แต่แน่นอนว่า การยืนอยู่ไกลไม่ได้แปลว่าไม่อยากรู้อยากเห็น คนฉลาดก็ย่อมหาต้นไม้สูง ๆ ปีนขึ้นไปยืนดู
ถ้าหาต้นไม้สูง ๆ ไม่ได้จริง ๆ ปีนขึ้นไปบนหลังคาดูความครึกครื้นก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้
ไม่ว่าจะมองเห็นสนามรบจากตรงไหน ทุกคนต่างอดชื่นชมจากใจจริงไม่ได้ว่า “สาวน้อยคนนี้เก่งกล้าจริง ๆ!”
สวีหลินยืนอยู่กลางสนามรบ ไม่ว่าพวกนักเลงจะบุกเข้าจู่โจมกันอย่างไร ก็ไม่มีใครแตะต้องตัวเธอได้
ใครก็ตามที่เข้ามาอยู่ในระยะหมัดของสวีหลิน จะถูกซัดจนลอยกระเด็นออกไปโดยไม่อาจควบคุมตัวเอง
โจวอี้ถงกับโจวเจี้ยนเย่พ่อลูกยืนดูอยู่ข้างสนามด้วยหัวใจที่เต้นระทึก
ตอนนี้พ่อลูกทั้งสองเชื่อแล้วว่า ด้วยฝีมือของสวีหลิน ต่อให้เป็นเมืองชุนเฉิง ไม่ต้องพูดถึงเมืองหลวงมณฑล เธอก็พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้
คราวเคราะห์ครั้งนี้ของตระกูลโจวคงผ่านไปได้ไม่ง่ายแล้ว
เมื่อเห็นพวกนักเลงล้มลงกับพื้น โจวอี้ถงก็มองโจวเจี้ยนเย่ด้วยสายตาดุดัน ก่อนถามเสียงเบาว่า “ทำไมยังไม่ใช้ปืนอีก?”
โจวเจี้ยนเย่ไม่ได้อธิบาย เพียงส่งสัญญาณมือออกไป ทันทีที่เขาส่งสัญญาณ ก็มีนักเลงบางคนชักปืนออกมา
แต่ปืนยังไม่ทันหันไปทางสวีหลิน นักเลงที่ชักปืนก็ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด กุมแขนถอยกรูดไปด้วยความหวาดกลัว
เมื่อมองไปยังจุดที่พวกเขายืนอยู่เมื่อครู่ ก็เห็นมือเปื้อนเลือดข้างหนึ่งกำปืนกระบอกหนึ่ง นอนอยู่โดดเดี่ยวบนพื้น
ถ้ามีแค่คนเดียวที่มือขาด นักเลงคนอื่นก็คงยังกล้าเก็บปืนขึ้นมาโจมตีสวีหลินต่อ แต่ปัญหาคือนักเลงทุกคนที่ชักปืนออกมาต่างถูกตัดมือไปข้างหนึ่งหมด
นี่มันอะไรกัน!
ไม่ว่าพวกนักเลงจะโหดเหี้ยมแค่ไหน ในใจก็อดเกิดความหวาดกลัวและคิดอยากหนีไม่ได้
พร้อมกันนั้น ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจว่า สาวน้อยคนนี้แตะต้องไม่ได้ แตะต้องไม่ได้จริง ๆ