวิตเขาได้ หรือไม่ก็ทำให้เขาต้องนอนติดเตียงไปตลอดชีวิต
โชคแบบนี้ สวีหลินทำได้เพียงเอ่ยคำว่าอิจฉาให้เขา
สวีหลินยกรถขึ้นด้วยมือเดียวแล้วเลื่อนไปด้านหลัง ไม่นานใบหน้าของคนใต้ท้องรถก็ปรากฏชัด
สิ่งที่ทำให้สวีหลินประหลาดใจคือ เจ้าคนโชคร้ายที่กลับโชคดีคนนี้มีใบหน้าแบบชาวเอเชีย
ดูแล้วน่าจะอายุสามสิบห้าหรือสามสิบหกปี หน้าตาสุภาพเรียบร้อย แวบแรกก็รู้สึกได้ว่าเป็นสุภาพบุรุษ
เรียกได้ว่าความประทับใจแรกพบเข้าข้างเขาเต็ม ๆ
“ช่วยผมด้วย ขอร้องล่ะ” จูเหวินหลงเค้นคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก ดวงตาจับจ้องสวีหลินไม่วาง