สวีหลินสีหน้าเย็นชา ไม่อยากฟังเหวยเยี่ยนพูดอีกแม้แต่คำเดียว ผู้หญิงที่แม้แต่คนในครอบครัวยังหักหลังได้อย่างเธอ ไม่คู่ควรให้เธอไว้หน้า
สวีหลินตบหน้าเหวยเยี่ยนฉาดใหญ่จนอีกฝ่ายหมดสติ จากนั้นก็ใช้มีดในมือกรีดทีเดียว สายรัดบนตัวเหวยเยี่ยนขาดสะบั้นทั้งหมด
ต่อมาสวีหลินตบเหวยเยี่ยนลงกับพื้น แล้วโบกมือเบา ๆ เครื่องจักรกับโต๊ะผ่าตัดในห้องก็หายวับไปทั้งหมด
ไม่ว่าจะได้ใช้ในวันหน้าหรือไม่ ขนไปก่อนย่อมถูกต้องแล้ว ของอันตรายแบบนี้ ต่อให้ทำลายทิ้งก็ยังดีกว่าปล่อยไว้ให้ศัตรู
ส่วนเหวยเยี่ยน เดิมทีสวีหลินยังคิดจะช่วยเธอออกไป แต่พอเห็นท่าทีที่ไม่สำนึกผิดของอีกฝ่าย สวีหลินก็หมดความคิดที่จะช่วย
อยากให้คนช่วย อย่างน้อยก็ต้องทำตัวให้เป็นคนก่อน นี่เป็นข้อเรียกร้องขั้นต่ำของสวีหลินแล้ว
ออกจากชั้นใต้ดินลับ สวีหลินก็ตรงไปยังที่พักของเจ้าของคฤหาสน์ทันที แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครอยู่ในลาน จากร่องรอยการใช้งานเห็นได้ว่าที่นี่ไม่มีคนอาศัยมาหลายวันแล้ว
สุดท้ายสายตาของสวีหลินก็ไปหยุดอยู่ที่รูปถ่ายของเจสัน เจสันเป็นชายผิวขาว ไว้หนวดเคราดก ใบหน้าครึ้มและแววตาคมกริบ
ดูจากแววตาก็รู้ว่าเขาไม่ใช่เจ้าของฟาร์มธรรมดา และความจริงก็เป็นเช่นนั้น เจสันคนนี้เป็นบอดี้การ์ดของบรูโน่
เขาได้รับความไว้วางใจจากบรูโน่มาก ต่อมาจึงเปลี่ยนจากบอดี้การ์ดมาเป็นผู้ช่วย แล้วจากผู้ช่วยก็ได้เลื่อนเป็นผู้ดูแลฐานที่มั่น
ช่วงหลายวันนี้เจสันลาพักร้อนพอดี นับว่าเขารอดพ้นเคราะห์ครั้งนี้ไปได้
สวีหลินเก็บของสำคัญในห้อง แล้วเก็บของจากส่วนอื่น ๆ ในคฤหาสน์อีกครั้ง ก่อนจะยกขาเตะเสาตรงกลางคฤหาสน์จนล้ม